Γη και Άνθρωποι - Ένα κάλεσμα απ΄την Αγριμιώ...

Υπάρχει μια σχέση της φύσης με τον άνθρωπο, που συνήθως οι άνθρωποι την ξεχνούν ή ακόμα χειρότερα την παρερμηνεύουν.

Θεωρούμε ότι η γη αυτή μας ανήκει. 

Μα η αλήθεια είναι πως εμείς ανήκουμε σε αυτή.

Εμείς είμαστε κτήμα της, εμείς περιβαλλόμαστε απ΄την ομορφιά της, εμείς απολαμβάνουμε την μεγαλοσύνη της.

Και κατ΄επέκταση αν δεν την προσέξουμε, εμάς εκδικείται.

Αυτά τα βουνά δεν υπόκεινται σε κανέναν ανθρώπινο νόμο.

Επιβάλλονται στον άνθρωπο όπως θέλουν αυτά.

Αυτά τα νερά ρέουν και χωρίς εμάς. Δροσίζουν τα χώματα, ποτίζουν τα φυτά με ακρίβεια που κανένα ανθρώπινο μυαλό δεν θα μπορούσε να κανονίσει.

 

Αυτός ο ουρανός και ο ήλιος τρέφει το πράσινο των φύλλων, παίζει μαζί τους. Άλλοτε τα ανθίζει, άλλοτε να ξεραίνει, χωρίς να ρωτά, χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν.

Ακόμα και τα πιο ταπεινά, ακόμα και τα πιο μικροσκοπικά, φαινομενικά ασήμαντα πλάσματα έχουν τον ρόλο τους. Έχουν τον σκοπό τους.

Και όλα αυτά τα πανέμορφα λουλούδια που ανθίζουν και μεγαλώνουν μόνα τους, χωρίς ανθρώπινο χέρι. Όλα αυτά τα πολύχρωμα λουλούδια ομορφαίνουν την παλέτα της γης που κανένα χέρι, ακόμα και του πιο ταλαντούχου ζωγράφου, δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει.

Όλα αυτά λοιπόν δεν είναι δικά μας.

 Δεν μας ανήκουν. Δεν εξαρτιούνται από μας. 

Είναι αυτόφωτα, είναι ελεύθερα.

Πρέπει να τα καταλάβουμε.

Τίποτα δεν είναι δικό μας.

*******************

Ένα κάλεσμα απ΄την Αγριμιώ...

Η Κρήτη, η Τέχνη, η Επανάσταση και η Ομογένεια ένωσαν τις Φωνές τους. Προσεχώς online περιοδικό τέχνης, ειδική έκδοση με πράσινα θέματα,“Ανθρώπων Έργα – Κρήτη”.

Συγγραφείς, ποιητές, μαντιναδολόγοι και καλλιτέχνες..με στίχους, τραγούδια, ποιήματα και ιστορίες ας δείξουμε την εναντίωσή μας στην εγκληματική υδρολύση των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο. Ας στρέψουμε την πλάτη στα media και όσους μας λένε να σωπάσουμε!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κο Σάββα Τριανταφυλλίδη, ο οποίος αγκάλιασε την προσπάθειά μας απ’την πρώτη στιγμή.

(Επικοινωνήστε στο crete_art@yahoo.com για  περισσότερες πληροφορίες)

****************

Μη ξεχνάτε να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'', μέχρι και την Πέμπτη στις 12:00 το βράδυ.

Το παλιό νταμάρι.

Πάντα με γοήτευαν τα παλιά κτίρια. 

Τα παλιά εργοστάσια, οι εγκαταλελειμμένοι χώροι εργασίας.

Έχουν ένα μυστήριο οι παλιοί χώροι, ειδικά όταν βρίσκονται σε όμορφο σημείο της φύσης.

Ένα παλιό νταμάρι τοποθετημένο αμφιθεατρικά της πόλης των Σερρών τράβηξε την φωτογραφική μου ματιά. 

Παλιά μηχανήματα, σκουριασμένα και ερημωμένα.

Παλιά αυτοκίνητα μια άλλης εποχής που μαρτυρούν ότι σε αυτό το μέρος κάποτε υπήρχε οργασμός εργασίας.

Θαρρείς ακόμα πως ο χρόνος σταμάτησε και για τα δέντρα.

Μια ροδιά έχει μείνει πίσω στα χρόνια εκείνα.

Τα αντικείμενα φθείρονται, αλλάζουν, εγκαταλείπονται.
Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.
Το θέμα είναι όμως να αφήσουν το σημάδι τους στον χρόνο για να μην ξεχαστούν.

****************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν έως την Τρίτη στις 12:00 το βράδυ.

Πληροφορίες ΕΔΩ.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Μια απλή μέρα στη δουλειά (Life Images #7)

Η δουλειά μου δε μοιάζει με τις άλλες. Δεν έχει τοίχους, δεν έχει σκεπή. Έχει όμορφα λουλούδια, πεύκα, πράσινο και φύση.

Έχει αγριόχορτα που φυτρώνουν απρόσκλητα παντού και ομορφαίνουν τα έργα των ανθρώπων.

Δεν έχει γραφεία και βιβλιοθήκες. Μόνο παγκάκια και χώμα.

Δεν έχει μοντέρνα κτίρια, λειτουργικά και όμορφα. Μόνο χορταριασμένες αποθήκες, ετοιμόρροπες αλλά γραφικές και ανθισμένες.

Μα πάνω απ΄όλα έχει υπέροχα πλάσματα που δίνουν στη ζωή μας αξία και την ομορφαίνουν με τα καμώματά τους.

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο Life Images της Μαρίας.

************

Μη ξεχάσετε να ψηφίσετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στον 7ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' ΕΔΩ.

Φωτογραφική Πρόσκληση «Η ομορφιά της φύσης» - Η συμμετοχή μου.

Όταν η φύση έχει κέφια, ο φωτογράφος όρεξη και το Δελφινάκι Φωτογραφική Πρόσκληση

 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στην Φωτογραφική Πρόσκληση «Η ομορφιά της φύσης» από το Δελφινάκι. 

Ευχαριστώ όλους όσους με ψηφίσατε και μου δώσατε την δεύτερη θέση.

Ευχαριστώ και το Δελφινάκι που με φιλοξένησε.

Οι φωτογραφίες είναι από την κοιλάδα της Αγίας Βαρβάρας στις Σέρρες.

Καλημέρα σας.

************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον διαγωνισμό Φωτογραφίζειν με θέμα ''Εγκατάλειψη''.

Πληροφορίες ΕΔΩ.

Φύση και ζώα.

Έχω μια ιδιαίτερη σχέση με την φύση και τα ζώα. Η φύση είναι για μένα ένας μεγάλος καμβάς, ένα αστείρευτο μοντέλο για πορτρέτα και φωτογραφικές λήψεις. Πέρα από την καλλιτεχνική πλευρά είναι και η πλευρά της ψυχοθεραπείας. 

Όταν βγαίνω βόλτες η φύση μου απορροφά κάθε άγχος και στεναχώρια. Το ίδιο ισχύει και για τα ζώα. Από τότε που απέκτησα τον Φλοξ, ένα αξιαγάπητο αδέσποτο, η βόλτες στην φύση απέκτησαν άλλο νόημα.

Το πράσινο αντιστέκεται στο καφέ.

Είναι στα μέσα το φθινοπώρου που το πράσινο αντιστέκεται στο καφέ. Προσπαθεί να παραμείνει και μάχεται σκληρά. Όμως η μάχη του είναι μάταια γιατί το καφέ θα βασιλέψει. Όμως η άνοιξη δεν αργεί. Δεν χάνεται ο πόλεμος χάνοντας μια μάχη.

Όμορφη εγκατάλειψη.

Πάντα με γοήτευε η εγκατάλειψη. Δεν βλέπω τόσο την θλιβερή πλευρά της. Περισσότερο με ελκύει αυτή η σφραγίδα του ανθρώπου και του χρόνου πάνω σε αντικείμενα. Η φθορά που τους προκαλεί. Η φθορά που μας αποδεικνύει ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο σε αυτόν τον κόσμο.

Μια εκδρομή... ακόμα καλοκαίρι.

Χάθηκα το ξέρω. Είχαμε πανηγύρια στον όμιλο που απασχολούμε και τρέχαμε πανικόβλητοι μια εβδομάδα τώρα. Δεν έχω προλάβει να ξεκουραστώ καθόλου ή να πάρω κάποιο ρεπό και τα βράδια που γυρνάω πέφτω ξερή. Βλέπω φευγαλέα τις αναρτήσεις σας και στεναχωριέμαι που δεν σας διαβάζω. Μου λείπει πολύ η επικοινωνία μαζί σας. 

Σήμερα λοιπόν που έχω λίγο χρόνο, έκανα καφεδάκι και σκέφτηκα να σας προσφέρω μερικές καλοκαιρινές εικόνες, όσο ακόμα κρατά ο καιρός και νιώθουμε ακόμα καλοκαίρι.

Πριν μέρες είχαμε πάει στη θάλασσα. Τα παράλια του Ν. Σερρών δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Τα παραθαλάσσια χωριά είναι στην ουσία μικρές Σέρρες. Πολυκοσμία, φασαρία και βρωμιά. Ποτέ δεν μου άρεσε να πηγαίνω. Σκέφτηκα όμως ότι θα υπάρχει και κάποιο μέρος που δεν θα το έχουν ακόμα ανακαλύψει (βρομίσει) οι άνθρωποι. Και έτσι ήταν.

Μακρυά από την πολύβουη, ''εξωτική'' Τούζλα, σε ένα απομακρυσμένο κομμάτι της παραλίας της Κάριανης (Νομός Καβάλας) υπάρχει μια παραλία ερημική. Η θάλασσα είναι καθαρή αλλά άγρια. Έχει πολλές πέτρες, δεν ενδείκνυται για μακροβούτια, αλλά τα βράχια και το μπλε της θάλασσας συνθέτουν ένα μαγευτικό τοπίο.

Δάσος Λαϊλιά. Εναλλακτική ιδέα για το τριήμερο.

Όλοι αυτό το τριήμερο, λόγω και του καλού καιρού, θα ξεφύγουν για να δροσιστούν σε κάποια παραλία. Για όποιον όμως θέλει κάτι διαφορετικό και επίσης δροσιστικό, του προτείνω εκδρομή και κατασκήνωση στο δάσος Λαϊλιά (δείτε λεπτομέρειες ΕΔΩ)

Το δάσος του Λαϊλιά βρίσκετε 25 χλμ από την πόλη των Σερρών στα βουνά της Βροντούς σε υψόμετρο περίπου 1500 μ. 

Ξεκινάμε από την πόλη των Σερρών και ανεβαίνουμε προς Χρυσοπηγή. Ταμπέλες έχει, δεν θα δυσκολευτείτε. Η θέα ανεβαίνοντας εκθαμβωτική.

Ποδηλατώντας στο βουνό.

Τώρα τελευταία έχω μια πελώρια ανάγκη να βρίσκομαι κοντά στη φύση. Δεν ξέρω γιατί. Είναι σαν να αδειάζουν οι μπαταρίες μου στην πόλη και πρέπει να δω πράσινο για να ξαναγεμίσουν. Και να φανταστείτε ότι δουλεύω πλέον κοντά στην φύση, μέσα στο δάσος, με ζώα. Αλλά πάλι δεν μπορώ να την χορτάσω.

Ακόμα και στο ρεπό μου και σε κάθε ευκαιρία κάνω μια εξόρμηση.

Πάρτε λοιπόν μια γεύση από την τελευταία μου.

Πολύ κοντά στη πόλη ποδηλατώντας, ξεκινήσαμε ανάβαση του βουνού. Η εκκίνηση είναι από την κοιλάδα που σας είχα κάνει παλαιότερα ανάρτηση. Απλά η ανάβαση αυτή τη φορά έγινε από τον δρόμο. 

Βόλτα στην κοιλάδα... ακολουθώντας το ποτάμι.

Καλησπέρα καλά μου παιδιά.

Σήμερα είχα λίγο χρόνο και είπα να σας πάω μια βόλτα.

Αν θυμάστε είχα κάνει παλαιότερα δύο αναρτήσεις σχετικά με την κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων στις Σέρρες.

Βόλτα στην Κοιλάδα.

Βόλτα στην Κοιλάδα... συνέχεια.

Σήμερα πήραμε τα ποδήλατά μας και ακολουθήσαμε το ποτάμι. Μονοπάτια δεν υπάρχουν. Η διαδρομή δύσκολη. Πόσο μάλλον που σε μερικά σημεία θα έπρεπε να κουβαλάμε και τα ποδήλατα. Αναγκαστικά περάσαμε από το ποτάμι και γίναμε μούσκεμα. Αλλά δεν μας ενόχλησε καθόλου. Νιώσαμε περισσότερο έτσι την φύση.

Ξεκινήσαμε από εκεί που σας άφησα την τελευταία φορά. Από την λίμνη.

Βόλτα στην Κοιλάδα... συνέχεια.

Αχ παιδιά μου τι κούραση!
Πάμε βόλτα χωρίς πολλές κουβέντες.

Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης.
Η κοιλάδα από ένα σημείο και μετά γίνετε λίγο πιο πυκνή, πιο παρθένα, πιο όμορφη. Φυσικά όμως περπατιέται με ευκολία. Από δω και πέρα, και όσο ο καιρός θα φτιάχνει, θα σφύζει από ζωή. Περιπατητές και φυσιολάτρες. Δεν υπάρχουν μαγαζιά εδώ και ούτε επιτρέπετε η διέλευση των αυτοκινήτων, όπως στο προηγούμενο κομμάτι της. Δηλαδή με λίγα λόγια όποιος θέλει να φτάσει στη λίμνη θα πρέπει να πάει με τα ποδαράκια του.

Ξεκινάμε...

Περπατάμε κατά μήκος του ποταμού. Δεξιά φαίνεται λίγο το δρομάκι. Καταρράκτες και πυκνή βλάστηση.

Βόλτα στην Κοιλάδα.

Καλημέρα καλοί μου φίλοι. Είμαι καλά και το ίδιο ελπίζω και για σας. 

Θα σας πάω μια βόλτα την Κοιλάδα μας. Για να σας ομορφύνω την μέρα. Η Κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων βρίσκετε πολύ κοντά στην πόλη, δέκα λεπτά με τα πόδια. Με χαλαρώνει αυτή η βόλτα. Πήρα λοιπόν και την φωτογραφική μου και απαθανάτισα την άνοιξη που έχει έρθει πλέον για τα καλά. 

Εκδρομή και παιχνίδι.

Να με πάλι εδώ. Πίσω στη δουλειά. Τώρα να σας πω πως ξεκουράστηκα θα σας πω ψέματα. Η αλήθεια είναι ότι χαλάρωσα αρκετά, με είδε το σπίτι μου, με είδαν και οι φίλοι μου, τους είδα και γω. Φάγαμε, ήπιαμε, αράξαμε, βολτάραμε και επιστρέψαμε.

Η ανάρτηση αυτή θα είναι διπλή. Θα είναι εκδρομή και παιχνίδι.

*****

Ας ξεκινήσουμε με την εκδρομή. Είναι ένα μέρος έξω από τις Σέρρες, προς τον Λευκώνα. Να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω με τι σκοπό το έκαναν. Είναι μια λιμνούλα με ένα μικρό πάρκο μπροστά. Σε όσους το έχω πει κανείς δεν το ξέρει. Είναι όμως πολύ όμορφα. Παλιά θεωρούσα ότι είναι κάτι σαν υδροβιότοπος. Φιλοξενούσε πάπιες και διάφορα άλλα πουλιά. Τώρα βέβαια δεν είδα τίποτα. 

Την Κυριακή που είχε ήλιο (με δόντια) πήγαμε μια βόλτα. Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, παίξαμε στην παιδική χαρά σαν παιδιά που είμαστε, φάγαμε το κρύο της αρκούδας και γυρίσαμε σπίτι μας, στην ζεστασιά και στην θαλπωρή μας.

Ιδού λοιπόν...

Serres by night... πάνε και οι γιορτές...

Τύποις τελευταία μέρα των εορτών σήμερα. Από αύριο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του. Ότι δικαιολογία για τεμπελιά πάει περίπατο. 

Έτσι είπα και γω, μετά από πολύ καιρό μόνο δουλειά, να το ρίξω λίγο έξω... τουτέστιν: μπαρότσαρκα.

Είναι 2:20 τώρα που σας γράφω... νωρίς μαζεύτηκα θεωρητικά. 

Ξεκινήσαμε μόνο κορίτσια. Να σας βάλω και λίγη μουσική υπόκρουση.

Κατηφόρισα προς την πιάτσα, μα η πόλη ήταν σχεδόν άδεια. Καμία σχέση με τις άλλες μέρες. Τα σπίτια ακόμα στολισμένα... και τα καταστήματα. Μα η πόλη άδεια. Μου αρέσει όταν είναι άδεια. Την ευχαριστιέμαι περισσότερο. Άλλωστε είμαι και άνθρωπος της ησυχίας.

Φθινόπωρο κάτω από την Ακρόπολη.

Πριν λίγες μέρες, πριν έρθουν τα κρύα και πριν μπει για τα καλά ο χειμώνας, έκανα μια βόλτα στην γειτονιά μου. Την αγαπώ την γειτονιά μου. Είναι σαν να μην ζω σε πόλη. Σαν να βρίσκομαι στο χωριό μου. 

Δεν έχει πολυκατοικίες και άχρωμα σπίτια. Νεοκλασικά και μονοκατοικίες. Και φύση μαζί.

Εκεί κάτω από την Ακρόπολη. Μην περιμένετε κανένα Παρθενώνα. Τα απομεινάρια ενός κάστρου είναι. Ένα αρχαίο φρούριο.

Βόλτα στην πόλη. Βόλτα στο χρόνο. (μέρος β')

Μια ανάρτηση για να ξεχαστούμε λιγάκι. Να γεμίσετε νέες εικόνες και να γνωρίσετε κάποιες όμορφες γωνιές της πόλης των Σερρών,
Είχα κάνει πριν αρκετό καιρό μια ανάρτηση για τα παλιά σπίτια τις πόλης των Σερρών (Βόλτα στην πόλη. Βόλτα στο χρόνο). Επειδή ο αριθμός των παλιών κτηρίων στην πόλη είναι μεγάλος, είπα να κάνω ακόμη μια ανάρτηση για αυτό το θέμα.

Με γοητεύουν τα παλιά σπίτια. Ειδικά εδώ στις Σέρρες ακόμα περισσότερο. Γιατί βρίσκονται ανάμεσα σε άχρωμες πολυκατοικίες και γκρι στενάχωρα τσιμέντα. Στριμωγμένα και ξεχασμένα. Αγέροχα και επιβλητικά. Και να φανταστείτε ότι υπάρχουν κάτοικοι που δεν τα έχουν δει ποτέ. Επειδή οι περισσότεροι δεν κοιτούν ψιλά. Έχουν μάθει να βλέπουν μόνο χαμηλά, ούτε καν ευθεία.

Πάμε λίγο πίσω στο χρόνο. Να δούμε την ομορφιά μια άλλης εποχής. Να νιώσουμε τα χρώματα, τους ήχους, τα αρώματα.

Ακατοίκητο σπίτι επί της οδού Ακροπόλεως.

Παίρνοντας τα βουνά.

''Εγώ δεν έχω τίποτα, είμαι σαν τα πουρνάρια.
Μητέρα έχω εγώ τη γη κι αδέλφια μου τα δέντρα.
Ο πιο μικρούλης μου αδερφός είναι το χαμομήλι,
κι ο πρώτος κι ο καλύτερος το μαύρο κυπαρίσσι.
Μου είπε άμα κουραστείς έλα κοντά σε μένα,
να ξαπλωθείς στον ίσκιο μου και γω να στέκω ολόρθος,
να σου φυλάω τον ύπνο σου και να σε παραστέκω.''

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο τυχερή μέσα στην τρέλα της ήταν η Αστέρω. Και πόσο άτυχοι καμιά φορά μοιάζουμε εμείς μέσα στην λογική μας. Εκεί στα βουνά καταλαβαίνεις πόσο μάταια και φθαρτά είναι όλα αυτά που ζούμε. Τόση πολύ κατανάλωση ενέργειας και φαιάς ουσίας, τόση προσπάθεια, τόση υπερανάλυση...και φτάνει μια ανάβαση στο βουνό να απομυθοποιήσει όλα αυτά που χτίζεις τόσο καιρό, να ισοπεδώσει όλες τις ανθρώπινες διαφορές και να διαλύσει τις μαύρες σκέψεις.

Γιατί η φύση δεν σε ρωτά. Συνεχίζει να ανθίζει, να μοσχοβολά, να ημερεύει, να αγριεύει και να μην δίνει την παραμικρή σημασία στο φτιαχτό κόσμο των ανθρώπων.

Ανάβαση με ποδήλατο του όρους Βροντούς - δάσος Λαϊλιά.