Πίσω απ΄τον βράχο.

Με ένα απαλό τραγούδι, με μια θάλασσα καθρέφτη, με τις πέτρες να τις αγκαλιάζει το κύμα, με τα χρώματα να εναλλάσσονται ζεστά και ήρεμα, προσπαθώ με ένα πορτοκαλί στυλό και ένα μικρό μπλοκάκι να χωρέσω σε μερικές γραμμές, όλο το μπλε της θάλασσας και όλο το γαλάζιο  του ουρανού. Να αφήσω το μυαλό μου να χυθεί στο χαρτί, να σωθεί από τις σκέψεις, να εκτονωθεί η ψυχή μου.

Νιώθω την έλλειψη τόσο μέσα μου, την πείνα των λέξεων να μου τρυπούν το στομάχι. Κάτι που δεν περίμενα, που ήρθε απότομα. Και ούτε η άμμος η ζεστή μπορεί να το κάψει. Ούτε ο αφρός της θάλασσας μπορεί να το πνίξει. Με κυριεύει ολόψυχα και βαθιά. Με τρώει κρυφά και γλυκά. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να το καταλαγιάσει, παρά μόνο η προσμονή της επαφής που θα σώσει το μυαλό από την περιπλάνηση.

Και ο ήλιος πέφτει γλυκά και μεθοδικά. Ο ήχος του κύματος σε φέρνει κοντά μου. Στις ελιές στριμώχνεται η μορφή σου. Και σε εκείνη την μικρή εκκλησία, κάτω από τα πεύκα, ο άλλος σου εαυτός ξεπροβάλει, ξεκούραστος και νωχελικός. Όπως παλιά αδιάφορος μπροστά στον πόνο. Και παρακαλώ η στιγμή να κρατήσει για πάντα, να είναι άπειρη όπως τα βότσαλα αυτής της παραλίας.

Και κάπου ανάμεσα και γω, προσπαθώ να ορίσω τα θέλω μου. Να τρομάζω μπροστά στην έλλειψη και στην παρουσία. Και ας ξέρω καλά, ότι η παρουσία προϋποθέτει την έλλειψη. Γιατί για να έχεις κάτι, πρέπει να χάσεις κάτι άλλο. Δεν μπορείς να έχεις δύο ίδια μαζί ολοκληρωτικά. Και έτσι κουράζω την σκέψη, ξεκουράζοντας το σώμα. Και αυτή η ερημιά τόσο αταίριαχτη με το είναι μου. Θέλει να μου δώσει την λύση, να την κοιτάξω στα μάτια. Εκεί μπλεγμένη στα έρημα πεύκα, στον έρημο δρόμο, στον έρημο παράδεισο πίσω από τον βράχο. Κολυμπώντας να φτάσεις στο ανεκπλήρωτο, στην απόλυτη ευτυχία.

Μα τολμάς να σκαρφαλώσεις τον βράχο; 

Να ματώσεις τα πόδια σου, να γδάρεις τα χέρια σου; 

Να κολυμπήσεις στα μαύρο φύκια; 

Να πιεις θαλασσινό νερό;

Τολμάς να γραπωθείς από τις ρίζες των δέντρων, να σε ρίξει το ρεύμα στα βράχια;

Και μετά να ζήσεις με τις πληγές στο σώμα;

Τόλμα...

σ.σ. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου, από την παραλία Κουτσούμπρι στο Αγριοβότανο Εύβοιας. Εκεί υπάρχει ο βράχος που βλέπετε στην πέμπτη φωτογραφία. Ήθελα να δω τι κρύβεται από πίσω. Σκαρφάλωσα στον βράχο, πόνεσαν λίγο τα πόδια μου, αλλά αυτό που αντίκρισα με αποζημίωσε. Είναι ο κόλπος της έκτης φωτογραφίας. Τόσο κοντά στην παραλία, αλλά και καλά κρυμμένος. Δεν μπορείς να τον δεις αν δεν σκαρφαλώσεις ή κολυμπήσεις γύρω από τον βράχο, αλλά είναι τόσο κοντά σου όμως.

Αυτή η θέα με ανέπνευσε να γράψω το παραπάνω κείμενο. Αυτός ο μικρός παράδεισος που όλοι έχουμε δίπλα μας, απλά πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας να τον δούμε. Και δεν είναι άλλος, παρά οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν.

Να μου περνάτε καλά και να μου ξεκουράζεστε.

Lost in the sun.

Μια μικρή γεύση από διακοπές... δεν επέστρεψα ακόμα.

Αφήνω στην άκρη της όχθης, τις σκέψεις να κρύβονται πίσω από τις ψάθινες ομπρέλες. Το γαλάζιο με τυλίγει γλυκά και χωρίς να με ρωτά. Δεν μου αφήνει περιθώρια λάθος σκέψεων και κακών αισθημάτων.

Με μια μουσική να πλανάτε γύρω από τα δέντρα της παραλίας, μαζί με την μυρωδιά του φρέσκου χταποδιού και την γεύση του καφέ στο στόμα.

Οι ρίζες των πεύκων βουτούν στην αλμύρα, νιώθουν το καλοκαίρι και το ρετσίνι να ρέει άφθονο και άσκοπο.

Και οι κυματοθραύστες στέκουν εκεί, φιλοξενώντας ζευγάρια γλάρων, απορροφώντας την μανία των κυμάτων.

Στριμώχνονται στην τσάντα μου όλα αυτά που ήθελα να έρθουν μαζί μου. Αλλά μερικά ήρθαν άθελά μου, χωρίς να με ρωτήσουν και βασανίζουν για λίγες στιγμές το νου μου. Αλλά η αίσθηση της ελευθερίας απαλύνει κάθε βάρος.

Και αυτά που έμειναν πίσω μου λείπουν. Αυτή η νόστιμή γεύση της έλλειψης και η λαχτάρα της επαναφορά τους.

Όλα φεύγουν και έρχονται αρμονικά, συνυπάρχουν μαρτυρικά. Το πριν, το τώρα, το μετά. Αυτό που έχουμε, αυτό που είχαμε, αυτό θα αποκτήσουμε. Όλα με κυριεύουν μέχρι το κόκαλο, όλα με αλλάζουν, όλα μου λείπουν και ας είναι κοντά μου. Κάπου εκεί κρυμμένο καλά, μα τόσο φανερά και σωστά, εκείνο το πονηρό και παιχνιδιάρικο ΄΄Μ’ αγαπάς;΄΄

Και έτσι ακούγοντας το lost in the night, ο ήλιος με καίει και γω χάνομαι στις ικτίδες του.

Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς. Εις το επανιδείν.

Απόγευμα στο χωριό.

Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό. Ανυπομονούσαμε να τελειώσουν τα σχολεία. Να μας φύγει αυτό το βάρος. Για να ξεχυθούμε στην παραλία.

Θυμάμαι το πρώτο πράγμα που κάναμε με τον αδελφό μου το πρωί όταν ξυπνούσαμε ήταν να φορέσουμε τα μαγιό μας. Και περνούσαμε όλο το πρωί στην παραλία. Μέχρι να έρθει ο μπαμπάς να μας μαζέψει επιτέλους, για να φάμε το μεσημέρι.

Περιμέναμε τους φίλους μας από την Αθήνα να έρθουν. Είχαμε τόσα να πούμε. Θυμάμαι τις απογευματινές μας βόλτες, τα σουβλάκια στο χέρι, τα ψημένα καλαμπόκια, τα παγωτά που μετρούσαμε. Θυμάμαι τις παρέες στην αλάνα δίπλα στο σπίτι. Μας έπαιρνε το βράδυ, ξεχνιόμασταν στο παιχνίδι και στα χάχανα.

Μετά ήρθε η εφηβεία. Μεγαλώσαμε. Οι βόλτες έγιναν βραδινές. Θυμάμαι τη μαμά να μας περιμένει με το ρολόι. Το θερινό σινεμά, που πλέον δεν λειτουργεί. Τους πρώτους καφέδες, τις πρώτες μας μπύρες. Και τα πρώτα μας μεθύσια. Κάπως έτσι ήρθαν και οι πρώτοι καλοκαιρινοί έρωτες. Που έφευγαν το Σεπτέμβρη και γυρνούσαν την επόμενη χρονιά αλλαγμένοι και διαφορετικοί.

Μετά φύγαμε φοιτητές και ερχόμασταν με λιγότερη όρεξη για τις καλοκαιρινές διακοπές. Πως από εκεί που μένεις μόνος, ξαφνικά θα πρέπει ξανά να ζήσεις με τους γονείς; Θυμάμαι τα ξενύχτια, τα τηλέφωνα στους φίλους από την σχολή, τις σκέψεις σε κάποιον έρωτα που έμενε πίσω. Την ανυπομονησία για τον χειμώνα που θα ερχόταν, τις φοιτητικές τρέλες που εξιστορούσαμε ο ένας τον άλλον.

Και μετά όλα άλλαξαν. Αρχίσαμε να δουλεύουμε, οι σχέσεις γίνανε πιο περίπλοκες, οι φίλοι λιγόστεψαν. Δεν μπορούσαμε πλέον να πηγαίνουμε στο χωριό παρά μόνο λίγες μέρες. Οι καλοκαιρινοί φίλοι δεν ξαναήρθαν, χάσαμε επαφές. Οι ευθύνες μεγάλωσαν και μας βαραίνουν ώρες ώρες. Έχει βέβαια την γοητεία του και αυτό. Πιο συνειδητοποιημένοι στις επιλογές, πιο κοντά στους γονείς πλέον, πιο σίγουροι, πιο σταθεροί.

Το χωριό όμως παρέμεινε μια διέξοδος, ένα καταφύγιο ξενοιασιάς, σαν ένα διακόπτη που σβήνει, έστω για προσωρινά, τις κακές σκέψεις. Ένα καλάθι όμορφων αναμνήσεων που μας κάνει να νιώθουμε γεμάτοι. Ένα βάλσαμο για την κούραση που κουβαλάμε όλοι.

Σας αποχαιρετώ, θα λείψω για αρκετές μέρες. Εκεί δεν θα έχω ίντερνετ. Πάω να γεμίσω καινούργιες αναμνήσεις, καινούργιες εικόνες για να σας τις προσφέρω απλόχερα. Να καθαρίσει το μυαλό και να χαλαρώσει η ψυχή. Να απολαύσω το ηλιοβασίλεμα, που φαίνεται στο φόντο του μπλογκ μου.

Εις το επανιδείν.

Το καλοκαίρι θα ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί

Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή

Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό

Να σε κοιτάξει ο ήλιος Να σε κοιτάξει ο ήλιος

Θα σαι για λίγο το αίνιγμα που δεν θα λύσει κανείς

Θα σε φυλάει από γύρω στρατός σπαστικοί συγγενείς

Θα μισανοίγεις τα πόδια σου και θα τα κλείνεις ξανά

Κάνοντας πως δε ξέρεις - Κάνοντας πως δε ξέρεις

Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί

Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί

Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη

Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική

Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη

Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική

Το καλοκαίρι θα ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς

Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς

Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό

Θα σαι στον κόσμο η μόνη - Θα σαι στον κόσμο η μόνη

Θα σαι για λίγο ο έρωτας που δε ζήσει κανείς

Θα σαι το σώμα σου μόνο κι αυτό θα το ξέρουμε εμείς

Που μας γυρίζεις την πλάτη σου πάντα την ίδια στιγμή

Που βασιλεύει ο ήλιος - Που βασιλεύει ο ήλιος

Κι έρχεται πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί

Κι έρχονται πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί

Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη

Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική

Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη

Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική 

Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη

Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική

Μια πετούνια στο μπαλκόνι.

Για του λόγου το αληθές.

Στο μπαλκόνι μου φέτος φύτεψα μια βιολέτα. Της έβαλα ωραία μεγάλη γλάστρα, καλό χώμα, της ρίχνω λίπασμα όταν πρέπει και είναι χαρούμενη και ευτυχισμένη. Πριν μια εβδομάδα όμως είδα να έχει φυτρώσει δίπλα της μια πετούνια. Έτσι από το πουθενά. Χωρίς να έχω ρίξει σπόρο. Και μεγαλώνει τόσο γρήγορα, που έχει αρχίσει να επιβάλετε στην βιολέτα. 

Υπάρχουν άνθρωποι όπως η βιολέτα, που μεγαλώνουν σε ένα όμορφο και άνετο περιβάλλον, απολαμβάνουν τα πάντα και υπάρχουν άνθρωποι όπως η πετούνια που παλεύουν μόνοι τους, χωρίς βοήθεια και καταφέρνουν να θεριεύουν και να ξεπερνούν τους άλλους, που η ζωή φαινομενικά τους τα έδωσε όλα απλόχερα. Ο μίσχος και οι ρίζες τους είναι πιο σκληρές και πιο ανθεκτικές. Αντέχουν στα δύσκολα, αντέχουν στις κατραπακιές.

Πέρσι είχε πάλι φυτρώσει μαζί με ένα γιασεμί ένας πανσές. Στεκόταν εκεί στην άκρη της γλάστρας και μου φαινόταν ότι περιορίζεται. Τον έβγαλα προσεκτικά και τον έβαλα σε μια άλλη, μόνο του. Σε λίγες μέρες μαράθηκε. Οι άνθρωποι που παλεύουν και εξελίσσονται μόνοι τους, δεν μπορούν ένα πράγμα να τους στερήσεις, την ελευθερία να το κάνουν όπως θέλουν αυτοί. Χωρίς περιορισμούς και πρέπει, όπου θέλουν και όπως θέλουν.
Εμείς όμως οι άνθρωποι που μεγαλώνουμε σαν πανσέδες και σαν πετούνιες, πρέπει πληρώσουμε ένα τίμημα. Το τίμημα του περιθωρίου. Που τις περισσότερες φορές είναι γοητευτικό, άλλα μερικές φορές δεν αντέχεται. Και όχι τόσο από μας, αλλά περισσότερ από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Που δεν μπορούν να ανεχθούν την διαφορετικότητά μας και προσπαθούν μανιωδώς να μας βάλουν σε άλλη γλάστρα. Γιατί δεν μπορούν να καταπιούν ότι ξεφυτρώσαμε μόνοι μας, μόνοι μας θεργιέψαμε και μόνοι μας αναπτυχθήκαμε. Αλλά και μόνοι μας θα πορευθούμε, χωρίς βοήθεια.
Θα την αφήσω φέτος την πετούνια, δεν θα την αλλάξω γλάστρα. Να δω που μπορεί να φτάσει. Θα την αφήσω μόνη της να ανθήσει όπως θέλει. Θα την αφήσω εκεί, να μου θυμίζει εμένα. Που θα παλεύω και  θα εξελίσσομαι όπως  μου αρέσει. Και δεν με νοιάζει αν μαραθώ. Τουλάχιστον θα μαραθώ από δικές μου επιλογές και όχι επειδή το θελαν οι άλλοι. Εδώ θα μείνω στην δικιά μου γωνιά και θα μπαίνω στο μάτι αυτών που θέλουν να με αλλάξουν και δεν μπορούν. Και ας το φάω το κεφάλι μου.

Τζάμπα Μάγκες.

Λαμβάνοντας ως αφορμή την ανάρτηση του φίλου Οικοδόμου και τα σχόλια της αγαπητής Σοφίας θέλω να κάνω μερικες επισημάνσεις περί ανωνυμίας των μπλογκ, ξεκαθαρίζοντας και κάποια πράγματα για μένα. 

Καταρχήν να πω ότι το μπλογκ μου δεν είναι ανώνυμο και ουδέποτε σκοπός του ήταν και θα είναι η ανωνυμία. Δεν έκρυψα ποτέ και από κανέναν ότι διατηρώ το ιστολόγιο αυτό. Όποιοι με διαβάζουν συχνά, και δεν είναι φίλοι μου, ξέρουν από που κατάγομαι και που μένω και το ότι δεν ξέρετε προσωπικά μου στοιχεία οφείλετε απλά στο γεγονός ότι δεν είμαστε γνωστοί και σε καμία περίπτωση επειδή θέλω να τα κρύψω.

Τώρα όσον αφορά την άρση της ανωνυμίας, εμένα προσωπικά δεν θα με επηρέαζε καθόλου, από την άποψη ότι δεν έχω να κρύψω ή να φοβηθώ κάτι. Δεν βλέπω κανένα λόγο να μην θέλω αν υπάρχει το όνομά πίσω από το μπλογκ και ούτε θεωρώ ότι αυτό μου στερεί κάποιο δικαίωμα ή περιορίζει κάποια ελευθερία μου. Ποια ελευθερία; Της ανωνυμίας; Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα την διεκδικήσω κιόλας (την επωνυμία μου). Ας πούμε δεν δεχόμαστε ένα κείμενο σε μια εφημερίδα που είναι ανυπόγραφο, αλλά δεχόμαστε τις χιλιάδες ανώνυμες αναρτήσεις και θέλουμε να παλέψουμε για την διατήρηση αυτού. 

Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η παρέμβαση στο τι γράφουμε. Αυτό είναι περιορισμός. Το να σου επιβάλει κάποιος το τι να γράψεις ή το τι να μην γράψεις. Άλλα αυτό δεν έχει καμία σχέση με αν είσαι επώνυμος ή ανώνυμος.

Και αν αυτή η ανωνυμία βολεύει μερικούς να στήνουν μπλογκς ώστε να μπορούν να χειραγωγούν ή να δημιουργούν κατευθυνόμενες καταστάσεις, τότε είναι  μεγαλύτερη ανάγκη να μην υπάρχει. Άρα ο καθένας παίρνει τα ρίσκα του για το με ποιον θα επικοινωνήσει και ποιον θα αποδεχτεί. Και από την στιγμή που είμαστε όλοι ανώνυμοι αυτό το ρίσκο γίνεται μεγαλύτερο. Και στην ουσία τι είδους επικοινωνία είναι αυτή, όταν  δεν είσαι σε θέση να γνωρίζεις κάποια πράγματα για τον άλλον; Προφανώς επιφανειακή.

Εδώ να πω ότι η άρση της ανωνυμίας, φυσικά δεν γίνεται από την πολιτεία για την επίτευξη της καλύτερης επικοινωνίας μεταξύ μας αλλά για την απόδοση τυχών ποινικών ευθυνών αν υπάρχουν. Θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να κοντρολάρουν ένα σύστημα που έχει αρπάξει μέσα από τα χέρια των ΜΜΕ την ενημέρωση και κατ΄επέκταση ένα μεγάλο μέρος των εσόδων της.

Με λίγα λόγια, αν βάλουμε στην άκρη το κομμάτι των ποινικών ευθυνών και το πως θα αποδοθούν ή αν πρέπει ή όχι να αρθεί η ανωνυμία, θέλω να σας ρωτήσω, αν κάτω από τα κείμενά μας υπήρχε το πραγματικό μας όνομα, η πραγματική μας ιδιότητα,
θα γράφαμε αλλιώς;
Θα φοβόμασταν περισσότερο να εναντιωθούμε σε κάτι;
Θα στρογγυλεύαμε τις απόψεις μας; 

Γιατί αν ναι, ε τότε τζάμπα μάγκες ήμαστε.