Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

Μαγειρέματα! (Κέικ κακάο με βραστό νερό)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες καλησπέρα σας!
Οι μέρες καραντίνας περνάνε, για κάποιους εύκολα, για κάποιους δύσκολα. Εγώ δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα, καθότι έτσι και αλλιώς σπιτόγατος. Μπόρα είναι θα περάσει, δεν θα βρέχει για πάντα, οπότε υπομονή.
Θα σας γλυκάνω σήμερα. Θα σας παρουσιάσω ένα καταπληκτικό κέικ κακάο με βραστό νερό. Πανεύκολο και νοστιμότατο. Τα υλικά είναι πολύ απλά και ίσως τα έχετε ήδη στην κουζίνα.


1 ποτήρι βραστό νερό
4 αβγά
1/2 βιτάμ και 1/2 ποτήρι λάδι ή 1 ποτήρι λάδι
1 1/2 ποτήρι φαρίνα
1 κουτ. γλ. μπέικιν πάουντερ
1 1/2 ποτήρι ζάχαρη
7 κουτ. σούπας κακάο

Εκτέλεση

Σε ένα μπολ αναμιγνύουμε το βραστό νερό, την ζάχαρη, το κακάο, το βιτάμ και το λάδι. Εδώ να πω πως μπορείτε να αφαιρέσετε το βιτάμ και να χρησιμοποιήσετε μόνο λάδι. Τα ανακατεύουμε πολύ καλά μέχρι να λιώσει η μαργαρίνη. 



Έχουμε στην ουσία ένα σιρόπι κακάο.
Από αυτό το μείγμα κρατάμε ένα ποτήρι στην άκρη.


Έπειτα προσθέτουμε τα αβγά, την φαρίνα και το μπέικιν και ανακατεύουμε καλά.



Λαδώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα και ρίχνουμε το μείγμα μας.


Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 50 λεπτά.
Μόλις είναι έτοιμο το βγάζουμε από το φούρνο και όπως είναι ζεστό, μέσα στην φόρμα, το περιχύνουμε με το αρχικό μείγμα που είχαμε φυλάξει. 
Ένα πολύ σημαντικό βήμα που αν το παραλείψετε δεν θα μπορέσετε να ξεφορμάρετε είναι το εξής:
Πριν περιχύσουμε το κέικ με το μείγμα του κακάο, το ξεφορμάρουμε σε μια πιατέλα και το ξαναβάζουμε στην φόρμα. Έπειτα το σιροπιάζουμε. Πολύ σημαντικό βήμα. Αν δεν το κάνετε, το κέικ θα κολλήσει στην φόρμα και δεν θα μπορέσετε να το ξεφορμάρετε.


Αφήνουμε το κέικ για αρκετή ώρα να ρουφήξει όλο το σιρόπι.


Ξεφορμάρουμε και απολαμβάνουμε.



Καλή σας όρεξη!
Να περνάτε και να ζείτε όμορφα!



Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020

Μια άνοιξη που χάσαμε...

Μια από τις μέρες που αναγκάστηκα να πάω στη δουλειά (γιατί τώρα πλέον δουλεύω από το σπίτι), σκέφτηκα να μην μπω στον ηλεκτρικό, αλλά να πάω με τα πόδια. Πετράλωνα - Μοναστηράκι δεν είναι δα μεγάλη απόσταση. 
Πήρα λοιπόν τον περιφερειακό του Φιλοπάππου, τον δρόμο που άλλες στιγμές τον διαβαίναμε ξένοιαστα για να πάμε για καφέ στο Θησείο. 

Συνειδητοποίησα λοιπόν πως η άνοιξη είναι εδώ.
Κρυμμένη στις άκρες του δρόμου.


Στα κλαδιά των δέντρων που έχουν αρχίσει να χρωματίζονται.


Είναι εδώ άλλοτε σιωπηλά,


άλλοτε πάλι έντονα.



Μας στέλνει τα μηνύματά της,


μας κλείνει στις φυλακές της,


μπλέκεται με ανθρώπων έργα,




με ανθρώπων θύμησες και ελπίδες.


Μα είναι εδώ πιο πολύ να μας πει πως φεύγει και δεν ξαναγυρνά.
Πως μας αλλάζει, μας φτιάχνει ή μας χαλάει.
Μας ορίζει και μας καθορίζει.
Και θα είναι για πάντα η άνοιξη που χάσαμε...

Καλή δύναμη σε όλους μας.




τελευταία άρθρα