Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Δικό σας... τα λέμε του χρόνου.

Κάποια Χριστούγεννα παλιά στις Σέρρες.
Φωτογράφηση: Ηλιάνα Γιαννούση

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση αυτής της χρονιάς (εκτός αν γίνει τίποτα συγκλονιστικό). Ξεκινά το τρέξιμο των εορτών και έχουμε προετοιμασίες, καθαρίσματα και δουλείες με φούντες. Βέβαια καμιά φορά όλα αυτά πάνε αντιστρόφως ανάλογα με τα λεφτά. Τέλος πάντων όμως, ξεκινά εορταστική περίοδος και όλοι ελπίζουμε να πάμε καλά φέτος, μπας και ρεφάρουμε λιγάκι. 
Λέω να σας αφήσω κάπως αισιόδοξα, γιατί σκέφτομαι ότι τελικά η αισιοδοξία είναι κάτι το αναπόφευκτο πλέον. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Αλλά θέλω την βοήθειά σας.
Τι όμορφα πράγματα ζήσατε στο 2012; Μια συνάντηση, ένας έρωτας, μια δουλειά... οτιδήποτε.
Και ένα τραγούδι που σας αρέσει για να κάνουμε μαζί ένα μουσικό αφιέρωμα για την χρονιά που φεύγει.

Λοιπόν για μένα το 2012 έζησα ένα από τα όμορφα καλοκαίρια. Με πολύ ξεκούραση, με πολύ γέλιο, πολλούς φίλους και πολλές εικόνες.


Για τραγουδάκι θα σας βάλω μια ποπιά, κάτι εορταστικό και εύπεπτο. Από την αγαπημένη μου Αλέξια.


Σας εύχομαι να περάσετε όμορφα τις γιορτές με τα αγαπημένα σας πρόσωπα  Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία και ότι ποθεί ο καθένας.
Όσο μπορώ θα σας επισκέπτομαι αυτές τις μέρες. Καλές δουλειές σε όλους όσους δουλεύουν αυτές τις μέρες και καλά κουράγια.
Σας φιλώ γλυκά.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι.

Τόσο που φτήνυνε ο κόσμο μας,
τόσο που η καρδιά μας σταμάτησε να χτυπά,
σταμάτησε να αναριγά το δέρμα μας.
Το χαμόγελο μας πουλήθηκε για μια στιγμή,
για μια τιποτένια ελπίδα,
για ένα κρύο πιάτο φαΐ.
Και οι δρόμοι αφιλόξενοι,
με μυστικά φορτωμένοι.
Και τα χέρια μας αδειανά,
με πόνο και πίκρα ματωμένα.
Δεν νιώθουμε πια, δεν ανατριχιάζουμε.
Δεν υπάρχουμε, δεν ζούμε.
Το σ΄ αγαπώ δεν μένει πλέον εδώ
και οι ποιητές χάθηκαν μέσα σε μια νύχτα...
από το ''τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια...''

Η αλήθεια είναι ότι είχα σκοπό να κάνω αυτό το αφιέρωμα την προηγούμενη εβδομάδα. Το είχα κιόλας ξεκινήσει. Αλλά με πρόλαβε ο θάνατος. Τώρα αποκτά άλλη χροιά. Αντί για αφιέρωμα, θα κάνω δυστυχώς μνημόσυνο.

Τα τραγούδια είναι πολλά. Θέλω να σταθώ στα πιο αγαπημένα, στο δίσκο που χαράχτηκε πιο πολύ μέσα μου. Που είναι για μένα ένας από τους σπουδαιότερους που έχουν φτιαχτεί ποτέ. Σε αυτόν όλοι οι δημιουργοί έδωσαν ότι καλύτερο είχαν. Ο καλύτερος δίσκος για τον Μικρούτσικο, ο καλύτερος για τον Μητροπάνο, ο καλύτερος για τον Αλκαίου. 
Πατήστε στους τίτλους να ακούσετε τα τραγούδια.

Στου αιώνα την παράγκα.
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Η πόλη άναψε τα φώτα της και φεύγει,
μ΄ ένα τρενάκι λούνα παρκ στο πουθενά,
σαν το κορμί σου που απ΄ τα χέρια μου ξεφεύγει
κι αναζητάει σε ξένα χέρια την χαρά.
Τα μάτια σου έκλεισες και μ΄ άφησες απ΄ έξω,
άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή,
όλα για πάρτη σου κι απόψε θα τα παίξω
και δε με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί.

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις,
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό,
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου,
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου,
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό.
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία,
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή,
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο,
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω,
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί.

Πόσο σου πήγαιν΄ η βροχή,
κείνο το βράδυ του Γενάρη,
κι έλεγες μέσα στην βοή:
"Κανένα μέλλον δεν μπορεί
αυτό που ζούμε να μας πάρει".
Τώρα ποζάρεις στο γυαλί,
σαν θεατρίνα στη σκηνή,
τι να σου λέω για το χθες,
για τις καμένες μας Ιθάκες,
εσύ γυρεύεις παρτενέρ,
για να σου δίνει τις ατάκες.

Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα,
σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δε σε ρώτησα,
τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω,
τη φωνή σου ακούω μα τι λες δε σε πιάνω,
Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε,
Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε,
Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου,
Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου.

Ξημερώνει στο γαλάζιο σου το στρώμα,
λιώμα ξύπνησα μα σ΄ αγαπώ ακόμα,
στάξε εύθυμο φαρμάκι για το γλέντι,
με μισή μεζούρα τζιν και λίγο αψέντι.
Με ακόρντα λα μινόρε προς το γκρίζο,
καμηλιέρικα τραγούδια σου σφυρίζω,
σαν μικρός λαχειοπώλης ώρα μία,
Πατησίων και Παραμυθιού γωνία.

Μια παλιά φωτογραφία,
αγκαλιά στη θάλασσα.
Χτες την έκανα κομμάτια
να μη βλέπουνε τα μάτια
πόσα χρόνια χάλασα.
Όσες φορές μ΄ έχεις φιλήσει
τόσες φορές σταυρώθηκα,
κι αυτό που απ΄ όλα τώρα μένει
είναι μια κάμαρα θλιμμένη
που κάποτε σου δόθηκα.

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι,
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη,
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι,
πάντα γελαστοί και γελασμένοι.
Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα - Σαλονίκη,
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι,
έπεσα να σ' ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα,
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ' όστρακο πορφύρα.

Στις ανθισμένες κορυφές,
ζήτησες τη ζωή σου,
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού,
το φως του παραδείσου,
χαράζει η μέρα σαν γυαλί,
στην κόψη κόβεις βόλτες,
παρέα με λαθρόβιους,
πότες και μηχανόβιους,
παράταιρους ιππότες.
Στου αιώνα την παράγκα,
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα,
με βρισιές και προσευχές,
και της μάνας τις ευχές.
Στου αιώνα την παράγκα,
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα,
στα κρυφά και ταπεινά,
ψάξε τα παντοτινά.

Όταν ο άνεμος φυσά κι οι άνθρωποι σωπαίνουν,
κάτι σκιές με προσκαλούν στις έρημες μαρίνες,
τα πλοία των ερώτων μας μου δείχνουν που πεθαίνουν
και τριγυρνούν στην πλώρη τους νεράιδες και σειρήνες.

Πάνω στον πάγκο ενός "Cafe" τα βρόχινά τους μάτια,
για τα ναυάγια με ρωτούν και της ζωής το ψέμα,
κι εγώ δειλά τους απαντώ κοιτώντας τα κατάρτια,
"η δύση κι η ανατολή έχουν το ίδιο αίμα".

Έτσι στα καθημερινά αμήχανοι γυρνάμε,
παιδιά που παίζουν στη βροχή με τρυπημένη μπάλα,
μα κάποιος γέρος ναυτικός μας είχε πει θυμάμαι,
πως πάντα μέσα μας θα ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα.

Τρικάταρτο η αγάπη σου και ο καιρός αρμύρα,
μια  Κυριακή σ' αντίκρυσα και μου 'κλεψες το φως μου,
οτι με πνίγει ν' αγαπώ ειν' η δική μου μοίρα,
καλά ταξίδια μάτια μου στις θάλασσες του κόσμου.


Καλό σαββατοκύριακο.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ο ανεκπλήρωτος Έρωτας της Ελλάδας.


Διάβασα κάτι τις προάλλες πολύ ωραίο και παράλληλα τρομακτικό. ''Η πιο άγρια ξενιτιά είναι να ζεις στην Ελλάδα''... και είδα όλο αυτό που νιώθω να χωράει μέσα σε μια φράση. 
Πως να φύγεις από την Ελλάδα; Πως να μπορέσεις να αντέξεις μακριά της; Πως να αφήσεις τους φίλους, την οικογένεια, τις συνήθειες; 
Όμως τον τελευταίο καιρό είναι σαν να ζούμε σε ξένο τόπο. Τίποτα δεν θυμίζει Ελλάδα, τίποτα δεν μοιάζει οικείο πλέον, τίποτα δεν με κάνει να νιώθω σπίτι μου. Οι άνθρωποι μου φαίνονται να έχουν αλλάξει. Μου μοιάζουν πιο άγριοι, πιο απρόσωποι, πιο απροσέγγιστοι. Βλέπω να γινόμαστε ένας λαός νότιος, με νοοτροπία βόρειου. Δεν βλέπεις χαμόγελο πουθενά, μια διαρκής μιζέρια και ανασφάλεια. Αλλά αυτό που με θυμώνει πιο πολύ είναι η αποδοχή της κατάστασης. Νομίζουμε ότι δεν έχουμε την δύναμη να την ανατρέψουμε. Την έχουμε αποδεχτεί και κοντεύουμε να την συνηθίσουμε. Σε λίγο δεν θα μας προκαλεί καμία έκπληξη, ότι και να μας σερβίρουν.
Και όλοι έχουμε κολλήσει στο παρελθόν, έχουμε γίνει μοιρολάτρες και νομίζουμε ότι θα γίνει κανένα θαύμα και ξαφνικά θα ξυπνήσουμε και θα ήταν όλα ένα κακό όνειρο.
Και αντί να αναζητούμε τους υπεύθυνους για την κατάστασή μας, ψάχνουμε για αποδιοπομπαίους τράγους. Μετανάστες, γενιά του Πολυτεχνείου, δημόσιοι υπάλληλοι. Γιατί αν πραγματικά αποδώσουμε ευθύνες, θα πρέπει να κατηγορηθεί και ο ίδιος μας ο εαυτός. Μα το να αποδοθούν του Καίσαρος τω Καίσαρι είναι κάτι ξεχασμένο χρόνια σε τούτη την χώρα.
Νιώθω πολλές φορές ότι δεν με χωράει αυτή η γη. Νιώθω ότι θέλω να φύγω. Γιατί κάθε μέρα κάτι γίνεται και μου επιβεβαιώνει ότι ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ. Όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν το θέλει. Δεν το θέλει, γιατί αν το ήθελε θα έκανε κάτι. Ακόμα και τώρα που φαίνεται ότι όλα έχουν χαθεί. Τελικά οι ήρωες μήπως δεν πολεμάνε σαν Έλληνες; Μήπως οι δούλοι σκύβουν σαν Έλληνες;
Έχει χαθεί το φιλότιμό μας. Ναι αυτό που δεν μπορεί να μεταφραστεί σε καμιά άλλη γλώσσα, στην χώρα που γεννήθηκε, δεν υπάρχει πια. Όπως χάθηκε και το κέφι, όπως έχει χαθεί και η καψούρα,  και η μαγκιά. Τα οποία επίσης δεν μεταφράζονται. Δημιουργήθηκαν από Έλληνες για όποιον θέλει να ζήσει σαν Έλληνας. Μα ενώ οι ξένοι τα αποζητάν ακόμα, εμείς τα έχουμε πετάξει σαν την τρίχα απ΄το ζυμάρι. Έτσι χάθηκε και η ζωή. Όλα αυτά τα πολύτιμα που μας δόθηκαν αφειδώς και δωρεάν, τα ξεχάσαμε για να ζητιανέψουμε και να ακριβοπληρώσουμε κάτι που δεν ήμασταν, κάτι που δεν μας ταίριαζε. Γιατί στην ουσία εμείς οι Έλληνες είμαστε πλούσιοι από την γέννησή μας. Το θέμα είναι ότι αυτή την κληρονομιά, που πολλές φορές επικαλούμαστε, πρώτοι εμείς θελήσαμε να την αποτάξουμε. Πρώτοι εμείς την ξεφτιλίσαμε. Και όλο αυτό το παράσιτο που δημιουργήθηκε, πως να πειστούμε τώρα ότι δεν έχει καμιά αξία και ότι αυτό που είχαμε είναι αυτό που τελικά θα μας σώσει.
Μεγαλύτερος έρωτας από την Ελλάδα δεν υπάρχει. Το κακό είναι ότι είναι πλέον ανεκπλήρωτος. Όπως η Ίλια στο Ποτέ την Κυριακή. Που όσοι και να την αγάπησαν, κανένας δεν μπόρεσε να την αποκτήσει και κανένας δεν μπόρεσε και την προσαρμόσει στα θέλω του. Αυτό είναι η Ελλάδα. Μια γυναίκα απροσάρμοστη, μια γυναίκα με φιλότιμο, κέφι, μαγκιά και καψούρα. Μα εμείς βλέπουμε μόνο την πόρνη.


Θα βάλω ετικέτα το ΄΄υπάρχει ακόμα κάτι που δεν έχει χαθεί…΄΄. Να βάλω ερωτηματικό στο τέλος;

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Φθινόπωρο κάτω από την Ακρόπολη.

Πριν λίγες μέρες, πριν έρθουν τα κρύα και πριν μπει για τα καλά ο χειμώνας, έκανα μια βόλτα στην γειτονιά μου. Την αγαπώ την γειτονιά μου. Είναι σαν να μην ζω σε πόλη. Σαν να βρίσκομαι στο χωριό μου. 

Δεν έχει πολυκατοικίες και άχρωμα σπίτια. Νεοκλασικά και μονοκατοικίες. Και φύση μαζί.


Εκεί κάτω από την Ακρόπολη. Μην περιμένετε κανένα Παρθενώνα. Τα απομεινάρια ενός κάστρου είναι. Ένα αρχαίο φρούριο.


Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Για τον μικρό μου Πρίγκιπα.


Είχα μακρυά μπερδεμένα μαλλιά, φορούσα στρατιωτικό, μεταχειρισμένο τζάκετ και αρβύλες. Τα παιδιά στο σχολείο δεν καταλάβαιναν για τι μουσική τους μιλούσα. Ήταν κάτι καινούργιο για όλους. Αλλά κάτι τόσο γνώριμο για μένα, κάτι που σαν να το είχα με την γέννηση μου. 
Στην αρχή μου φαινόσουν τόσο ξενόφερτος, μετά βαθιά ελληνικός. Στην αρχή τόσο απόμακρος και μετά τόσο δικός μου. Δεν σε προσκάλεσα, εσύ μου χτύπησες την πόρτα. Ίσως να μην γινόταν και αλλιώς. Οι δρόμοι μας έπρεπε να διασταυρωθούν. Αν και είχες μόλις πεθάνει, για μένα ζούσες και βασίλευες. Ακόμη και τώρα. Κάπου εκεί θα είσαι. Σε κάποιο υπόγειο, σε κάποια μουσική σκηνή. Απλά δεν τυχαίνει να βρεθούμε. 
Με ταξίδεψες όσο κανείς άλλος. Με πήγες στα έγκατα της γης, στα πιο ψιλά βουνά. Μου κράτησες το χέρι στον πόνο, μου απάντησες σε δύσκολες ερωτήσεις, μου έκανες παρέα τις νύχτες μοναξιάς. Με έβαλες σε μουσικά μονοπάτια δύσβατα, μα παράλληλα τόσο ευκολονόητα. Μου γέμισες με νότες το άδειο μου κεφάλι. Μου έδειξες ένα δρόμο... και ας έχασες εσύ τον δικό σου.
Σ΄ ευχαριστώ μικρέ μου Πρίγκιπα, σ΄ευχαριστώ.

Με αφορμή την επέτειο θανάτου του Παύλου Σιδηρόπουλου, αυτό το μικρό και ταπεινό αφιέρωμα.
Διάλεξα τραγούδια λιγότερο γνωστά και απέφυγα τα χιλιοπαιγμένα μεν, πανέμορφα δε.
Πατήστε πάνω στον τίτλο για να τα ακούσετε ή ΕΔΩ για να τα ακούσετε όλα μαζί σε λίστα αναπαραγωγής στο youtube.
Καλό Σαββατοκύριακο.

Κανείς δε θες να σε δαμάσει 
κι όμως πονάς για ότι έχεις χάσει και ρωτάς, 
βυζαίνει ακόμα τ΄ όνειρό σου 
κι ο πόνος μοιάζει να `ναι γιατρικό σου
που ζητάς.

Τυφλά σημάδια, τυφλός σκοπός.
Σαν αρουραίοι στα σκοτάδια, 
πώς να σε δω.
Και το κυνήγι του θανάτου μοιάζει να `ναι γλυκό, 
μα τούτο θεέ μου, μου φέρνει πανικό

Κατά τα άλλα εσείς
που ‘σαστε υγιείς
και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο.
Δώστε μας πνοή
στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μην μπάζει κρύο.

Ποιοι είσαστε εσείς
που τα λόγια μας
κάνατε σύνθημα για βία
τρελή μυθολογία
κράτος εν κράτη αστυνομία
πρόσεχε φίλε τη γωνία
μη συγκρουστείς.

Βρ΄ ας ήτανε τη μοίρα μου για λίγο να γελούσα 
και του Χριστού τους πειρασμούς εγώ να τους περνούσα,
διωγμένος με το διάολο στην έρημο χαμένος 
και σου `λεγα μετά εγώ ποιος θα `ταν κερδισμένος. 

Ετούτη η πόλη με τρελαίνει,
που υπνοβατώντας περιμένει.
Με γκρίζο χρώμα χρώμα αρρωστημένο
Ανίατα βρώμικο κελί μεγενθυμένο
"Σου λέω φύγε ρε φύγε ρε φύγε ρε φύγε από δω"

Μ΄ αυτή τη νύχτα ώρα μια,
όπου κι αν είσαι θα αισθανθείς,
το κάλεσμα μου σαν μια υποψία,
μες στο σκοτάδι στα τυφλά να σε καλεί.

Απ΄ όλα έχει ο θίασος, 
αναρχικούς με φάκελλο ανοιχτό, 
θηριοδαμαστή το γιο του Παπαχρόνη, 
με γάλα ραδιενέργειας βυζαχτό, 
σε γυάλα το μωρόψαρο να μη δαγκώνει, 
αιμομιξία σ΄ ανώνυμο χωριό, 
μαύρο γυαλί να μην τυφλώνει, 
των αποβλήτων το ακτινοβόλο ον, 
σε πλανιτάριουμ κι ο πόλεμος των άστρων, 
για τ΄ άγρια γούστα των μιλιταριστών. 

Sunny day but I can’t see it
Happiness but I can’t feel it
Things I lost when I was waiting just for you
Faces like the comets come and go
But I don’t want to know
Days and nights when I was waiting just for you

Υποκριθείτε σε κείνον που τιμά,
σε κείνους που γεμίζουν τα κενά
του σατανά, στην ύπαρξή σας.

Υποκριθείτε στον φονιά που δεν μπορεί,
ν' αντέξει την επόμενη στιγμή,
και κρίνει αλλιώς από την κρίση τη δική σας.

Σ' αυτόν που κυνηγά το θάνατο χωρίς ιδανικά
γιατί μονάχα κυνηγώντας τον αισθάνεται πως ζει
και νιώθει ακόμη.

Υποκριθείτε στους αντάρτες στα βουνά
που οι νόμοι σας δεν τους ανήκουν πια
και το πεδίο των μαχών τους έγινε η πόλη.

Στους αθώους που σκοτώνουν από πάθος
οι ιδέες ξαφνικά γίνονται αλήθεια
κι αν οι ιδέες μετατραπούν, έγινε λάθος.

Υποκριθείτε στους αθώους από πάθος
Όχι άλλα είδωλα στα επικίνδυνα παιχνίδια.

H μουσική είναι η μόνη γλώσσα που όλος ο κόσμος καταλαβαίνει. Ο μόνος τρόπος συνεννόησης. Είναι μια αδελφοσύνη. Να το θυμάσαι φίλε μου,κάποτε δεν θα χρειάζεται να μιλάμε…
Παύλος Σιδηρόπουλος

Όποιος θέλει λεπτομέρειες για την ζωή και το έργο του Παύλου μπορεί να επισκεφτεί την σελίδα του. Εκεί εκτός από την βιογραφία του και την μουσική του σταδιοδρομία, θα βρείτε και σπάνιο υλικό από φωτογραφίες, χειρόγραφα καθώς και πολλά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.
http://pavlos-sidiropoulos.gr/

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Αλέξανδρος 2012 (αναδημοσίευση).

Δεν θέλω να γράψω πολλά. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Μια αναδημοσίευση απλά.
Κάτι που μου άρεσε πολύ.


Σίγουρα δεν ξαφνιάστηκα που είδα την Louise πάλι μπροστά μου.

Με πλησίασε σαν να ήθελε να μου υπενθυμίσει…Ο Άλεξ ζει. ΕΣΥ?

Ο Άλεξ ζει. ΕΜΕΙΣ?

Κ.Π.

Από τον πιτσιρίκο.

update δικό μου.
Δεν φοβάμαι τόσο αυτούς που ασκούν την βία, όσο αυτούς που την δικαιολογούν και την προβάλλουν ως κάτι το αναπόφευκτο. Θεωρώ ότι είναι περισσότερο παράφρονες από τους ασκούντες την βία, διότι μπαίνουν στην διαδικασία να βρουν τρόπο να την απενοχοποιήσουν.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Γελάσαμε πάλι σήμερα...

Να χαλαρώσουμε λίγο; Κουραστικό είναι να είσαι συνεχώς φουρτουνιασμένος. Θέλει και λίγο χιούμορ. Ειδικά τώρα ίσως και περισσότερο. 
Καλή εβδομάδα.















Τα βρήκα ΕΔΩ.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Εγώ είμαι η Ελένη.

Σε αυτό το αφιέρωμα της εβδομάδας, θα ασχοληθώ με μια ιδιαίτερη τραγουδίστρια. Να την θυμηθούν οι παλιοί και να την μάθουν οι νέοι, όσοι δεν την ξέρουν. Την Ελένη Ροδά. Η Ελένη Ροδά μου άρεσε από τότε που ήμουν μικρή. Τώρα που χώραγε ανάμεσα στις Τρύπες στον Άσιμο και στον Σιδηρόπουλο δεν ξέρω. Πάντα όμως μου άρεσε να μπερδεύω μουσικές και αυτό που πάντα έμενε τελικά ήταν τα καλά τραγούδια.
Η Ελένη Ροδά ξεκίνησε σαν ηθοποιός αρχικά και μετά στράφηκε στο τραγούδι. Ο πρώτος της δίσκος ήταν με τον Δ. Μούτση και τον Ν. Γκάτσο. Συνεργάστηκε με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Μάνο Λοΐζο και άλλους. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα αποχής, είναι ακόμα δισκογραφικά ενεργή, άσχετα που οι τελευταίοι της δίσκοι δεν σημείωσαν επιτυχία, παρά του ότι ήταν αξιόλογες δουλειές. Πιστεύω όμως ότι γενικά δεν έκανε την καριέρα που της άξιζε. Ίσως δεν είχε τις κατάλληλες γνωριμίες και ίσως και η ίδια να μην έδωσε την δέουσα προσοχή, καθώς η μεγάλη της αγάπη ήταν η υποκριτική τέχνη και το τραγούδι την είχε τραβήξει περισσότερο για βιοποριστικούς λόγους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι στην πορεία δεν το αγάπησε εξίσου.
Αυτό που με γοήτευσε και με γοητεύει ακόμα σε αυτήν, είναι η υπέροχη, μπάσα, λαϊκή φωνή της. Όλο αυτό το μαγκιόρικο στυλ που την χαρακτηρίζει, ο τρόπος που ερμηνεύει τα τραγούδια και γενικά όλο αυτό το ασυμβίβαστο που αποπνέει. 
Να θυμηθούμε μερικά από αυτά.
Καλή ακρόαση και καλό Σαββατοκύριακο.

Εγώ είμαι η Ελένη
Στίχοι: Αλέκος Καγιάντας
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας


Βουρκωμένη Δευτέρα
Στίχοι: Διονύσης Τζεφρώνης
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Θέλεις Παπαδόπουλο μαλάκα; (αναδημοσίευση)

Αναδημοσιεύω άρθρο από το eagainst.com. Μια οικονομική και κοινωνική ανάλυση του στρατιωτικού καθεστώτος. Οι αρθρογράφοι αναλύουν, όσο είναι δυνατόν μέσα σε ένα κείμενο, την οικονομία της χώρας κατά την διάρκεια της επταετίας, τις κοινωνικές δομές και σχολιάζουν την αναβίωση της επιθυμίας για μια νέα χούντα. 
Είναι λίγο μεγάλο, αλλά πολύ ενδιαφέρον και διαφωτιστικό. Αφιερώστε λίγο χρόνο να το διαβάσετε.


ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εν έτει 2012, διαπιστώνεται για µια ακόµη φορά πως, δυστυχώς, οι νόµοι της φυσικής δεν ισχύουν για τον Μαλάκα. Κι έτσι, µόλις 38 έτη µετά την πτώση της τελευταίας εν Ελλάδι δικτατορίας, διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων για «το πραξικόπημα που δεν έγινε» (εφημερίδα Το Βήμα), ή για την ανάγκη «να βγει ο στρατός στο δρόμο»(εφημερίδα Πρώτο Θέμα), πράγμα που ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γίνει, καθώς στις τελευταίες στρατιωτικές παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου φήμες κάνουν λόγο για την χρήση του στρατού σε περίπτωση που η αστυνομία δεν καταφέρει να καταστείλει διαδηλώσεις, αλλά και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Γερμανίας Καγκελαρίου, Α.Μέρκελ, σε διάφορες φωτογραφίες που αναπαράγονται εντός των ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης, στρατιωτικοί με αυτόματα εμφανίζονται να αντικαθιστούν τον ρόλο της αστυνομίας. Ακούμε συχνά για τα «παραμύθια του Πολυτεχνείου» (δήλωση του βουλευτή Άδωνι Γεωργιάδη) που µάλιστα στη σηµερινή συγκυρία βρίσκουν υποστηρικτές σε ένα διευρυνόμενο (ευτυχώς μειοψηφικό) μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το κλισέ «ένας Παπαδόπουλος µας χρειάζεται» είχαµε συνηθίσει να το ακούµε από γραφικούς παππούδες που νοσταλγούσαν τις µέρες που ήταν είτε ρουφιάνοι, είτε βασανιστές, είτε ευνοούµενοι µε διάφορους τρόπους (όπως θα δούµε παρακάτω) από το στρατιωτικό καθεστώς. Κανείς δεν έδινε σηµασία, είτε διότι οι ιστορικές µνήµες της οδυνηρής επταετίας ήταν πρόσφατες, είτε διότι η µετέπειτα κοινοβουλευτική δηµοκρατία άνοιξε τον κρατικό µπουφέ για µεγάλο µέρος του πληθυσµού, δηµιουργώντας το ολοδικό της πελατειακό κράτος, διεφθαρµένων υπερκαταναλωτών και χειροκροτητών ψηφοφόρων.

Με την οικονοµική (και όχι μόνο) κρίση, όµως, η απαθής ελληνική κοινωνία ξεβρακώθηκε, αποκαλύπτοντας την πνευµατική και πολιτισµική της γύµνια στον εαυτό της. Το προαναφερθέν κλισέ έγινε για κάποιους «Χρυσή Αυγή που σας χρειάζεται», ο άλλοτε γραφικός Χριστιανικός όχλος αποκτά πλάτες με την βοήθεια της ναζιστικής αυτής γκρούπας, επιχειρώντας να λιντσάρει τους ηθοποιούς του Corpus Cristi για λόγους «βλασφημίας» (όπως ακριβώς συμβαίνει και σε πολλές θεοκρατικές κοινωνίες). Η συγκέντρωση µεγάλου αριθµού µεταναστών στα αστικά κέντρα, σε συνδυασμό µε την τεράστια ανεργία, η αύξηση της εγκληµατικότητας ως συνέπειας της ανέχειας και της ανισότητας, και την προσεκτική ρατσιστική προπαγάνδα των ΜΜΕ (που τώρα παρουσιάζονται δήθεν “έκπληκτα” µε την άνοδο του φασισµού) εδώ και αρκετά χρόνια σε συνεργασία µε τους τηλεµαϊντανούς του ΛΑ.ΟΣ (που τώρα μεταπήδησαν στην κυβερνώσα ακρο(κεντρο)δεξιά παράταξη), οδήγησε ένα σηµαντικό πληθυσµό νέων, ως επί το πλείστον, ανθρώπων στις αγκάλες του έως τότε αφανούς από την κεντρική πολιτική σκηνή, νεοναζιστικού μορφώματος. Έτσι, μετανάστες μαχαιρώνονται καθημερινά από ακροδεξιά κακοποιά στοιχεία, υπό την ανοχή της αστυνομίας, οι συνωμοσιολόγοι δημαγωγοί αποκτούν όλο και περισσότερους οπαδούς, την ίδια στιγμή που άνθρωποι αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον, μην μπορώντας να αντέξουν τα αβάσταχτα χρέη.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Η αμερικ(λ)ανοποίηση του Έλληνα.

Πολύ της μόδας είναι τώρα τελευταία η πατρίδα, οι πατριώτες και τα τοιαύτα. Γιατί τόσα χρόνια την είχαμε γραμμένη στα παλιά μας τα παπούτσια, να μη πω και κάπου αλλού. Και όλο για πατριώτες ακούω... πήξαμε στους πατριώτες. 
Θυμάμαι πιο παλιά στο πόλεμο του Ιράκ και πιο παλιά στον πόλεμο του Κόλπου, αλλά και στον πόλεμο του Βιετνάμ (αυτό δεν το θυμάμαι, δεν είμαι τόσο μεγάλη), λέγαμε και γελάγαμε και λίγο, με τους Αμερικάνους που τσιμπάγανε στην προπαγάνδα που είχε στήσει η κυβέρνηση και τραβιόντουσαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από την πατρίδα τους (ο Θεός να την κάνει), να πολεμήσουν ένα εχθρό που δεν είχαν δει ποτέ στην ζωή τους και μάλιστα ήταν και σίγουροι ότι αυτός ο πόλεμος ήταν πατριωτικός. Οι περισσότεροι όμως ξύπνησαν και κατάλαβαν ότι αυτοί οι πόλεμοι ήταν πετρελαιοκίνητοι και ουδεμία σχέση δεν είχαν με εθνική ασφάλεια και κολοκύθια με την ρίγανη.  Βέβαια μετά ήταν αργά γιατί κάποιοι είχαν ήδη χάσει τα πάντα, χέρια, πόδια, αδέρφια, παιδιά και μυαλό. Ή όταν βλέπαμε κάποιους πατριώτες Αμερικάνους να καταστρέφουν τα μαγαζιά των Λατίνων και των Κινέζων, μας προκαλούσε αποστροφή όλο αυτό και τους θεωρούσαμε ηλίθιους που δρουν έτσι, πόσο μάλιστα όταν όλοι οι Αμερικάνοι στην ουσία είναι μετανάστες Ευρωπαίοι. Τίποτα μην κοροϊδέψεις σε αυτή τη ζωή, γιατί όλα θα τα λουστείς.


Και ερχόμαστε τώρα στα δικά μας και βλέπω μια ανάλογη αντίδραση, μια ανάλογη αποχαύνωση. Τι γίνεται, δεν καταλαβαίνω. Μας πήρε ο πόνος για την πατρίδα;
Βλέπουμε να καταστρέφουν τους πάγκους των αλλοδαπών και καθόμαστε και κοιτάμε σαν χάνοι. Μη σας πω ότι κρύβουμε και ένα μικρό μειδίαμα.
Βλέπουμε να διοργανώνουν αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες και μεις αντί, τουλάχιστον να γελάσουμε με το επιχείρημα, συμφωνούμε και λέμε και μπράβο. Απορώ πραγματικά ποιος σοβαρός άνθρωπος πίστεψε αυτή την μπαρούφα. Συγνώμη δηλαδή αλλά ούτε οι Αμερικάνοι δεν θα έτρωγαν κάτι τέτοιο.


Και όλα αυτά περί φυλής; Το έχουμε σιγουράκι ότι είμαστε απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Παίρνουμε απευθείας το συγχωροχάρτι. Και μην ερωτευθούμε ξένο και χαλάσει η μαγιά της επιτυχίας. Γιατί τόσα χρόνια κρατάμε την συνταγή επτασφράγιστο μυστικό. Και αυτοί που έτυχε και κάναν απογόνους με ξένους, τα παιδιά τους, αν μάλιστα είναι και λίγο σκουρόχρωμα, δεν ανήκουν στην ελληνική φυλή και δεν είναι Έλληνες. Χάλασε η πετυχεσιά γονιδίων.
Και μην δώσουμε δουλειά σε ξένους. Ποιος; Οι Έλληνες. Που έχουν πλύνει εκατομμύρια πιάτα στις λάντζες της Γερμανίας, που έχουν χτίσει την μισή Αυστραλία, που έλιωναν στα ορυχεία του Βελγίου. Οι Έλληνες που απαξιούν να μαζέψουν ελιές και ντομάτες, να πάνε στα πρόβατα, να πλύνουν σκάλες. Ή είσαι πατριώτης ή δεν είσαι.
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια...βέβαια. Το ξαναθυμηθήκαμε το τρίπτυχο. Ποια πατρίδα; Αυτή που κλέβαμε και αγνοούσαμε τόσα χρόνια; Ποια Θρησκεία; Αυτή που την χρησιμοποιούσαμε ως κοινωνική εκδήλωση, για να ταΐσουμε την ματαιοδοξία μας; Και ποια οικογένεια; Για αυτή που την ντύσαμε με ακριβές μάρκες και με φτηνά αισθήματα; Το πιο τρομερό είναι ότι όλα αυτά νομίζουμε ότι τα έχουμε. Και να σας πως και το ακόμα πιο φοβερό; Θα τα ξαναπουλήσουμε με την πρώτη ευκαιρία για ένα πινάκιο φακής.


Και όλη αυτή η αποχαύνωση μπροστά στην τηλεόραση; Μας πετάνε το δόλωμα και μας το καταπίνουμε αμάσητο. Και μάλιστα τις περισσότερες φορές ξέρουμε πως υπάρχει και αγκίστρι. Όλα γίνονται για το καλό του έθνους, της πατρίδας.
Τα έλεγα όλα αυτά στην άντρα μου. Έχει ένα μοναδικό τρόπο, ενώ κάθεσαι και του αραδιάζεις κατεβατά, θα πει μια λέξη και θα τα πει όλα. Και μου λέει... ''όλα αυτά που λες δεν είναι πατριωτισμός, είναι μαλακία στον εγκέφαλο. Μην ασχολείσαι με τέτοιους ανθρώπους, θα σε φθείρουν και σένα''. Μάλλον δίκαιο έχει. Μήπως τελικά δεν μας κόβει; Μήπως η φυλή μας τελικά είναι ηλίθια; Γιατί όλα αυτά δεν μας φαίνονται τουλάχιστον γραφικά; Γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τα πιστεύουν;
Πατριωτισμός...αμφιλεγόμενη λέξη. Αυτοαναιρείται νομίζω και παρεξηγείται εύκολα. Πατριωτισμός είναι να πεθάνεις για την πατρίδα; Να μην δέχεσαι τίποτα ξένο, να νιώθεις μοναδικός, να νιώθεις ανώτερος; Ή μάλλον να ζήσεις και να δημιουργήσεις για την πατρίδα; Να συμβιώσεις με όλους, ξένους και Έλληνες, να νιώθεις ίσιος και ίδιος με τους άλλους; Αυτός που είναι ρατσιστής με τους ξένους, θα είναι και με τους Έλληνες. Άρα δεν μπορεί να είναι πατριώτης.
Αν και ποτέ δεν αποδέχτηκα τον όρο πατριώτης. Τι πάει να πει πατριώτης; Πάνω απ΄ όλα είμαστε άνθρωποι. Σαν άνθρωποι πρέπει να σκεφτόμαστε πρώτα και μετά ως Έλληνες. Γιατί εμείς νομίζω ότι έχουμε κολλήσει στο Έλληνες και έχουμε χαθεί ως άνθρωποι.
Θα έλεγα ότι πρέπει να αρχίσουμε να ταρακουνιόμαστε λιγάκι. Έχουμε γίνει πιο Αμερικανάκια και από τους Αμερικάνους. Πριν είναι αργά και χάσουμε τα πάντα, χέρια, πόδια, αδέρφια, παιδιά και μυαλό.

σ.σ. Μην παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με τους Αμερικάνους. Ίσα ίσα τους συμπαθώ ιδιαίτερα.  Νομίζω ότι έχουμε πολλά κοινά καλά στοιχεία και ότι καλοί άνθρωποι κατά βάθος. Πλανεμένοι μεν, καλοί δε.

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Get That Beat!!! Μουσικές ελληνικές με αγγλικό στίχο.

Σε αυτό το μουσικό αφιέρωμα της εβδομάδας θα σας αλλάξω λιγάκι ύφος. Θα ακούσουμε μουσική με αγγλικό στίχο, αλλά από Έλληνες. Τώρα γιατί μερικοί επιλέγουν αγγλική γλώσσα για να ντύσουν τις μελωδίες τους, είναι γιατί έτσι μπορούν να εκφραστούν καλύτερα. Άλλωστε η ροκ και ποπ μουσική δεν είναι ελληνικής προέλευσης και καμιά φορά ο αγγλικός στίχος τους ταιριάζει πιο πολύ.
Πάντα αναρωτιόμουν γιατί αυτά τα παιδιά δεν έχουν κάνει διεθνή καριέρα. Γιατί δεν έκαναν επιτυχία, και μάλιστα μεγάλη, στο εξωτερικό. Ίσως μερικά από αυτά να μην ήθελαν κιόλας. Το να κάνεις διεθνή καριέρα, εκτός από μεγάλο ταλέντο, πρέπει να έχεις και ένα μεγάλο κονέ, αλλά περισσότερο μεγάλη τόλμη. Γιατί το να βγεις και να πετύχεις στην αλλοδαπήν θα πρέπει να ξεχάσεις την Ελλάδα. Θα πρέπει να ξεχάσεις οικογένεια, σπίτι, φίλους, έρωτα και να μην κάνεις τίποτα άλλο εκτός από δουλειά, δουλειά, δουλεία. Βέβαια μερικοί από αυτούς που θα σας παραθέσω έχουν κάνει κάποιες επιτυχίες στην Ευρώπη και είναι σχετικώς γνωστοί, αλλά όχι όσο θα τους άξιζε.
Μάλλον αυτά τα παιδιά ήταν περισσότερο ρομαντικά από τολμηρά και τα γκρουπάκια τους είχαν περισσότερο παρεΐστικο χαρακτήρα, παρά επαγγελματικό. Από θέμα ταλέντου περισσεύει και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ξένους καλλιτέχνες. 
Ακούγοντας τα παρακάτω τραγούδια και πολλά άλλα, παίρνω μια ανάσα και λέω ότι και κάτι καλό γίνεται σε αυτή την έρμη χώρα. Υπάρχει κόσμος που ασχολείται και με κάτι ενδιαφέρον και δημιουργεί. Πολύ προσεγμένες παραγωγές, καλά δουλεμένες, όχι άρπα κόλα όπως συνηθίζεται στις μέρες μας.  
Πατήστε πάνω στα ονόματά τους για να τους γνωρίσετε καλύτερα.

Echo Tattoo - Love is Free (2008)
Ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά συγκροτήματα με φοβερά φωνητικά.


*******
Cayetano - Fairy Tales (2010)
Μέλος των Στρογγυλό Κίτρινο σε πολύ ατμοσφαιρικές συνθέσεις. Τα πάει αρκετά καλά στην Ευρώπη.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Βόλτα στην πόλη. Βόλτα στο χρόνο. (μέρος β')

Μια ανάρτηση για να ξεχαστούμε λιγάκι. Να γεμίσετε νέες εικόνες και να γνωρίσετε κάποιες όμορφες γωνιές της πόλης των Σερρών,
Είχα κάνει πριν αρκετό καιρό μια ανάρτηση για τα παλιά σπίτια τις πόλης των Σερρών (Βόλτα στην πόλη. Βόλτα στο χρόνο). Επειδή ο αριθμός των παλιών κτηρίων στην πόλη είναι μεγάλος, είπα να κάνω ακόμη μια ανάρτηση για αυτό το θέμα.
Με γοητεύουν τα παλιά σπίτια. Ειδικά εδώ στις Σέρρες ακόμα περισσότερο. Γιατί βρίσκονται ανάμεσα σε άχρωμες πολυκατοικίες και γκρι στενάχωρα τσιμέντα. Στριμωγμένα και ξεχασμένα. Αγέροχα και επιβλητικά. Και να φανταστείτε ότι υπάρχουν κάτοικοι που δεν τα έχουν δει ποτέ. Επειδή οι περισσότεροι δεν κοιτούν ψιλά. Έχουν μάθει να βλέπουν μόνο χαμηλά, ούτε καν ευθεία.
Πάμε λίγο πίσω στο χρόνο. Να δούμε την ομορφιά μια άλλης εποχής. Να νιώσουμε τα χρώματα, τους ήχους, τα αρώματα.

Ακατοίκητο σπίτι επί της οδού Ακροπόλεως.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Αγωγή Βαρδή Βαρδινογιάννη για άρθρο του JUNGLE-Report / Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.(αναδημοσίευση)

Συνήθως δεν κάνω αναδημοσιεύσεις. Αλλά σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση. Επειδή όμως η αρχική δημοσίευση έχει κατέβει, αντιγράφω από τον πιτσιρίκο.

******

Κάποιος Βαρδής Βαρδινογιάννης, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, έκανε αγωγή στη Google, ζήτησε να αφαιρεθεί από το μπλογκ JUNGLE-Report -αλλά και από κάθε άλλο μπλογκ που το αναπαρήγαγε- το άρθρο «Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.», και ζητάει πέντε εκατομμύρια ευρώ γιατί θίχτηκε η τιμή της οικογένειάς του. Είναι η γνωστή φιλάνθρωπη οικογένεια που έχει το ίδρυμα «Καρκίνος για τα παιδιά χωρίς ελπίδα». Αφού παρακαλέσω όλους τους καλούς φίλους που έχουν σάιτ και μπλογκ να αναδημοσιεύσουν το άρθρο που έθιξε την αξιοπρέπεια της ιερής οικογένειας των εθνικών ευεργετών -που σύντομα θα πάρουν πόδι-, ορίστε το κείμενο που πρέπει να διαβάσουν όλοι:

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,
αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ρθει»
Πάμπλο Νερούντα

Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986, έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.

Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.

Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.

Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.

Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πώς λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.

Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.

Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.

Το ταξίδι στα Κύθηρα μιας αγάπης που δεν ήταν κάλπικη.

Ένα ταξίδι προς το ανεκπλήρωτο, προς το αδύνατο, προς την ευτυχία.
Και τι είναι αυτό που εξιτάρει τόσο τις αισθήσεις μας; Είναι το ανεκπλήρωτο ή το κυνήγι του; Είναι το ταξίδι ή τα Κύθηρα; Ένα ταξίδι της ζωής των ανθρώπων, γοητευτικό μα και φουρτουνιασμένο.
Είναι στιγμές που είσαι διατεθειμένος να το κάνεις, πεισμώνεις, επιβιβάζεσαι στο πλοίο και ανεβαίνεις στο πιο ψηλό κατάστρωμα. Γαντζώνεσαι από τα κάγκελα και κοιτάς πίσω την ζωή σου, ατενίζοντας μπροστά την επίτευξη της ευτυχίας. Άλλες φορές πάλι δεν έχεις ίχνος ψυχικού σθένους να κατέβεις ούτε καν στην προβλήτα. Και πάντα θα προσπαθούμε να το αναβάλουμε.


Και αν πάλι το αποφασίσουμε στην πορεία του θα συναντήσουμε συμπληγάδες. Πολλές. Αλλά οι πιο τρομακτικές θα είμαστε εμείς. Οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Που πάντα θα μετανιώνουμε και θα θέλουμε να κατεβούμε στην επόμενη στάση. Γιατί το θέμα δεν είναι να έχουμε την δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε το ταξίδι, αλλά την δύναμη να το τολμήσουμε.


Και όταν τελικά φτάσουμε στο Τσιρίγο και κατέβουμε στο λιμανάκι του, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την ίδια την ευτυχία. Που καμιά φορά τρομάζει τους ανθρώπους, γι΄ αυτό λίγοι την ζουν, λίγοι την τολμούν. Η ευτυχία δεν είναι η ζωή, είναι οι στιγμές.


Μα αυτό που θα μένει πάντα, θα είναι η γλυκιά γεύση ότι αγγίξαμε το άπιαστο, ότι ζήσαμε έστω και για λίγο το όνειρο. Και όλα αυτά που νιώσαμε ήταν τόσο έντονα που δεν μπορούν να είναι κάλπικα. Ακόμα και αν πάρουμε το πλοίο της επιστροφής.


Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Τραγούδια της Φωτιάς.

Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, στο μουσικό αφιέρωμα της εβδομάδας θα σας παρουσιάσω την ταινία του Νίκου Κούνδουρου ''Τραγούδια της Φωτιάς''.
Είναι ένα ντοκιμαντέρ που περιλαμβάνει τη μαγνητοσκόπηση δύο συναυλιών, αυτή που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτή που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974). Επίσης και άλλες εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου.
Ο Νίκος Κούνδουρος έχει πει για την ταινία αυτή:''Το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μια ταινία ωδή στη λευτεριά''.
Θα σας παραθέσω μερικά αποσπάσματα από την ταινία και στο τέλος όλη την ταινία για όποιον θέλει να την δει. Αυτό που θέλω να προσέξετε στα βίντεο, πέρα από τις εξαιρετικές ερμηνείες, είναι το πάθος του κοινού. Που είναι αυτό το πάθος σήμερα;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι,
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά,
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη,
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά.


Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό


Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Εγώ που συμμετείχα στα γεγονότα του πολυτεχνείου!!!


Στις αρχές της δεκαετίας του 90 η Δήμητρα Παπαδοπούλου έγραψε το σενάριο για την τηλεοπτική σειρά ''Απαράδεκτοι''. Αν και φαινομενικά είναι μια ελαφριά, κωμική σειρά, στην ουσία αντικατοπτρίζει την εξέλιξη της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αν και τότε βλέπαμε την σειρά και απλά γελούσαμε, τώρα που την παρακολουθώ ξανά (την έχω λιώσει, την ξέρω απ΄ έξω), διαπιστώνω την ευφυέστατη και καυστική πένα της Δήμητρας, η οποία είχε αντιληφθεί τον ξεπεσμό πολλών ''αγωνιστών'' του Πολυτεχνείου, που επικαλούνταν συνεχώς τα γεγονότα ως ένδειξη αριστερού και ηρωικού παρελθόντος.
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος σύμφωνα με την σειρά συμμετείχε στα γεγονότα, είναι ένα άνθρωπος που παρουσιάζει τον εαυτό του αριστερό, ενεργό μέλος του ΚΚΕ, καταδικάζει τον καπιταλισμό, ενώ στην ουσία υπηρετεί το σύστημα και τα μίντια (είναι διαφημιστής), ζει μια μικροαστική ζωή χωρίς εντάσεις σε ένα δυάρι στο Λυκαβηττό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει ευκαιρίες που θα τον κάνουν πιο πλούσιο, για να μπορέσει να αποκτήσει την άνετη ζωή που ονειρεύεται. 
Όμως στην ουσία, όπως αποκαλύπτεται και στην συνέχεια της σειράς, ήταν κομμουνιστής μόνο στα λόγια γιατί μόνο αφίσες κολλούσε και δεν ήταν ποτέ μέλος του ΚΚΕ και στο Πολυτεχνείο είχε μπει επειδή ήθελε να ρίξει την Φώφη και όχι για να ρίξει την Χούντα.
Το ότι λοιπόν κάποιοι από τους αγωνιστές του Πολυτεχνείο έχουν ξεπέσει ηθικά και πολιτικά, οφείλετε σε μια συνολική ηθική κατρακύλα ολόκληρου του ελληνικού έθνους, που αναζήτησε το εύκολο χρήμα, την βόλεψή του, μια θεσούλα στο δημόσιο, αδιαφορώντας για το γενικό καλό. 
Για αυτό λοιπόν πριν καταδικάσουμε τον Σπύρο για την αποποίηση των αρχών του, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας πρώτα και θα δούμε τον ρόλο του Βλάση (είναι τεμπέλης, τον ενδιαφέρει μόνο το άραγμα), της Ρένιας (που την ενδιαφέρουν μόνο τα ρούχα και η διασκέδαση), της Δήμητρας (που είναι μια νοικοκυρά χωρίς μόρφωση, χωρίς ενδιαφέρον για ζωή και δημιουργία), του Γιάννη (που δεν αποδέχτηκε ποτέ αυτό που είναι και ζει από την περιουσία την θείας Βιργινίας) και του Βασίλη (που είναι ο πλούσιος που ζει μια μίζερη ζωή και δεν τον αγαπά κανείς.
Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι μια επέτειος που πρέπει να μας θυμίζει όχι το τι έγινε, αλλά το πως καταντήσαμε... όλοι μας.





σ.σ. Παρακαλώ μην μετράτε νεκρούς, θα τρίζουν τα κόκαλά τους. Μην μπαίνετε στο τριπάκι τους. Την οργή σας θέλουν μόνο.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Ο Πρόσφυγας είμαι εγώ. Μια ιστορία για ΟΛΟΥΣ.

Μια δική μου φανταστική αλλά όχι απίθανη ιστορία.


Πάει μέρες από την τελευταία φορά που πατήσαμε γη. Ταξιδεύουμε τρεις μέρες τώρα για Αλεξάνδρεια, χώρια τις τρεις μέρες που ήμασταν αγκυροβολημένοι στο λιμάνι του Πειραιά. Το πλοίο είναι πολύ παλιό και βρωμάει. Ούτε καν επιβατηγό δεν είναι. Ένα παλιό εμπορικό που παλιά μετέφερε κοντέινερ από την Κίνα στην Ελλάδα. 
Τα αεροδρόμια της Νότιας Ευρώπης καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ήταν από τα πρώτα που βομβάρδισαν στα πλαίσια της επιχείρησης Μέγας Αλέξανδρος. Όχι βέβαια ότι θα είχαμε την πολυτέλεια ή τα χρήματα να μπορέσουμε να φύγουμε αεροπορικώς. Τα λιγοστά χρήματα που μας είχαν μείνει έφταναν ίσα ίσα για να πληρώσουμε τον Κινέζο πλοιοκτήτη για να μας μεταφέρει στην Αίγυπτο. Και ήμασταν τυχεροί που η μαμά μου είχε φυλάξει κάποια κοσμήματα, τα οποία σκοτώσαμε για να βρούμε τα ναύλα. Υποτίθεται ότι η μεταφορά θα ήταν δωρεάν, αλλά ο Κινέζος μας είπε ότι η σειρά προτεραιότητας πληρώνεται. Αυτοί που δεν θα πληρώσουν δεν θα χωρέσουν και θα μείνουν στην Ελλάδα.
Η θεία μου και η ξαδέλφη μου φύγαν για το Ισραήλ, άλλοι για την Σαουδική Αραβία, άλλοι για την Συρία. Όπου δηλαδή υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης αμάχων. Αλλά πολλοί φίλοι και συγγενείς δεν μπόρεσαν να έρθουν μαζί μας. Λόγω χρημάτων όπως σας είπα. Κουβέντες στο καράβι έλεγαν ότι δεν πρόκειται να τους ξαναδούμε. Όπως δεν πρόκειται να ξαναδούμε τον πατέρα μου και τον αδερφό μου. Στρατολογήθηκαν στον πόλεμο πριν πολύ καιρό και πάει περίπου τρεις μήνες να μάθουμε νέα τους. Στο ραδιόφωνο ακούμε ότι οι μάχες μαίνονται σκληρές ακόμα. Οι βομβαρδισμοί των Αμερικάνων συνεχίζονται ανελέητα. Σχεδόν οι περισσότερες πόλεις τις Ευρώπης έχουν καταστραφεί. Και χιλιάδες πρόσφυγες έχουν καταφύγει προς την Αφρική και την Ασία. 
Η ζωή στο καράβι είναι ανυπόφορη. Βέβαια υποφερτή σε σχέση με αυτό που ζούσαμε στην Ελλάδα. Κανονικό φαγητό δεν έχουμε. Μόνο μια φορά την μέρα μας έδιναν ένα κομμάτι ψωμί με λίγο κασέρι. Το νερό μυρίζει πετρέλαιο. Κοιμόμαστε κάτω, στην καυτή λαμαρίνα. Η βρόμα και η δυσωδία μου τρυπούν τον εγκέφαλο.
Δεν ζούμε όμως με τον φόβο. Με τον φόβο των βομβαρδισμών, με τον φόβο των βασανιστηρίων, των βιασμών και των εκτελέσεων. Και κυρίως όμως με την καταστροφή. Δεν είχε μείνει τίποτα πλέον στην πατρίδα που θα μπορούσες να μείνεις ή να κάνεις για να επιβιώσεις. Όσοι έμεναν πίσω ήταν καταδικασμένοι να πεθάνουν. 
Ξαφνικά οι μηχανές σταμάτησαν. Απορήσαμε όλοι μας. Και φοβηθήκαμε. Ένας από τους Κινέζους που μας συνόδευαν μας φώναξε να σηκωθούμε. Είχαμε φτάσει στην Αίγυπτο. Μαζέψαμε βιαστικά τα λιγοστά υπάρχοντά μας και πριν να το καταλάβουμε βρεθήκαμε στην προβλήτα του λιμανιού. 
Μας πρόσταξαν να μπούμε στα λεωφορεία. Καθυστερούσαμε και μερικοί μας φώναζαν. Από τον τόνο της φωνής τους μάλλον μας έβριζαν. Ο ήλιος έκαιγε. Ποτέ δεν περίμενα ότι μπορεί ο ήλιος να καίει τόσο. Καθίσαμε στις θέσεις μας και το λεωφορείο ξεκίνησε. 
Θα μας πήγαιναν σε ένα εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο που το είχαν διαμορφώσει έτσι ώστε να μπορέσει να φιλοξενήσει αμάχους. Έχω μια αγωνία για το τι θα συναντήσω, αλλά και μια ελπίδα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό έχω μια ελπίδα...

Την ιστορία την εμπνεύστηκα από το παρακάτω βίντεο.


Κανείς, μα κανείς δεν μας εγγυάται ότι η χώρα μας δεν θα τύχει μιας καταστροφής, είτε από πόλεμο, είτε από κάποιο φυσικό φαινόμενο. Οι προσφυγές ή οι μετανάστες δεν επιλέγουν να φύγουν από την χώρα τους, απλά αναγκάζονται.
Αν και πάντα είχα και έχω την πεποίθηση ότι όλοι χωράμε και όλοι μπορούμε να φάμε από τούτη τη γη, αρκεί να οργανωθούμε, θα δεχτώ ότι στην Ελλάδα πολλές περιοχές έχουν μεγάλο πρόβλημα από την υπερβολική συγκέντρωση μεταναστών. Να δεχτώ επίσης ότι έχει αυξηθεί η εγκληματικότητα. Κάποιοι από αυτούς εγκληματούν. Αριθμητικά και αναλογικά αν το δούμε, όσοι πιο πολλοί φτωχοί και εξαθλιωμένοι, είτε Έλληνες (ναι δεν ήμασταν ποτέ άγιοι), είτε αλλοδαποί, τόσα περισσότερα εγκλήματα. Και να δεχτώ επίσης ότι ίσως να αυξάνεται και η ανεργία (αν και είναι μεγάλη συζήτηση αυτό).
Το να στοχεύουμε όμως στο αποτέλεσμα ενός προβλήματος και να μην αναζητούμε την λύση είναι ένα μεγάλο σφάλμα. Οι μετανάστες δεν πρέπει να είναι ο στόχος μας. Αυτοί που τους ανάγκασαν να έρθουν εδώ, αυτοί πρέπει να είναι ο στόχος μας. Αλλά είναι πολύ πιο εύκολο να τα βάζουμε με ταλαίπωρους. Δεν τα βάζουμε πχ με τον δουλέμπορο ή με τον Έλληνα υπάλληλο που κάνει τα στραβά μάτια και λαδώνεται.  Δεν τα βάζουμε ή γιατί δεν έχουμε τα κότσια να το κάνουμε ή γιατί μας βολεύει αυτή η κατάσταση. Αν ας πούμε φύγουν όλοι οι μετανάστες πως θα υπάρχει η ΧΑ.
Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχει γίνει ποτέ, καμία ενέργεια, από καμία κυβέρνηση για να δοθεί λύση στο πρόβλημα. Το να πάμε απευθείας στο άλλο άκρο, να τους ξεπαστρέψουμε δηλαδή με όποιο τρόπο μπορούμε, είναι απλά ο φασιστικός μας εαυτός που ξεπηδά. Δεν είναι προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. Απλά αναζητούμε ένα εξιλαστήριο θύμα να βγάλουμε τα απωθημένα μας, αυτά που  τόσα χρόνια συσσωρεύτηκαν όταν κάναμε μόκο μπροστά στους πολιτικούς.
Πρέπει επιτέλους κάποιος σε αυτό τον τόπο να ασχοληθεί με αυτό το σοβαρό θέμα, γιατί από μόνοι μας δεν καταλαβαίνουμε και στο τέλος μας βλέπω να γινόμαστε ζώα.

Έλληνες μην λερώνετε τα χέρια σας με αίμα. Μην γίνεστε κακοί άνθρωποι από την αδιαφορία και τις παραλήψεις άλλων. Μην μπαίνετε στην διαδικασία του μίσους που θέλουν να σας βάλουν. 
Ο πρόσφυγας είμαστε ΟΛΟΙ μας.


Καλά που έγινα σπουδαίος και τρανός
Κι ήταν ο Κύριος κι Αυτός καλός μαζί μου
Και δεν κατάντησα πρόσφυγα ναυαγός
Να παίζω στα χαμένα κάθε μέρα τη ζωή μου

Καλά που βγήκα φρόνιμος, υπάκουος, σκυφτός
Κι έχω οικογένεια θρησκεία και πατρίδα
Και δεν κατάντησα ρεμάλι νηστικός
Να κλαίω σαν ποντικάκι απελπισμένο στην παγίδα

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Αυτό το κουτόχορτο ποιος θα το φάει;;;


Φάτε Ευρώπη, φάτε ευρώ.
Φάτε Αντωνάκη, φάτε. Μην αμελήσετε παρακαλώ να τον ξαναψηφίσετε στις επόμενες εκλογές.
Φάτε φανφάρες του Βενιζέλου, φάτε. 
Φάτε Χρυσά Αυγά, φάτε. Φάτε εθνικισμό, φάτε πατρίδα, φάτε μίσος. Μετά θα σας φάνε στον φούρνο.
Φάτε παραμύθια της Χαλιμάς, φάτε τρομοκρατία, φάτε χρεοκοπία, φάτε.
Φάτε ότι η Αριστερά κατέστρεψε την χώρα. Απορώ αυτό πως το καταπίνετε.
Φάτε ότι η Αργεντινή κατέρρευσε και ότι θα έχουμε την ίδια τύχη.
Φάτε μνημόνια, φάτε Μέρκελ, φάτε διαφθορά, σκάνδαλα, λίστες, χαράτσια, ανέχεια, ανεργία, φτώχεια.
Φάτε χούντα, σκλαβιά, λογοκρισία. Κιχ μην ακούσω. Πάνω απ΄ όλα η ασφάλεια.
Σε σας μιλάω, στους Έλληνες πολίτες. Μην τσιμπάτε από τα ψέματά τους. Εμείς ορίζουμε την τύχη μας, μόνο εμείς.

Φάτε κουτόχορτο, φάτε. Γιατί στο τέλος μόνο αυτό θα μας μείνει να τρώμε, για να τρώνε οι άλλοι με χρυσά κουτάλια.

Καλή εβδομάδα... (λέμε τώρα...)

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Μάνος και Λευτέρης.

Μαζί με το Μάνο Λοΐζο και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, θα κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν. Να θυμηθούμε αγαπημένα τραγούδια. Να θυμηθούμε δύο αγαπημένους καλλιτέχνες που απεικόνισαν με τα έργα τους τον πόνο μιας Ελλάδας που αγωνιζόταν για τα ιδανικά της, που ζούσε στην φτώχεια αλλά ζούσε με ελπίδα και όνειρα. 
Δυο καλλιτέχνες που στήριξαν το πολιτικό τραγούδι, που πολεμήθηκαν αλλά δεν το έβαλαν κάτω.
Καλή σας Κυριακή και καλή σας ακρόαση.
(επειδή ο blogger δεν μου επέτρεπε να αναρτήσω τις εκτελέσεις που ήθελα, κάτω από τα βίντεο έχω τα λιγκ που ήθελα να βάλω)

********

Στην πολιτεία βραδιάζει, το χιόνι τις στέγες σκεπάζει.
Ένα καμιόνι φορτώνει και κόβει στα δυο τη σιγή.
Περιπολία στους δρόμους και κάποια φωνή που διατάζει.
Κι εσύ ησυχάζεις, το δάχτυλο βάζεις να βρεις την πληγή.


Σαν φονιάς τη μαύρη νύχτα ξαγρυπνώ, πίνω δάκρυ πίνω πρόστυχο καπνό
με μαχαίρια στην καρδιά μου δεν μπορώ, να τραγουδήσω και να καρτερώ.
Ήλιε μου σε παρακαλώ, πες τους χαροκαμένους,
να κλαιν στης πίκρας το γιαλό, για μας τους προδομένους.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Είμαστε στο φως και μας τρώει το σκοτάδι!


Έτσι είναι φίλοι μου. Είμαστε στο φως και μας τρώει το σκοτάδι. Καλά τα έλεγε ο αγαπημένος μου Λογοθετίδης. Αγωνιστήκαμε να είμαστε στο φως της Ενωμένης Ευρώπης και του ευρώ και μας έφαγε το σκοτάδι. Και απόψε τη Βουλή μας ετοιμάζουν ακόμα πιο πολύ φως, για να πνιγούμε περισσότερο στο σκοτάδι. ''Γλυκό χωρίς σιρόπι θα σας κερνώ στην Ενωμένη Ευρώπη'' έλεγε η Τανάγρη.
Άκουγα τον Βενιζέλο... μεγάλη πρόοδο λέει έχουμε κάνει. Εγώ γιατί δεν την βλέπω; Ο Σαμαράς λέει ότι φοβάται ότι θα αφεθούμε στην απόλυτη χρεοκοπία αν δεν ψηφιστούν τα νέα μέτρα... και γω φοβάμαι μην παχύνω.
Ξέρετε τι λέω; Στο διάολο η Ευρώπη και το ευρώ. Θα πεινάσουμε και μόνοι μας. Δεν χρειαζόμαστε νταβατζή στην πείνα. 
Καληνύχτα Ελλάδα...


Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
θέλω τον καημό μου να σας πω
γλυκό χωρίς σιρόπι θα σας κερνώ
στην Ενωμένη Ευρώπη.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
δε μας φτάνει ούτε ο καιρός
για να'ρθουμε τρεχάτοι 
κι αλήθεια πως
ξεχνιέται τώρα κάτι.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
βάλτε όλοι κάτι στον ντορβά
υψώστε σεις το μπόι 
κι εμείς καρδιά
γιατ' είμαστ' από σόι.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
ότι φεύγει πίσω δε γυρνά
και που να τον αφήσω 
το μπαγλαμά
για να κρατάει το ίσο.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
πάμε τώρα σ'άλλη αγκαλιά
ανατολή μου αντίο
περνάμε πια
στο '92.

τελευταία άρθρα