Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Οι μέρες του φθινοπώρου...

Οι μέρες του φθινοπώρου είναι τόσο μικρές. 
Θαρρείς πιο μικρές απ΄του χειμώνα.
Ο ήλιος κατεβαίνει πολύ γρήγορα.


Και μια γαλήνη,
μια σχεδόν ενοχλητική γαλήνη απλώνεται παντού.


Όλα τόσο ήρεμα.


Ακόμα και τα κύματα φοβούνται να φωνάξουν,


και οι ομπρέλες γέρνουν σκεπτικές.


Και έτσι η φύση προσπαθεί κάτι να μας δώσει.


Κάτι όμορφο για να κρατηθούμε, πριν μας κλείσει στον χειμώνα.


Τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα!


Η ανάρτηση συμμετέχει στις Ιστορίες του φθινοπώρου του άλλου μου μπλογκ.

Να περνάτε και να ζείτε όμορφα.



Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Μαγειρέματα! (Pancakes)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες καλημέρα σας.
Μου αρέσουν οι απλές συνταγές. Με λίγα και απλά υλικά που όλοι έχουμε στο ντουλάπι μας ή στο ψυγείο μας και μπορούμε ανά πάσα στιγμή να φτιάξουμε.
Μια από αυτές είναι τα pancakes ή αλλιώς αμερικάνικες τηγανίτες. Τις έχουμε δει στις ταινίες, βασικό πρωινό για τους Αμερικάνους. Και επειδή μόνο να βλέπεις δεν αρκεί, θέλεις να δοκιμάσεις κιόλας, ήταν να μην γίνει η αρχή. Από τότε, πολύ συχνά, συνήθως Κυριακή, το πρωινό μας περιλαμβάνει τηγανίτες.
Και μην μου πείτε ότι σαν τις ελληνικές τηγανίτες δεν έχει (μου το έχουν πει γι΄αυτό το επισημαίνω). Το φαγητό προσδιορίζει τον πολιτισμό ενός λαού και είναι από τα λίγα πράγματα που ενώνει τους ανθρώπους.

Θα χρειαστούμε:
(για 10 περίπου τηγανίτες)
1 κούπα φαρίνα (ή αλεύρι με μια κουταλιά της σούπας μπέικιν πάουντερ)
1 κούπα γάλα
1 αβγό
1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη
1 βανίλια (προορατικά)


Η εκτέλεση είναι απλή όπως και τα υλικά.

Αναμιγνύουμε όλα μαζί τα υλικά και ανακατεύουμε καλά μέχρι να γίνει ένας ωραίος χυλός.


Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ρίχνουμε μια μικρή ποσότητα λαδιού ή βουτύρου.
Αφού κάψει ρίχνουμε μισή κουτάλα από τον χυλό μας και κουνάμε το τηγάνι να πάει παντού.


Μόλις δείτε πως ξεκολλά η τηγανίτα από το τηγάνι την γυρνάμε και από την άλλη μεριά. Θέλει περίπου 2-3 λεπτά η κάθε πλευρά.


Έτοιμες!
Οι Αμερικάνοι τις τρώνε με σιρόπι. Εγώ βάζει ωραιότατο ελληνικό μέλι. Τρώγονται όμως πολύ ευχάριστα και σκέτες!


Καλή σας όρεξη!


----------------------------


Μην ξεχνάτε πως τρέχει η συλλογή Σκέψεις και Εικόνες # 6.
Κάντε μια ανάρτηση με Σκέψεις και Εικόνες Αυγούστου, Σεπτέμβρη, διακοπών. Πως τα περάσατε, τι σας έκανε εντύπωση, τι θέλετε να μοιραστείτε.





Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Από Αύγουστο Σεπτέμβρη... (Σκέψεις και Εικόνες # 6)


Ο πιο όμορφος Αύγουστος ξεκινά με ένα ήλιο να ανατέλλει πίσω από ένα υγρό τζάμι καραβιού.


Και χάνεται το μεσημέρι στο μπλε του Αιγαίου.


 Φαντάζομαι στιγμές πίσω από πόρτες ερμητικά κλειστές.



Και παράθυρα ξεχασμένα.


Μια άλλης εποχής, δραστήριας.


Μα η ζωή επιμένει όσο και αν κάποιες φορές δεν φαίνεται.
Φυτρώνει στην πέτρα έτσι απλά.


Βρίσκεται στα πέταλα ενός νυχτολούλουδου που περιμένει το βράδυ για να ανθίσει.


Στην αναμονή ενός καθίσματος να ενώσει δύο ανθρώπους.


Σε ένα αναπάντεχο εύρημα.


Στο χρώμα που παίρνει ο ουρανός όταν η μέρα φεύγει.


Και μας εμπνέει να δούμε τις πιο όμορφες εικόνες.


Ενώ το φεγγάρι κυνηγά τον ήλιο.


Κάπως έτσι και ο Σεπτέμβρης θα είναι περισσότερο ανεχτός και ίσως θα γεμίζουν όλα φως...


Ένα νέο Σκέψεις και Εικόνες ξεκινά...

Κάντε μια ανάρτηση με Σκέψεις και Εικόνες Αυγούστου, Σεπτέμβρη, διακοπών. Πως τα περάσατε, τι σας έκανε εντύπωση, τι θέλετε να μοιραστείτε.
 Αφήστε το link της ανάρτησής σας σε σχόλιο.

Ας κάνουμε μια συλλογή* με Σκέψεις και Εικόνες.





*η συλλογή κλείνει στις 16/9




Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Ποιο είναι το πιο όμορφο καλοκαίρι σου; (Δρώμενο αναμνήσεων)

Καλοκαίρι...

Με ομπρέλες στην σειρά να τις κουνάει τ΄αγέρι.


Καραβάκια στο λιμάνι σε καρτέρι.


Το γραρόπουλο να χάνεται στον ήλιο που ανατέλλει


Το απέραντο γαλάζιο μας τυφλώνει μεσημέρι.


Και ένα πλοίο μας οδηγεί εκεί που εκείνο ξέρει.


Καλοκαίρι....

Κάποτε ρώτησαν κάποιον να πει ποιο είναι το πιο όμορφο καλοκαίρι του.

Και αυτός απάντησε το Καλοκαίρι του Σαββόπουλου.


Για σένα ποιο είναι το πιο όμορφο καλοκαίρι σου;

Γράψ΄το στα σχόλια ή κάνε μια ανάρτηση.

Απλά σκούντα με για να την δω.

Γιατί το ιστολόγιο κατεβάζει ρολά.

Ραντεβού το Φθινόπωρο.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα!




Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

Μαγειρέματα! (Σπιτικοί κύβοι λαχανικών)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες καλημέρα σας. Συνήθως όταν μαγειρεύω χρησιμοποιώ για επιπλέον γεύση κύβους λαχανικών. Στα ριζότο, στα μακαρόνια, στις σούπες, ακόμα και στα ψητά και κυρίως στις σάλτσες που θεωρώ πως δένουν πιο καλά με την προσθήκη κύβων. 

Αυτό που με προβλημάτιζε τον τελευταίο καιρό είναι τα συντηρητικά που περιέχουν όλοι αυτοί κύβοι του εμπορίου. Και μάλιστα σκεπτόμενη πως σε λίγο καιρό η μικρή μου θα τρώει και από τα δικά μας φαγητά, με ώθησε περισσότερο στο να αναζητήσω πιο αγνές μεθόδους.

Όποτε σκέφτηκα να φτιάξω σπιτικούς κύβους. Έψαξα λοιπόν στο ίντερνετ και κάνοντας έναν συνδυασμό από όλα όσα διάβασα, κατέληξα στην παρακάτω συνταγή.

Θα χρειαστούμε:

100 gr μυρωδικά (άνηθο, μαϊντανό, σέλινο, δάφνη ή ότι άλλο σας αρέσει)  
400 gr λαχανικά (καρότα, κρεμμύδι, πράσο, πιπεριά, κολοκύθι ή ότι άλλο σας αρέσει)
αλάτι, πιπέρι, ελαιόλαδο

Εκτέλεση:

Ψιλοκόβουμε όλα τα λαχανικά και τα μυρωδικά και τα βάζουμε σε μια κατσαρόλα με νερό.


Προσθέτουμε μια κουταλιά αλάτι και τα βράζουμε.


Μόλις βράσουν καλά και σωθεί όλο το νερό, αφαιρούμε την δάφνη και τα περνάμε από το μπλέντερ πολύ καλά.


Προσθέτουμε στο μείγμα τρεις κουταλιές ελαιόλαδο και πιπέρι και το τοποθετούμε σε παγοθήκες.
Αφού παγώσουν τους ξεφορμάρουμε και τους διατηρούμε στην κατάψυξη σε ειδική σακούλα.


Τουσ χρησιμοποιούμε απευθείας, χωρίς ξεπάγωμα.


Προσέχουμε πάντα την ποσότητα του αλατιού που θα προσθέσουμε στα φαγητά μας.
Οι κύβοι έχουν αρκετό και ενδεχομένως να μην χρειάζεται να προσθέσουμε καθόλου.

Δεν ήταν δύσκολο.
Καλά μαγειρέματα.

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Το μπλε και το πράσινο...

Κάτι που με γοητεύει πολύ,
κάτι που ο τόπος μου, το δίνει απλόχερα,


είναι όταν το μπλε συναντά το πράσινο.


Θαρρείς ότι το βουνό ζήλεψε την θάλασσα.


Ή η θάλασσα θέλησε να φτάσει το βουνό.


Μπορεί και τα δυο μαζί.


Και προσπαθεί το ένα να μπλεχτεί με το άλλο,


να φτάσουν τα φύλλα τα νερά.


Και να... κάποιες φορές η θάλασσα ζηλεύει το πεύκο και γίνεται πράσινη.


Ίσως και το αντίθετο...



Αυτός ο ευλογημένος τόπος είναι η Βόρεια Εύβοια.

Να περνάτε και να ζείτε όμορφα.



Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Προβληματισμοί για ένα ματσάκι ρίγανη...


Μια από τις πιο χαρακτηριστικές μυρωδιές που αμέσως μου φέρνουν στο μυαλό μου καλοκαίρι είναι η ευωδιά της ρίγανης. Μαζί με την μυρωδιά έρχονται στο μυαλό μου θύμησες από παιδικά χρόνια. Η πιο ισχυρή ανάμνηση είναι οι στιγμές που περνούσαμε στο δάσος. Οι γονείς μου ήταν ρητινοκαλλιεργητές (δηλαδή μάζευαν το ρετσίνι απ΄τα πεύκα) και όταν δεν μπορούσε να μας κρατά η γιαγιά μας έπαιρναν μαζί τους. Στο τέλος της μέρας κάποιες φορές μαζεύαμε ρίγανη ή ότι άλλο μπορεί να μας δώσει δωρεάν αυτός το τόπος.


Έτσι δεν αγοράσαμε ποτέ ρίγανη. Ήταν αυτονόητο πως θα έχουμε. Ομοίως δεν αγοράσαμε ποτέ χαμομήλι, δάφνη, λάδι και κάθε είδους ζαρζαβατικά. Γιατί με την οργάνωση της μητέρας μου, αποθηκεύει σε καταψύκτες ότι μπορείς να φανταστείς. Άρα όλο τον χειμώνα έχουμε πιπεριές, φασολάκια, αρακά, μαϊντανό, σέλινο και ότι άλλο μπορεί να αποθηκευτεί. Από την άλλη μεριά η πεθερά μου μας στέλνει δικά της κρέατα, υπέροχα τυριά, αβγά και πολλά άλλα καλούδια. Έτσι και ΄μεις στην Αθήνα απολαμβάνουμε όλα αυτά τα αγνά προϊόντα.

Αναλογίζομαι αν εμείς θα μπορούσαμε να βοηθάμε τα παιδιά μας έτσι. Όσο και αν δεν φαίνεται, αυτά τα πεσκέσια από το χωρίο, που τα απολαμβάνουν πολλοί στις μεγάλες πόλεις, στηρίζουν μια οικονομία. Εκτός αυτού, όλο αυτό το αλισβερίσι, συντηρεί και κάποιού είδους ανεξαρτησία. Εννοώ πως τα περισσότερα φυτά που καλλιεργούνται σε σπίτια, προέρχονται από ιδιωτικούς σπόρους. Αυτό μπορεί να μοιάζει ασήμαντο, αλλά είναι μεγίστης αξίας. Σκεφτείτε απλά κάποιον που κρατά στα χέρια του τους σπόρους όλης της γης. Είναι σαν να κρατά στα χέρια του την τροφή. Οι μικροί καλλιεργητές στα χωριά κρατάνε κάτι πολύτιμο. Όμως αυτό θα ελαττώνεται όσο ερημώνουν τα χωριά μας. 


Σκέφτομαι όλες αυτές οι εκτάσεις γης, όλες αυτές οι ελιές που τώρα προσφέρουν τροφή, έστω και σε οικογενειακό πλαίσιο, όταν οι άνθρωποι που τα συντηρούν φύγουν απ΄την ζωή, και ΄μεις ζούμε στις μεγάλες πόλεις, θα απαξιωθούν και θα ρημάξουν. Ποιος θα τα εκμεταλλευτεί όταν η επαρχία ερημώνει; Και όχι μόνο η γη, αλλά και η ίδια η ζωή. Σε μερικά χρόνια ακόμα και ΄μεις οι ίδιοι θα πηγαίνουμε σπάνια, πόσο μάλλον τα παιδιά μας. Τα εγγόνια μας ίσως δεν θα έχουν πια δωρεάν διακοπές, αναμνήσεις από το χωριό, από καλοκαίρια στην θάλασσα, παρέες καλοκαιρινές. Έχουμε όλοι ευθύνη για αυτό. 

Η αστυφιλία σε συνδυασμό με το σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα, θα μας κάνει να απομακρυνθούμε από την φύση, από την ζωή της επαρχίας και να εξαρτόμαστε όλο και πιο πολύ από αυτούς που κατέχουν την τροφή. Ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα, Ακόμα και για μερικές μέρες χαλάρωσης χωρίς να πληρώσεις ξενοδοχείο. Ακόμα και για ένα ματσάκι ρίγανη.




Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Ο ουρανός δεν θα καθαρίσει, αν εμείς δεν αλλάξουμε.


Αυτή η καταστροφή εκτός από τον καλό μας εαυτό, μας έβγαλε και τον κακό μας. Γιατί πάντα έτσι γίνεται. Κάθε συμφορά πιστεύω δεν μας κάνει καλύτερους, αν από πριν δεν ήμασταν. Αντίθετα μας κάνει χειρότερους, αν από πριν ήμασταν κακοί.

Οι απόδοση ευθυνών είναι πολιτικό παιχνίδι. Δεν αλλάζει την ζωή μας. Ούτε την βελτιώνει, ούτε την χειροτερεύει. 
Χάνουμε για ακόμα μια φορά την ευκαιρία της αυτοκριτικής μας.
Η χώρα είμαστε εμείς.
Ο ουρανός δεν θα καθαρίσει, αν εμείς δεν αλλάξουμε.


τελευταία άρθρα