Γελαστή ανηφόρα.

Η ανάρτηση που ακολουθεί είχε γραφτεί αλλιώς. Σε μια στιγμή απόγνωσης, σε μια στιγμή μελαγχολίας. Με άλλο τίτλο. Αλλά τελικά δεν θεώρησα σωστό να την δημοσιεύσω. Δεν είχε νόημα. Θα σας εξηγήσω γιατί.

Έχω ένα όνειρο... να δημιουργήσω.

Αρχικά νόμισα ότι το κατάφερα. Ξεκίνησα καλά. Ένιωθα πως δημιουργώ, ένιωθα πως έκανα κάτι. Το έβλεπα και στα μάτια των άλλων. Αυτά τα μάτια τότε ήταν όλο όρεξη. Χαμογελούσαν. Και έπαιρνα κουράγιο. Και ας κουραζόμουν, άντεχα. Η επιβράβευσή ενός μπράβο ήταν ξεκούραση για μένα. Και συνέχιζα.

Αυτός ο χειμώνας ήταν ο πιο δύσκολος της ζωής μου. Σε προσωπικό επίπεδο και σε επίπεδο σχέσεων δεν άλλαξε τίποτα. Είμαι τυχερή σε αυτό. Αλλά η δουλειά πήρε τον κατήφορο. Σε μια ταινία της η Βουγιουκλάκη έλεγε ''η χειρότερη πείνα είναι να λαχταράς να δουλέψεις, όχι μόνο για χρήματα, αλλά για να δημιουργήσεις''. Και της απαντούσε ο Παπαμιχαήλ ''αυτή την πείνα την ξέρω και γω''. Εσείς την ξέρετε, την νιώθετε ακόμα;

Σκέφτομαι ότι αυτό που τελικά προσπαθούν να μας κάνουν, είναι να γίνουμε ένας λαός χωρίς προσωπική δημιουργία και επιβράβευση. Ένας λαός που δεν θα νιώθει την χαρά της εξέλιξης, την χαρά των αγαθών από προσωπικό κόπο, την χαρά του να χτίζεις κάτι από το μηδέν και στην συνέχεια να το απολαμβάνεις, όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και οι άλλοι. Ένας λαός νηστικός, όχι μόνο στο στομάχι, αλλά και στο μυαλό. 

Και νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο άσχημο για έναν άνθρωπο από το να έχει χάσει την όρεξη αυτή. Όχι κατ΄ανάγκη της εργασίας ως βιοποριστικό μέσο, αλλά γενικά της δημιουργίας, της κατασκευής, της ευρεσιτεχνίας και κατ΄επέκταση μετά της ευστροφίας και της εγρήγορσης. 

Η αναδουλειά και η ανεργία δημιουργούν καταστάσεις που επηρεάζουν καθοριστικά την ψυχολογία του ατόμου. Είναι φορές που ενώ δεν έχω δουλειά, κουράζομαι περισσότερο από τις μέρες που έχει κίνηση. Η ψυχική κούραση καταπονεί απίστευτα το σώμα. Το κάνει νωχελικό, ανόρεχτο και βραδύ. Αντίθετα η κούραση του σώματος, ναι μεν κουράζει κατά κάποιο τρόπο το μυαλό, αλλά το κρατά σε εγρήγορση. 

Και έτσι λοιπόν πρέπει να κάνουμε μια ερώτηση στον εαυτό μας. Θα συνεχίσουμε να έχουμε αυτή την πείνα της δημιουργίας, ανεξαρτήτως συνθηκών ή θα παραδοθούμε στην μιζέρια, την βαρεμάρα και την στασιμότητα;

Πόσα θες να με τρελάνεις;

Ακολουθεί πραγματική πολιτική συζήτηση.

Άλλος: Αυτός ο Σαμαράς μας έχει τσακίσει εντελώς. Δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Πρέπει να μαζευτούμε μου φαίνεται όλοι μαζί και να τους σπάσουμε στο ξύλο.

Εγώ: Μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Να μην τους ξαναψηφίσουμε.

Α: Για αυτό και γω την επόμενη φορά θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή να πάει να τους σαπίσει στο ξύλο.

Ε:Αλήθεια τώρα το πιστεύεις αυτό;

Α: Ναι το πιστεύω. Και αν κατέβει στις εκλογές πιο ακροδεξιό κόμμα, αυτό θα ψηφίσω.

Ε: Νομίζεις ότι η βία είναι η μόνη λύση; Λύση δεν είναι η βία, είναι η δημοκρατία. 

(τι κάθομαι και λέω και γω...)

Α: Έτσι όπως γίναμε μια χούντα μας χρειάζεται. 

(πρωτότυπο;)

Ε: Συγνώμη αν επιτρέπετε τι ψήφισες στις τελευταίες εκλογές;

Α: Νέα Δημοκρατία φυσικά.

Ε: Μπράβο σου. Γιατί;

Α: Γιατί πίστεψα στις υποσχέσεις του Σαμαρά. Γιατί να μην τον εμπιστευτώ άλλωστε;

Ε: (Εδώ βασικά ήθελα να τον ρωτήσω αν είναι μαλάκας ή αν το παίζει μαλάκας) Να μην τον εμπιστευτείς επειδή η Νέα Δημοκρατία έχει κυβερνήσει αυτόν τον τόπο με μεγάλη αποτυχία. Εξίσου και ο Σαμαράς ως μέλος αυτής της κυβέρνησης. (τέρας υπομονής εγώ ε;)

Α: Και τι να ψηφίσω; Δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Ε: Σύριζα, ΚΚΕ, Ανταρσία.

Α: Αριστερά δεν ψηφίζω. Να μου κοπεί το χέρι.

Ε: Για να καταλάβω. Ψήφισες ένα κόμμα, το οποίο έδωσε τις εξετάσεις του ως κυβέρνηση, όχι μόνο μια φορά, και απέτυχε παταγωδώς και δεν θες να δώσεις την ευκαιρία σε κάποιο άλλο κόμμα να κυβερνήσει, με ειρηνικές διαδικασίες και όχι με τραμπουκισμούς;

Α: Ναι, φυσικά.

Ε: Γιατί;

Α: Γιατί εγώ δεξιός γεννήθηκα και δεξιός θα πεθάνω.

Ε: Το ότι θα πεθάνεις δεξιός αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

(Να πεθάνεις άχρηστε άνθρωπε, μπας και δούμε μια άσπρη μέρα)

Και έτσι κύλησε μια άλλη ήσυχη μέρα στη δουλειά.

Όταν έχεις να κάνεις με πολύ κόσμο μπορείς να σφυγμομετρήσεις τις απόψεις των ανθρώπων και να βγάλεις πολλά συμπεράσματα.

Εγώ βλέπω ότι υπάρχουν πολλοί, μα πάρα πολλοί, σαν τον εν λόγω κύριο. Παρανοϊκοι εντελώς, με μια σκέψη ατόμου χωρίς στοιχειώδη λογική. Μαζοχισμός στο έπακρο. Τι θα γίνει με αυτούς δεν ξέρω. Εδώ στις Σέρρες είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Μπορεί να μην περνάν στο άλλο άκρο της Χρυσής Αυγής, αν και έβγαλε μεγάλο ποσοστό, αλλά την Νέα Δημοκρατία την έχουν σαν τον Πάπα. Ανέγγιχτη και αλάνθαστη. 

Και όχι μόνο άτομα μεγάλης ηλικίας, αλλά και νέοι. Πολύ λυπάμαι πραγματικά.

Φοβάμαι ότι θα λάβουμε αυτό που παρακαλάνε και επιθυμούν διακαώς. Μια ναζιστική κυβέρνηση. Γιατί την χούντα την έχουμε ήδη.

σ.σ. Όπως καταλάβατε διακόπτω για λίγο τις ελαφρές αναρτησεις, διότι έχω νεύρα.

Ξέρετε τι πεθύμησα;

Η ώρα είναι 1 παρά, το βράδυ.
Νυστάζω.
Βρέχει πολύ.
Έχει κρύο αρκετό.
Είμαι ακόμα στη δουλειά.
Ξέρετε τι πεθύμησα;

Κάτι που έχω να κάνω και να νιώσω πολύ καιρό. Να ήμουν σπίτι, να είναι το καλοριφέρ στο φουλ και να μην κάνω ΤΙΠΟΤΑ. 

Να κάθομαι απλά, να ακούω μουσική ή να βλέπω καμιά ταινία ή να αράζω με τους δικούς μου και να μην σκέφτομαι ΤΙΠΟΤΑ. 

Και να ακούω την βροχή να πέφτει. Να πηγαίνω πότε πότε στο παράθυρο και να κοιτάω την αλάνα μπροστά στο σπίτι. Πως κατεβαίνουν οι χείμαρροι της βροχής από την Ακρόπολη, πως χτυπάν οι στάλες της βροχής στο τζάμι μου. 

Να πηγαίνω να ανοίγω το ψυγείο να παίρνω γλυκό κυδώνι της μαμάς μου και να το τρώω από το βάζο. Και μετά να ξαναχώνομαι στον υπέροχο καναπέ μου. 

Να κάνω ένα τεράστιο μπολ ποκ κορν και να τα καταβροχθίζω.

Να καθόμαστε και λέμε βλακείες.
Και να με παίρνει ο ύπνος στο καναπέ.

Έτσι απλά και ανώφελα.

Ιστορίες επαγγελματικής τρέλας.

Που λέτε λοιπόν συναναστρέφομαι καθημερινά με πολύ κόσμο και είμαι χρόνια στην αγορά. Και έτσι έχουν δει πολλά τα μάτια μου, αλλά κάθε μέρα οι άνθρωποι συνεχίζουν να με εκπλήσσουν. Για όσους δεν ξέρουν έχω κατάστημα, αλλά από τότε που άρχισα να δουλεύω, πάντα είχα να κάνω με πωλήσεις και μαγαζιά.
Είναι πολύ σύνηθες λοιπόν να έρχονται πολλοί ζητιάνοι και να μου ζητάν χρήματα ή να τους δώσω να φάνε. Τους δίνω ότι μπορώ. Συνήθως αυτοί είναι Βούλγαροι ή αθίγγανοι. Και σκέφτομαι πόσο πιο χάλια μπορεί να είναι στην πατρίδα τους (για τους Βούλγαρους) με το να προτιμούν να μένουν εδώ στο δρόμο και να τρώνε ότι βρουν. Μα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν οικογένεια, σπίτι; Νομίζω καμιά φορά ότι έτσι απλά φύτρωσαν. Έγιναν κατευθείαν μεγάλοι, άτυχοι και δυστυχισμένοι. Για αυτό δεν μπορώ να ακούω μερικούς γραφικούς Σερραίους να λένε ότι στην Βουλγαρία είναι καλύτερα. Όχι μόνο δεν είναι καλύτερα, αλλά όποτε πάω με πιάνει κατάθλιψη. Πέρα από την φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες ζωής, οι άνθρωποι εκεί είναι σαν να μην ξέρουν να χαμογελάσουν. Για αυτό λοιπόν όποιος Σερραίος θέλει ας πάρει το αμάξι του και στον αγύριστο στο Σαντάνσκι και μη μας τα πρήζει... (ναι σε σένα μιλάω...)

Serres by night... πάνε και οι γιορτές...

Τύποις τελευταία μέρα των εορτών σήμερα. Από αύριο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του. Ότι δικαιολογία για τεμπελιά πάει περίπατο. 

Έτσι είπα και γω, μετά από πολύ καιρό μόνο δουλειά, να το ρίξω λίγο έξω... τουτέστιν: μπαρότσαρκα.

Είναι 2:20 τώρα που σας γράφω... νωρίς μαζεύτηκα θεωρητικά. 

Ξεκινήσαμε μόνο κορίτσια. Να σας βάλω και λίγη μουσική υπόκρουση.

Κατηφόρισα προς την πιάτσα, μα η πόλη ήταν σχεδόν άδεια. Καμία σχέση με τις άλλες μέρες. Τα σπίτια ακόμα στολισμένα... και τα καταστήματα. Μα η πόλη άδεια. Μου αρέσει όταν είναι άδεια. Την ευχαριστιέμαι περισσότερο. Άλλωστε είμαι και άνθρωπος της ησυχίας.