Μια πετούνια στο μπαλκόνι.

Για του λόγου το αληθές.

Στο μπαλκόνι μου φέτος φύτεψα μια βιολέτα. Της έβαλα ωραία μεγάλη γλάστρα, καλό χώμα, της ρίχνω λίπασμα όταν πρέπει και είναι χαρούμενη και ευτυχισμένη. Πριν μια εβδομάδα όμως είδα να έχει φυτρώσει δίπλα της μια πετούνια. Έτσι από το πουθενά. Χωρίς να έχω ρίξει σπόρο. Και μεγαλώνει τόσο γρήγορα, που έχει αρχίσει να επιβάλετε στην βιολέτα. 

Υπάρχουν άνθρωποι όπως η βιολέτα, που μεγαλώνουν σε ένα όμορφο και άνετο περιβάλλον, απολαμβάνουν τα πάντα και υπάρχουν άνθρωποι όπως η πετούνια που παλεύουν μόνοι τους, χωρίς βοήθεια και καταφέρνουν να θεριεύουν και να ξεπερνούν τους άλλους, που η ζωή φαινομενικά τους τα έδωσε όλα απλόχερα. Ο μίσχος και οι ρίζες τους είναι πιο σκληρές και πιο ανθεκτικές. Αντέχουν στα δύσκολα, αντέχουν στις κατραπακιές.

Πέρσι είχε πάλι φυτρώσει μαζί με ένα γιασεμί ένας πανσές. Στεκόταν εκεί στην άκρη της γλάστρας και μου φαινόταν ότι περιορίζεται. Τον έβγαλα προσεκτικά και τον έβαλα σε μια άλλη, μόνο του. Σε λίγες μέρες μαράθηκε. Οι άνθρωποι που παλεύουν και εξελίσσονται μόνοι τους, δεν μπορούν ένα πράγμα να τους στερήσεις, την ελευθερία να το κάνουν όπως θέλουν αυτοί. Χωρίς περιορισμούς και πρέπει, όπου θέλουν και όπως θέλουν.
Εμείς όμως οι άνθρωποι που μεγαλώνουμε σαν πανσέδες και σαν πετούνιες, πρέπει πληρώσουμε ένα τίμημα. Το τίμημα του περιθωρίου. Που τις περισσότερες φορές είναι γοητευτικό, άλλα μερικές φορές δεν αντέχεται. Και όχι τόσο από μας, αλλά περισσότερ από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Που δεν μπορούν να ανεχθούν την διαφορετικότητά μας και προσπαθούν μανιωδώς να μας βάλουν σε άλλη γλάστρα. Γιατί δεν μπορούν να καταπιούν ότι ξεφυτρώσαμε μόνοι μας, μόνοι μας θεργιέψαμε και μόνοι μας αναπτυχθήκαμε. Αλλά και μόνοι μας θα πορευθούμε, χωρίς βοήθεια.
Θα την αφήσω φέτος την πετούνια, δεν θα την αλλάξω γλάστρα. Να δω που μπορεί να φτάσει. Θα την αφήσω μόνη της να ανθήσει όπως θέλει. Θα την αφήσω εκεί, να μου θυμίζει εμένα. Που θα παλεύω και  θα εξελίσσομαι όπως  μου αρέσει. Και δεν με νοιάζει αν μαραθώ. Τουλάχιστον θα μαραθώ από δικές μου επιλογές και όχι επειδή το θελαν οι άλλοι. Εδώ θα μείνω στην δικιά μου γωνιά και θα μπαίνω στο μάτι αυτών που θέλουν να με αλλάξουν και δεν μπορούν. Και ας το φάω το κεφάλι μου.

Τζάμπα Μάγκες.

Λαμβάνοντας ως αφορμή την ανάρτηση του φίλου Οικοδόμου και τα σχόλια της αγαπητής Σοφίας θέλω να κάνω μερικες επισημάνσεις περί ανωνυμίας των μπλογκ, ξεκαθαρίζοντας και κάποια πράγματα για μένα. 

Καταρχήν να πω ότι το μπλογκ μου δεν είναι ανώνυμο και ουδέποτε σκοπός του ήταν και θα είναι η ανωνυμία. Δεν έκρυψα ποτέ και από κανέναν ότι διατηρώ το ιστολόγιο αυτό. Όποιοι με διαβάζουν συχνά, και δεν είναι φίλοι μου, ξέρουν από που κατάγομαι και που μένω και το ότι δεν ξέρετε προσωπικά μου στοιχεία οφείλετε απλά στο γεγονός ότι δεν είμαστε γνωστοί και σε καμία περίπτωση επειδή θέλω να τα κρύψω.

Τώρα όσον αφορά την άρση της ανωνυμίας, εμένα προσωπικά δεν θα με επηρέαζε καθόλου, από την άποψη ότι δεν έχω να κρύψω ή να φοβηθώ κάτι. Δεν βλέπω κανένα λόγο να μην θέλω αν υπάρχει το όνομά πίσω από το μπλογκ και ούτε θεωρώ ότι αυτό μου στερεί κάποιο δικαίωμα ή περιορίζει κάποια ελευθερία μου. Ποια ελευθερία; Της ανωνυμίας; Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα την διεκδικήσω κιόλας (την επωνυμία μου). Ας πούμε δεν δεχόμαστε ένα κείμενο σε μια εφημερίδα που είναι ανυπόγραφο, αλλά δεχόμαστε τις χιλιάδες ανώνυμες αναρτήσεις και θέλουμε να παλέψουμε για την διατήρηση αυτού. 

Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η παρέμβαση στο τι γράφουμε. Αυτό είναι περιορισμός. Το να σου επιβάλει κάποιος το τι να γράψεις ή το τι να μην γράψεις. Άλλα αυτό δεν έχει καμία σχέση με αν είσαι επώνυμος ή ανώνυμος.

Και αν αυτή η ανωνυμία βολεύει μερικούς να στήνουν μπλογκς ώστε να μπορούν να χειραγωγούν ή να δημιουργούν κατευθυνόμενες καταστάσεις, τότε είναι  μεγαλύτερη ανάγκη να μην υπάρχει. Άρα ο καθένας παίρνει τα ρίσκα του για το με ποιον θα επικοινωνήσει και ποιον θα αποδεχτεί. Και από την στιγμή που είμαστε όλοι ανώνυμοι αυτό το ρίσκο γίνεται μεγαλύτερο. Και στην ουσία τι είδους επικοινωνία είναι αυτή, όταν  δεν είσαι σε θέση να γνωρίζεις κάποια πράγματα για τον άλλον; Προφανώς επιφανειακή.

Εδώ να πω ότι η άρση της ανωνυμίας, φυσικά δεν γίνεται από την πολιτεία για την επίτευξη της καλύτερης επικοινωνίας μεταξύ μας αλλά για την απόδοση τυχών ποινικών ευθυνών αν υπάρχουν. Θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να κοντρολάρουν ένα σύστημα που έχει αρπάξει μέσα από τα χέρια των ΜΜΕ την ενημέρωση και κατ΄επέκταση ένα μεγάλο μέρος των εσόδων της.

Με λίγα λόγια, αν βάλουμε στην άκρη το κομμάτι των ποινικών ευθυνών και το πως θα αποδοθούν ή αν πρέπει ή όχι να αρθεί η ανωνυμία, θέλω να σας ρωτήσω, αν κάτω από τα κείμενά μας υπήρχε το πραγματικό μας όνομα, η πραγματική μας ιδιότητα,
θα γράφαμε αλλιώς;
Θα φοβόμασταν περισσότερο να εναντιωθούμε σε κάτι;
Θα στρογγυλεύαμε τις απόψεις μας; 

Γιατί αν ναι, ε τότε τζάμπα μάγκες ήμαστε.

Απέραντο γαλάζιο.

Απέραντο γαλάζιο, για να απαλύνει την απέραντη θλίψη ή να διογκώνει την απέραντη χαρά.

Είμαστε προνομιούχοι σε αυτή την χώρα που μπορούμε να έχουμε μια τέτοια διέξοδο.

Όταν είσαι λυπημένος κοιτάς τα γαλάζια νερά και σου παίρνουν λίγο από το βάρος.

Είσαι χαρούμενος, μοιράζεσαι την χαρά με την απεραντοσύνη.

Και η φιλία, γίνεται πιο ουσιαστική μπροστά σε μια φωτιά δίπλα στην θάλασσα.
Και το φαγητό πιο νόστιμο με τα βότσαλα κάτω από τα πόδια.
Και ο καφές πιο αφυπνιστικός και απολαυστικός με τον δροσερό αεράκι να σου χαϊδεύει το πρόσωπο.
Ακόμα και ο έρωτας  γίνεται πιο βασανιστικός και πιο δυνατός όταν τον μπλέκεις με την αλμύρα.

Εύχομαι σε όλους να έχουμε ένα καλοκαίρι καλύτερο από το προηγούμενο και χειρότερο από το επόμενο.

Εύβοια

Σαμοθράκη

Μάνη

Εύβοια

Μάνη

Εύβοια

οι φωτογραφίες και το βίντεο είναι δικά μου. 

Σιωπή.

Αυτές τις μέρες δεν έχω έμπνευση. Δεν μου ΄χετε να γράψω κάτι. 

Είναι φορές βρε παιδάκι μου, είναι τόσες οι σκέψεις που δεν χωράνε στο μυαλό και δεν ξέρεις τι να πρωτογράψεις. Άλλες φορές πάλι, όσο και να το στύψεις το ρημαδιασμένο δεν βγάζει τίποτα. Απορώ καμιά φορά με τους σεναριογράφους των καθημερινών σήριαλ. Πως μπορούν κάθε μέρα να γράφουν. Θα μου πεις, τι γράφουν... τα ίδια και τα ίδια. 

Έτσι λοιπόν αν είναι να γράφω τα ίδια και τα ίδια, καλύτερα να σιωπήσω. 

Θα πάω να νοικιάσω το Οκτώμισι  του Φελίνι να παρηγορηθώ λιγάκι με τον Μαστρογιάννη. Και αυτού του καψερού τίποτα δεν του κατέβαινε.

Μέχρι να μου έρθει επιφοίτηση θα τα λέμε μέσω σχολίων.

Hasta la vista, baby

Ναδίρ χωρίς Ζενίθ.

Ανησυχία. Σκόρπιες σκέψεις. Δεν θα έχουν συνοχή, να με συμπαθάς. Χωρίς παύση, ένα ντελίριο απλά. Δεν μπαίνουν σε τάξη όσο και αν τις σπρώχνω. Ανθρωπότητα στο ναδίρ της ανθρωπιάς. Στο ζενίθ της ντεκαντάνς. Διεφθαρμένε συνάνθρωπε έχω να σου πω πολλα.

Θάνατος στους λαθρομετανάστες, μια πιθαμή από μένα και να καούν όλοι τους. Μου χαλάν την αισθητική. Δεν είναι και τόσο σικ για την πόλη, δεν ταιριάζουν με τα ρούχα μου. Και τους ανθρώπους που σκοτώνουν; Με κάθε λαθρομετανάστη θα πάρουμε και ένα δικό μας πίσω...τα ΄παμε και τα τα συμφωνήσαμε. Ποιος; Οι Έλληνες...που δεν πρέπει να μιλάνε για μετανάστευση...και αυτό το αλτσχάιμερ να μην θεραπεύεται με τίποτα; Με συγχωρείτε μαντάμ...αλλά δεν ήξερα τι ψήφησα. Αυτή την φορά θα το κάνω καλά, τώρα ξέρω....ξεράδια.

Κόμμα παιδόφιλων;;;; Ουάου, ε αυτός είναι πολιτισμός. Να κάνουμε και μεις ένα βρε παιδιά...έτσι μαζί με τους νεοναζίστες, πακετάκι. Ωχ να σας πω κάτι...μουσαντένια είδηση. Για να ξεχαστούμε λιγάκι από τους σκινχέντ και να πούμε υπάρχουν και χειρότερα.

Καλέ θεούλη μαζί με τον άρτον ημών τον επιούσιον στείλε μας και μια ωραία χουντίτσα, γιατί ξέρεις, με την δημοκρατία δεν τα πάμε και τόσο καλά και μόνο με χούντα θα στρώσει το παΐδι μας. Εκ μέρος πολλών Ελλήνων σου μιλώ, που έχουν αυτήν την πάθηση που είπα παραπάνω, που ξεχνάς. Γιατί για να έρθει ευτυχία σε αυτόν τον τόπο δεν μπορεί να έρθει με συνεννόηση και ομόνοια, έτσι λένε. Και έναν κύριο Παπαδόπουλο, πολύ τον αναφέρουν. Δεν τον κατέχω...ευεργέτης;

Και μετά είναι και αυτή η αριστερά που θέλει να γκρεμίσει τόσα χρόνια γλείψιμο. Τόσα χρόνια προσκύνημα να πάει χαμένο; Κρίμα τα παιδιά, τόσο κόπο. Άθεοι παλιοαριστεροί.

Παρακαλώ πολύ οι σωστοί ορθόδοξοι χριστιανοί δεν πρέπει να ψηφίζουν τους παλιοκομουνιστάς. Για την σωτηρία της ψυχής σας βρε παιδιά. Ευτυχώς που μας το είπατε...να ανάψω μια λαμπάδα. Ίσα με το μπόι μου...1.70 είμαι, φτάνει; Να αφήσω και κάτι τις...για την αποπεράτωση του ναού...από πεντάευρω και πάνω περικαλώ.

Καλά γιατί το άλλο...ο Τσίπρας υπό την επήρεια ναρκωτικών. Καλά τον είχα κόψει εγώ από την αρχή. Για να το βάλω στο προφίλ μου, ωραία θα δείχνει.

Ωχ να σου πω...αν βγούμε από την Ευρώπη τέρμα πια το βερεσέ. Και θα πεινάσουμε όλοι. Αλλά έχω την λύση...για να μην βγούμε από την Ευρώπη και πεινάσουμε το μόνο που θα πρέπει να κάνουμε είναι να πεινάσουμε. Ναι τόσο απλά...Και πως θα στηριχτούμε στα πόδια μας μετά; Χωρίς Ευρώπη. Και πως θα παίρνουμε αυτοκίνητα μετά από την Γερμανία. Ένα σκασμό λεφτά θα κάνουν. Χωρίς Lidl, χωρίς σαλάμια...τρομερό!!! Πως θα βάλω το Μινέρβα ξανά, όταν έχω συνηθίσει στο DG. Και ξανά στην δραχμή; Ευτυχώς εδώ που τα λέμε γιατί μου είχε μείνει ένα ξεχασμένο πεντοχίλιαρο και ακόμα το κλαίω. Καλά τόση ώρα για ποια Ευρώπη λες ρε...αυτή που την πήδηξε ο Δίας και μετά την φόρτωσε στο Αστερίων μαζί με τρία μούλικα; Γιατί έχω και μια θεία στα Σούρμενα, μην μπερδευτούμε.

Να σου πω και κάτι ευχάριστο. Θα πάω μια εκδρομή μέχρι τα Σκόπια, λίγο να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ...Έλα ρε συ μη βαράς, δικιά μας είναι η Μακεδονία...κάτι κολλητούς θα πάω να δω, μην τρελαίνεσαι. Αχ μην με λες ανθέλληνα...δεν είναι οι φίλοι μου εκεί Σκοπιανοί, Έλληνες είναι. Καλά, καλά ένας είναι, δεν θα του ξαναμιλήσω, στο υπόσχομαι. Και όπως ξέρεις κρατώ τις υποσχέσεις μου...εκείνον τον Τούρκο από την Τένεδο που σου έλεγα...τον διέγραψα από το facebook. Αμέ. Μόνο στο msn τον έχω...πειράζει;

Και ύστερα κάθεσαι και μου λες για την Ιθάκη...με τόσα χρόνια στην Μύκονο που να βρεις τον δρόμο για την Ιθάκη. Καλά ας φτάσουμε ως τον Πειραιά και μετά πέρνεις μια ωραία πετρά την δένεις στο λαιμό και βουτάς. Δεν την έδεσες καλά όμως. Και κει γκαντέμης θα σταθείς, δεν σε θέλει ο Άγιος Πέδρο.

Και αυτό το ρημάδι το κακό πότε επιτέλους θα νικηθεί; Πότε θα έρθει το τέλος; Μην μας τα αλλάξεις κυρ-Νικο τελευταία στιγμή...έχουμε κάνει κράτηση.

Ωχ πολλά διλήμματα συνάνθρωπε και το μυαλό μου κουδούνι. Απ΄την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω. Ευρώπη ή Μινέρβα, Τούρκος ή Σκοπιανός, ναρκομανής ή σχιζοφρενής, ορθόδοξος ή κομμουνιστής, ευρώ ή δραχμή, ελευθερία ή θάνατος, Βίσση ή Βανδή. Και αν διαλέξω τι θα αλλάξει; Τόσο που έχουμε χωθεί στην λάσπη όλα ίδια φαντάζουν....ωχ βαρέθηκα...διαλέγω ΖΩΗ.

Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση

κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει

κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει

αναμφιβόλως

δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,

τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,

τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες

στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.

Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει

το σύστημα μας έχει επιτάξει

απόκληρα απομείναμε πουλάκια

κυνηγημένα

με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Απόκληρα απομείναμε πουλάκια

με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι

ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι

πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις

εξήγησέ μου

άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Για πες μου ,πως μπορείς και μαστουριάζεις

άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω

δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω

πως γίνεται στον ένα παλαβιάρη

εξήγησέ μου

κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Πως γίνεται στον κάθε παλαβιάρη

κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.