Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Πάντα να γυρνάς...

Πάντα να γυρνάς,
εκεί που έγινες αυτό που είσαι.

Εκεί που άνθισες πρώτη φορά.


Ο δρόμος μπορεί να είναι άγριος καμιά φορά,
μα τα λουλούδια στο πλάι ομορφαίνουν την απόφαση.


Η θάλασσα θα είναι πάντα η αφορμή.


Και ας τελειώνει η μέρα.


Πάντα να γυρνάς,
με το βλέμμα σε νέους ορίζοντες.


Να περνάτε και να ζείτε όμορφα.


********



Κυριακή, 3 Μαρτίου 2019

Μιαν άνοιξη που περιμένουμε... (Σκέψεις και Εικόνες # 7)

Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν η αναμονή για κάτι είναι καλός βοηθός για την ζωή ή μας κάνει να χάνουμε το τώρα. Όλοι περιμένουμε μιαν άνοιξη, είτε στην ζωή μας, είτε στα επαγγελματικά, είτε απλά σαν εποχή.
Αυτό που περιμένουμε μας δίνει ώθηση και κουράγιο ή απλά χάνουμε τον χρόνο μας περιμένοντας;


Η άνοιξη είναι κάτι που πάντα μας δίνει χαρά. Η γη γύρω μας ξαναγεννιέται, ανθίζει και αυτό δεν θα μπορούσε αυτόματα να μας αλλάζει την διάθεση. 


Να ανθίζουμε και ΄μεις και να σκάμε σαν τα πρώτα μπουμπούκια, έτοιμοι για νέες βόλτες και περιπέτειες.


Τα χρώματα γίνονται πιο έντονα και συνάμα πιο έντονη και η ζωή μας.


Όχι ότι τον χειμώνα δεν ζούμε. Το θέμα είναι να ζεις πάντα την κάθε στιγμή, αλλά συνάμα δεν είναι κακό και κάτι να περιμένεις.


Εμένα πάντως η αναμονή μου δίνει δύναμη, με κάνει πιο χαρούμενη. 


Όπως και να έχει μιαν άνοιξη μας περιμένει, όπως την περιμένουμε και ΄μεις. Να μας δώσει τα καλύτερά της και ΄μεις να τα γευτούμε, να τα κάνουμε κτήμα μας. Να ελπίζουμε και να πραγματοποιήσουμε όλα αυτά που ονειρευτήκαμε τον χειμώνα.


Να ζείτε και να περνάτε όμορφα!

*****

Εσείς ποιαν άνοιξη περιμένετε;

Κάντε μια ανάρτηση και αφήστε το link της σε σχόλιο.

Ας κάνουμε μια συλλογή με Σκέψεις και Εικόνες!




*η συλλογή κλείνει στις 31/3




Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Στιγμές μια πόλης... #3

Η ζωή σαν μια πόλη.

Μποτιλιαρισμένα συναισθήματα λίγο πριν η νύχτα έρθει.


Μοναξιά σε πολύβοο πλήθος.


Εξωτερική όψη χρωματιστή.


Μα το εσωτερικό άχρωμο και γκρίζο.


Άναψε ένα φως μέσα στο πυκνό σκοτάδι.


Να ζήσουμε το ξημέρωμα σαν να μην περιμένουμε ξανά το βράδυ.


Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.





Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Στιγμές μια πόλης... #2

Ρώτησα την πόλη να μου πει τι είναι αγάπη.

Αγάπη είναι να προσπαθείς να φτάσεις τον ουρανό και να πετάξεις ελεύθερα.


Να ανθίζεις μόνος σου, αλλά μέσα σε άλλον.


Να ζωγραφίζεις την ασχήμια με τα πιο όμορφα χρώματα.


Να δείχνεις την έξοδο, να μην καταπιέζεις.


Και όλες οι μέρες να ξεκινούν γλυκά με μια καλημέρα,


όσο και αν όλα δείχνουν το αντίθετο.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα με αγάπη.

*******



Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Μαγειρέματα! (Γλυκό γενεθλίων!)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες καλημέρα σας. 
Χάθηκα λιγάκι. Πολλές αλλαγές στην ζωή μου, που δεν μου αφήνουν σχεδόν καθόλου χρόνο για τα μπλογκ μου. Η επιστροφή μου στη δουλειά είναι καταλυτικός παράγων της απουσίας μου, πόσο μάλλον τώρα που αυτή, συνοδεύτηκε και με μια αλλαγή θέσης. Μια λυτρωτική θα έλεγα αλλαγή θέσης, που όσοι δουλεύουν σε call center, θα μπορούσαν να καταλάβουν. Ίδια εταιρία, όμως καινούργιο περιβάλλον, καινούργιο αντικείμενο εργασίας, μακρυά από τηλεφωνικές γραμμές, νέα αγωνία προσαρμογής και συνήθειας.
Και μέσα σε όλα αυτά, ήρθε και η μέρα των γενεθλίων μου, χωρίς να το πάρω χαμπάρι. Χρόνος για τούρτα ούτε λόγος, αλλά ένα απλό και γρήγορο γλυκάκι δεν θα ήταν δυνατόν να μην κάνω.

Τα υλικά είναι απλά. 
Θα χρειαστούμε:

1 κουτί μπισκότα γεμιστά
50 gr μαργαρίνη και λίγο ακόμα για να βουτυρώσουμε το ταψί
200 gr σοκολάτα γάλακτος με αμύγδαλα ή φουντούκια
1 κουτί σαντιγί (θα χρησιμοποιήσουμε τον έναν φάκελο)
γάλα για την παρασκευή της σαντιγί


Χτυπάμε τα μπισκότα στο μούλτι μέχρι να γίνουν σκόνη. Έπειτα ρίχνουμε τα 50gr μαργαρίνη (λιωμένη) και ξαναχτυπάμε μέχρι να ανακατευτεί καλά.
Βουτυρώνουμε μια φόρμα με αποσπώμενα πλαϊνά, και απλώνουμε το μπισκότο. Πατάμε καλά να απλωθεί παντού. 
Βάζουμε την φόρμα στο ψυγείο, μέχρι να ετοιμάσουμε τα υπόλοιπα.


Λιώνουμε σε μπεν μαρί την σοκολάτα και την αφήνουμε στην άκρη.


Χτυπάμε τον ένα φάκελο σαντιγί πολύ καλά.


Στην συνέχεια ρίχνουμε την λιωμένη σοκολάτα.


Χτυπάμε καλά να γίνει ομοιόμορφο μείγμα.


Απλώνουμε το μείγμα μας πάνω από το μπισκότο και το αφήνουμε στο ψυγείο όλη νύχτα.


Την επόμενη μέρα ξεφορμάρουμε.


Το σερβίρουμε έτσι ή διακοσμούμε κατά περίπτωση!


Καλή σας όρεξη!
Να περνάτε και να ζείτε όμορφα!





Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

Στιγμές μια πόλης... #1

Στιγμές  μιας πόλης. 


Ζωγραφίζω στο σώμα της,


σπέρνω με λουλούδια τους δρόμους της,


καθαρίζω τα όνειρά της.


Συμβιώνω με τις παράλληλες ζωές της,


γεύομαι την σπάνια ησυχία της,


τον γαλάζιο ουρανό της,



την πράσινη καρδιά της,


Στην γκρίζα ψυχή της,


στην αφόρητη υγρασία της,


διασταυρώνω τις ζωές μας.


Αλλάζω κατεύθυνση...


Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Εργασία και χαρά;

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες καλημέρα σας! 
Τι κάνετε; μου λείψατε πολύ.  
Η αλήθειά είναι πως δεν έχω καθόλου χρόνο ν΄ ασχοληθώ με το μπλογκ μου και να σας επισκεφτώ. Επέστρεψα εδώ και ένα μήνα στην δουλειά, μετά από 14 υπέροχους μήνες καθισιού και φροντίδας της μικρής μου. Και είναι τόσο δύσκολή η επιστροφή και η προσαρμογή, που προσπαθώ να βρω την χρυσή τομή, την ισορροπία, ανάμεσα στην μητρότητα και στην εργασία, που πολλές φορές είμαι πεπεισμένη πως δεν υπάρχει. 
Άραγε όντως υπάρχει; Αυτές οι γυναίκες που λένε πως καταφέρνουν να είναι καλές μητέρες, καλές σύζυγοι και αποδοτικές στην εργασία τους, μήπως απλά μας λένε ψέματα; Γιατί εγώ νομίζω πως δυο καρπούζια σε μια μασχάλη δεν χωράνε. 
Εγώ πιστεύω πως όταν μια μητέρα εργάζεται ή θα είναι καλή στην δουλειά της και στο σπίτι θα γίνεται χαμός, ή θα είναι αφοσιωμένη στην οικογένεια και στην δουλειά θα τα φορτώνει όλα στον κόκορα ή θα είναι μέτρια και στα δυο. Εγώ νομίζω πως είμαι η τρίτη περίπτωση. Και αυτή η μετριότητα δεν μου αρέσει καθόλου. 
Γενικά είμαι της γνώμης πως μια γυναίκα θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη οικονομικά και να εργάζεται. Μόλις γίνει μητέρα αν αποφασίσει και μπορεί να σταματήσει την εργασία θα ήταν το ιδανικό. Αυτό όμως όχι για πολύ καιρό. Γιατί μόλις ξεπεταχτούν τα παιδιά, καλό θα είναι να αποκτήσει ξανά την οικονομική της ανεξαρτησία και να μπορεί να δικαιούται και να εκμεταλλευτεί τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά της δικαιώματα (αναρρωτικές, επιδόματα, άδειες, σύνταξη κτλ). Απλά η γνώμη μου είναι πως άπαξ μια γυναίκα γίνει μητέρα, καλό θα ήταν να εργάζεται όσο το δυνατόν λιγότερο. Όλα αυτά βέβαια σε ένα πλαίσιο που να μπορεί να τα κάνει. Διότι εγώ, ας πούμε, δεν έχω την πολυτέλεια να διακόψω την εργασία μου. Δεν μπορώ να έχω δηλαδή το προνόμιο του ''ξεπετάγματος''. 
Έχω επίσης ξεπεράσει την (για μένα) ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης και δημιουργίας μέσω της εργασίας. Θεωρώ πως αυτό είναι μια μεγάλη απάτη που έχουμε πέσει όλοι, άντρες γυναίκες. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που θα μπορούσαν να μας κάνουν να αισθανθούμε δημιουργικοί, που δεν εντάσσονται σε ωράρια, μηνιάτικα και βάρδιες. Οπότε αυτό που προσπαθώ είναι να εργάζομαι όσο το δυνατόν λιγότερο και αναγκαστικά να μειώσω τις ανάγκες μου και τα θέλω μου, ώστε να μπορώ να έχω περισσότερο χρόνο. Γιατί νομίζω πως ο χρόνος και η υγεία είναι τα πολυτιμότερα αγαθά του ανθρώπου. Δεν αγοράζονται, αλλά τα ξοδεύουμε αλόγιστα για να έχουμε πράγματα που αγοράζονται. 
Ας πάνε μερικά πράγματα παραπίσω. Ας αναβάλουμε ή ακόμα και ας ακυρώσουμε κάποιες υλικές απολαύσεις, για να κερδίσουμε χρόνο. Αυτό που πρέπει πάντα να είναι μπροστά, είναι ο χρόνος με την οικογένεια και τους φίλους. Και ας ελπίσουμε σε καλύτερα χρόνια, που θα έχουμε περισσότερες επιλογές, που θα μπορούμε να απορρίπτουμε πιο εύκολα καταστάσεις. Ας ζήσουμε το τώρα, κοιτώντας πάντα μπροστά. 

Σήμερα έχει λιακάδα. Ας πάμε μια βόλτα...





Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

Ευχές, κάρτες και δώρα!

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες καλημέρα σας και καλή χρονιά!
Περνάνε σιγά σιγά και οι γιορτές, που οι φετινές πέρασαν σαν νερό και ούτε που τις κατάλαβα. Ίσως επειδή επέστρεψα στην δουλειά και δεν μπόρεσα να μπω σε διάθεση εορταστική όπως θα ήθελα. Το καλό είναι όμως πως κάναμε γιορτές οικογενειακά, περάσαμε όμορφα και είμαστε όλοι καλά και υγιείς. Η οικογένεια και η υγεία θεωρώ πως είναι τα πιο σημαντικά αγαθά που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Όλα τα άλλα παλεύονται. Όπως πάντα λέω ''ότι αγοράζεται μην το φοβάσαι''.
Αυτές οι γιορτές είχαν επίσης πολλά δώρα και ευχές, από πολύ αγαπημένους ανθρώπους. Θα ήθελα όμως να σταθώ σε κάρτες και δώρα που έλαβα από bloggers. Όχι τα υπόλοιπα δεν έχουν την ίδια αξία, απλά τα δώρα αυτά είναι ιδιαίτερα, διότι τα μοιράζεσαι με ανθρώπους που ενδεχομένως δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, αλλά αισθάνεσαι πολύ κοντά σου. 
Κάρτες, ευχές και δώρα λοιπόν από αγαπημένες φίλες που επικοινωνούμε και αλληλεπιδρούμε χρόνια τώρα.

Η γλυκιά Ρουλίτσα από την Κρήτη, πάντα γενναιόδωρη, μου έστειλε μια αγκαλιά καλούδια. Στολίδια, χειροποίητα γούρια και στολίδια, μια υπέροχη θήκη για χαρτοπετσέτες, ευχές και ένα βιβλίο.



Κάρτες και ευχές επίσης έλαβα από την χρυσοχέρα Ρένα και από την Μαριάννα μας που έγινε αυτές τις μέρες γιαγιά!


Και τέλος, όπως σας είχα αναφέρει ξανά, η Άννα, το μυστικό μου ταίρι από την ανταλλαγή της Μαριλένας.


Αυτό που έχουμε χτίσει τόσα χρόνια είναι μοναδικό και σπάνιο. Είμαι πολύ χαρούμενη που κάποιες από εσάς έχω γνωρίσει από κοντά και ελπίζω να γνωρίσω και τους υπόλοιπους.
Εύχομαι σε όλους σας να έχετε μια υπέροχη χρονιά και να λαμβάνετε δώρα και ευχές από καρδιάς.
Υγεία και ευτυχία!

τελευταία άρθρα