Σαν δέντρα Φθινοπώρου,
πράσινο πλάι στο γκρι.
Γυμνά, ξερά, επιβλητικά.
Τεντώνονται, προσπαθούν να κλέψουν λίγο μπλε.
Να φτάσουν τα σύννεφα, τον ίδιο τον θεό.
Οι κορμοί τους χρόνια γράφουν,
αιώνες μοναξιάς.
Μπλέκουν την ζωή με τον θάνατο.
Μα πάντα κοιτούν τον ήλιο κατάματα.
Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.
Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στις ιστορίες του Φθινοπώρου του άλλου μου μπλογκ ''το Κείμενο''
