ΜΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ ΦΩΣ ΜΟΥ*

Μια ανατολή πιο πολύχρωμη απ΄ όλες.

Σαν το πρώτο φιλί, 

σαν την πρώτη ελπίδα.

Για μερικά ατελείωτα λεπτά.

Όσα προλάβουν να δούνε τα μάτια που δεν βιάζονται.

Γρήγορα πριν η πόλη ξυπνήσει

και πρωινή δροσιά δώσει τον έναυσμα της νέας μέρας.

Σε λίγο θα σημάνει το τέλος της νύχτας,

το τέλος των ονείρων.

Θα μείνουν κρεμασμένα στα κόκκινά σύννεφα,

πάνω στις σκληρές στέγες των ανθρώπων.

Στο όριο γης και απείρου.

Πραγματικού και ιδεατού.

Μια ανατολή φως μου.

Ζωής και συνέχειας.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

*ο τίτλος της ανάρτησης είναι από το τραγούδι του Μανώλη Φάμελλου ''Ένα φιλί από δυόσμο''.

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

1η Μαΐου σήμερα και τα λουλούδια των αγρών έχουν την τιμητική τους.

Όμως υπάρχουν και τα άλλα λουλούδια.

Αυτά που δεν φυτρώνουν στο χώμα των λόφων.

Τα λουλούδια της πόλης.

Ομορφαίνουν το τσιμέντο του κέντρου.

Χρωματίζουν τις άχαρες πολυκατοικίες

και φτιάχνουν ένα μικρό κήπο στα μπαλκόνια.

Όταν ήμουν μικρή μου είχε πει κάποιος ότι στην Αθήνα, 

δύσκολα βλέπεις τον ουρανό.

Μα ο ουρανός είναι πάντα στην θέση του, 

αρκεί να σηκώνουμε το βλέμμα και την σκέψη μας ψηλά.

Καλή εργατική Πρωτομαγιά.

Να ζείτε και περνάτε όμορφα.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ... #9

Κοιτώ τον ουρανό και το μάτι φεύγει στα χρώματά του.

Μα τι παλέτα!

Και σκέφτομαι συχνά, αυτό που σκεπάζει, 

ποιους ανθρώπους εμπνέει,

ποιοι μελαγχολούν όταν τον βλέπουν, 

ποιοι χαίρονται.

Τι κρύβεται κάτω από αυτές τις ταράτσες;

Όλες αυτές οι κεραίες τι λαμβάνουν,

τι εκπέμπουν.

Και πόσο ίδια φαίνονται αυτά τα κτήρια, όταν νυχτώνει.

Όλα μοιάζουν ομοιόμορφα.

Χωρίς εναλλαγές.

Όλες οι ζωές θαρρείς είναι πανομοιότυπα αντίγραφα 

και κυριαρχεί το τέλος της μέρας.

Όμως ξέρουμε καλά, πως κάθε τοίχος,

κάθε μπαλκόνι,

κρύβει την δική του ιστορία.

Όμορφη, άσχημη, μάταιη, ατελέσφορη.

Και πάντα όταν αγναντεύω τα απογέματα τον ουρανό,

ένα τραγούδι μου έρχεται στον νου και το σιγοτραγουδάω..

Αμ δεν είν' οι καρδιές

Όλες το ίδιο καμωμένες

Ούτε κι οι ομορφιές

Στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες

Να ζείτε και περνάτε όμορφα.

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ

Σκέφτομαι ότι πάντα αυτό που όλοι κυνηγάμε είναι ένα ηλιοβασίλεμα.

Να το φωτογραφίσουμε, να το δούμε με αυτόν που αγαπάμε, να το νιώσουμε, να το γευτούμε.

Ίσως γιατί το ηλιοβασίλεμα λήγουν οι υποσχέσεις μας, ότι ήταν να κάνουμε το κάναμε. Είναι πάντα μια δικαιολογία ότι δεν προλάβαμε. Νομοτελειακά σημάνει το τέλος.

Ενώ η ανατολή; είναι η αρχή, είναι η στιγμή που πρέπει να πράξουμε, πρέπει να ξεκινήσουμε, να ορκιστούμε. 

Δύσκολα πράγματα.

Ακόμα και να προλάβεις να την φωτογραφήσεις είναι δύσκολο.

Και κάπως έτσι χρόνια κυνηγούσα μια Ανατολή.

Και ήρθε ένα πρωί πιο όμορφη από ποτέ.

Ίσως όλοι τελικά να την έχουμε ανάγκη.

Μια προτροπή να πράξουμε.

Να πλέξουμε ένα σχέδιο, έστω και αν αυτό σβήσει με την δύση.

Και η πόλη ξυπνάει.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

Τα δυο δρώμενά μου σας περιμένουν να συμμετάσχετε.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΚΕΨΕΩΝ

25 ΛΕΞΕΙΣ # 15

ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ... #8

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πως κάτι πολύ όμορφο, 

συνάμα με την ευχαρίστηση, σου προκαλεί μια θλίψη;

 

Σαν ένας πίνακας ζωγραφικής που δεν ξέρεις πως να τον τελειώσεις.

Μπλέκει τις σκέψεις μας.

Μια γαλήνη, μια τρικυμία.

Ίσιες γραμμές, ανώμαλες προσγειώσεις.

Αυτός ο υπέροχος ουρανός πάνω από την πόλη μας αλλάζει χρώματα.

Και κάπως έτσι αλλάζει χρώματα και η θλίψη...

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

ΕΝΑΣ ΤΥΦΩΝΑΣ JACARANDAS!

Έχετε δει αυτά τα υπέροχα δέντρα με τα μοβ λουλούδια που έχουν ομορφύνει την πόλη;

Είναι η γιακαράντα, ένα δέντρο τόσο ξεχωριστό που αλλάζει όλη την όψη της γειτονιάς.

Σε μαγεύουν με την ομορφιά τους.

Θαρρείς επιβάλλονται παντού όταν ανθίζουν. 

Ακόμα και όταν ρίχνουν τα λουλούδια τους, 

στρώνουν ένα χάλι που λυπάσαι να το πατήσεις. 

Και ένας τυφώνας γιακαράντες αγκαλιάζει γλυκά την πόλη.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

Στιγμές μια πόλης... #7

Στιγμές μια πόλης. 

Στιγμές τόσο απόλυτα αρμονικές. 

Χωρίς κανένα περιθώριο λάθους.

Μια απλότητα τόσο ισχυρή.

Επιβάλλεται, αλλάζει την σκέψη σου.

Ταιριάζει τόσο τέλεια με το χάος που την περιβάλει.

Και πάντα δημιουργεί διέξοδο, ελπίδα.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

Από Βικιπαίδεια.

Η Στοά του Αττάλου βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας,[1] περίπου 250 μ. ανατολικά του Δίπυλου φράσσοντας σχεδόν τον Έσω Κεραμεικό κατά διεύθυνση Βορρά - Νότο, αποτελώντας έτσι το ανατολικό όριο της αρχαίας αγοράς. Χτίστηκε γύρω στο 150 π.Χ., από τον Άτταλο Β΄, Βασιλέα της Περγάμου, όπως δηλώνεται σε επιγραφή της έξω κιονοστοιχίας, η οποία διατηρείται αποσπασματικά «ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΤΤΑΛΟΣ ΑΤΤΑΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΑΠΟΛΩΝΙΔΟΣ», κατόπιν δωρεάς του προς την Αθήνα της οποίας και αποτελούσε το μεγαλύτερο σε μήκος αυτοτελές σκεπαστό οικοδόμημά της, ομοίως και το μεγαλύτερο στον ελλαδικό χώρο κατά την αρχαιότητα. Η ανέγερση του αρχαίου κτιρίου της Στοάς ξεκίνησε το 159 π.Χ. και ολοκληρώθηκε μετά από 11 χρόνια, το 148 π.Χ.[2] Το σημερινό κτίριο της Στοάς αποτελεί ανακατασκευή του αρχαίου, ανεγέρθηκε μεταξύ 1953-1956 από την Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών και στεγάζει το Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς. Η Στοά του Αττάλου ήταν, αν όχι το πρώτο, ένα από τα πρώτα και μεγαλύτερα «εμπορικά κέντρα» (με τη σύγχρονη έννοια του όρου) στην αρχαιότητα.

Ο Ναός του Ηφαίστου (αποκαλούμενος και Θησείο) είναι ένας από τους πλέον διατηρημένους αρχαίους ναούς του ελληνικού χώρου. Ήταν αφιερωμένος στο θεό Ήφαιστο και στην Εργάνη Αθηνά. Βρίσκεται στην περιοχή του Θησείου, που πήρε το όνομά του λόγω της παλιάς, σήμερα αναθεωρημένης απόδοσης του ναού στο Θησέα. Ο ναός του Ηφαίστου είναι προσβάσιμος για το κοινό, καθώς αποτελεί τμήμα του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Αγοράς. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μνημεία της Αγοράς και τον καλύτερα σωζόμενο ναό δωρικού ρυθμού στον Ελλαδικό χώρο.

Ο Ναός αυτός είναι χτισμένος πάνω στο λόφο του Αγοραίου Κολωνού, στο δυτικό μέρος της Αρχαίας Αγοράς, κατά διεύθυνση Ανατολή - Δύση με είσοδο από την Ανατολή. Είναι δωρικού ρυθμού, περίπτερος, εξάστυλος ναός, κτισμένος ίσως από τον αρχιτέκτονα Ικτίνο από πεντελικό μάρμαρο. Έχει 13 κίονες σε κάθε πλευρά μήκους και 6 (συναριθμούμενοι) κατά πλάτος. Ο σηκός του χωρίζεται σε πρόναο, κυρίως ναό και οπισθόδομο. Κτίστηκε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. και αργότερα μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία, μέχρι το 1834, και μουσείο.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μου αρέσουν όλες οι εκφάνσεις της θάλασσας. 

Μυρωδάτη την άνοιξη, φιλόξενη το καλοκαίρι, άγρια τον χειμώνα... και το φθινόπωρο;

Θα έλεγα αμήχανη και έρημη.

Όλα μαρτυρούν μια μοναξιά.

Μια απέραντη σκέψη. Ατέρμονη αναζητώντας πάντα μια άλλη εποχή.

Ένα χρώμα που χάθηκε στο βάθος.

Και των ανθρώπων τα έργα, είτε σταματούν την περισυλλογή.

Είτε την γεφυρώνουν με την πραγματικότητα. 

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, ένας ήλιος που πολεμάει τα σύννεφα.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

 

Μια άνοιξη που χάσαμε...

Μια από τις μέρες που αναγκάστηκα να πάω στη δουλειά (γιατί τώρα πλέον δουλεύω από το σπίτι), σκέφτηκα να μην μπω στον ηλεκτρικό, αλλά να πάω με τα πόδια. Πετράλωνα - Μοναστηράκι δεν είναι δα μεγάλη απόσταση. 

Πήρα λοιπόν τον περιφερειακό του Φιλοπάππου, τον δρόμο που άλλες στιγμές τον διαβαίναμε ξένοιαστα για να πάμε για καφέ στο Θησείο. 

Συνειδητοποίησα λοιπόν πως η άνοιξη είναι εδώ.

Κρυμμένη στις άκρες του δρόμου.

Στα κλαδιά των δέντρων που έχουν αρχίσει να χρωματίζονται.

Είναι εδώ άλλοτε σιωπηλά,

άλλοτε πάλι έντονα.

Μας στέλνει τα μηνύματά της,

μας κλείνει στις φυλακές της,

μπλέκεται με ανθρώπων έργα,

με ανθρώπων θύμησες και ελπίδες.

Μα είναι εδώ πιο πολύ να μας πει πως φεύγει και δεν ξαναγυρνά.

Πως μας αλλάζει, μας φτιάχνει ή μας χαλάει.

Μας ορίζει και μας καθορίζει.

Και θα είναι για πάντα η άνοιξη που χάσαμε...

Καλή δύναμη σε όλους μας.