''Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, στην κάμαρά μου την παιδική...'' έχοντας όμως πια τον χρυσό πρίγκηπά μου.
Ένα από τα πλεονεκτήματα της μητρότητας είναι και η μεγάλη άδεια από την δουλειά. Έχει ηρεμήσει το κεφάλι μου τόσους μήνες και έχω ακόμα μπροστά μου καιρό για την επιστροφή μου. Όχι ότι υπάρχει ελεύθερος χρόνος για να ευχαριστηθείς την άδεια αυτή, αλλά ότι κάνεις για το παιδί σου έχει μια γλυκιά γεύση, όσο δύσκολο και να είναι και είναι φυσικά προτιμότερο από το να δουλεύεις.
Τώρα που το ζω, απορώ με κάποιες μαμάδες που βαριούνται σπίτι και θέλουν να γυρίσουν στην δουλειά. Καταρχάς δεν υπάρχει χρόνος να βαρεθείς. Θα ήθελα πολύ να βαρεθώ. Να πω μια μέρα πως δεν έχω να κάνω τίποτα. Όχι μόνο δεν βαριέμαι, αλλά είναι τόσο συναρπαστική και γεμάτη όλη αυτή η διαδρομή που με κάνει όλο και περισσότερο να μην θέλω να επιστρέψω στη δουλειά.
Εκμεταλευόμενη λοιπόν την αποχή από την εργασία, πέρασα μερικές μέρες στο πατρικό μου. Με δυο ρόλους πια, αυτόν του παιδιού, αλλά και της μαμάς, στην κάμαρά μου την παιδική, χαλάρωσα, ξεκουράστηκα, έφαγα και ηρέμησα. Η βοήθεια της μητέρας μου πάντα πολύτιμη και γλυκιά.
Στο πλαίσιο της πλήρους αποτοξίνωσης, είπα να μην πάρω μαζί μου ούτε το λάπτοπ, ούτε την φωτογραφική μηχανή. Όμως η ανάγκη του ''κλικ'' είναι μεγαλύτερη όλων. Βλέπεις παντού εικόνες και δεν μπορείς να αποφύγεις την αποτύπωσή τους.
Οπότε με το ταπεινό κινητό μου...
Καλωσορίσαμε την πρώτη μέρα της Άνοιξης.
Είδαμε την φύση να χρωματίζει την γη.
Όλα να ξαναγεννιούνται.
Ακόμα και μετά από μια δυνατή βροχή.
Όλα στην θέση τους.
Σοφά και πανέμορφα.
Ακούγοντας λοιπόν το ''Τσάι γιασεμιού'' πίνω τον καφέ μου συντροφιά με αγαπημένους ανθρώπους και ζεστασιά, που μόνο το οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να προσφέρει.
Να περνάτε και να ζείτε όμορφα.
