Ημερολόγιο Σκέψεων (Φεβρουάριος ημέρες 1 - 7)

Ήρθε και ο Φλεβάρης. Λίγο ακόμα και η άνοιξη δεν αργεί.

Χρησιμοποιώ την λίστα της Κατερίνας και για αυτό το μήνα.

1.2.2016

Κάτι που ονειρευόμουν παιδί

Το θέμα είναι ότι ονειρευόμουν παιδί τελικά δεν το ήθελα μετά. Ονειρευόμουν να γίνω χορεύτρια και γενικά να συμμετέχω σε θεάματα, να απολαμβάνω το χειροκρότημα του κόσμου. Καθώς μεγάλωνα αποζητούσα περισσότερο την απομόνωση, παρά την έκθεση. Για αυτό με κέρδισε η φωτογραφία και η συγγραφή. Κατεξοχήν μοναχικά χόμπι.

2.2.2016

Κάτι που διάβασα και μου τράβηξε την προσοχή.

Δεν υπάρχουν κανόνες για καλές φωτογραφίες, υπάρχουν μόνο καλές φωτογραφίες (Ansel Adams, Αμερικανός φωτογράφος)

Από τις αγαπημένες μου...

3.2.2016

Σήμερα σκέφτηκα...

Κοπάνα!!! Να μαζέψω τους φίλους από την δουλειά και να πάμε βόλτα στην παραλία για καφέ. Με τέτοιο ήλιο είναι αμαρτία να δουλεύεις.

4.2.2016

Μια κακή συνήθεια που θέλω να κόψω σύντομα.

Να σταματήσω να μεταφέρω κάποιες φορές την πίεση της δουλειά στο σπίτι. Σωτηρία έτσι και αλλιώς δεν έχει. Οπότε ως προς τι ο συλλογισμός... (τα λέω για να τα ακούω...)

5.2.2016

Ένα μέρος που με ηρεμεί.

Τα Αναφιώτικα της Πλάκας. Λες και φεύγω από αυτόν τον κόσμο και βρίσκομαι σε σκηνικό ταινίας. Εκεί ο χρόνος έχει άλλη αίσθηση. 

6.2.2016

Ξεκίνησα κάποιους από τους στόχους του Ιανουαρίου.

Σκοπός η δημιουργία. Το προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ.

7.2.2016

Αποφάσισα να...

Αποδεσμευτώ από οτιδήποτε περιορίζει την σκέψη μου ή ακόμα και αν δεν μπορώ να το κάνω να μην τον αφήνω να με σκλαβώνει.

Αυτά για τις πρώτες μέρες του Φλεβάρη.

Εσείς μην ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν και τα ολιγόλεκτά σας για το δρώμενο 25 λέξεις του άλλου μου ιστολογίου.

Επίσης δηλώστε συμμετοχή για να γράψουμε όλοι μαζί το συλλογικό διήγημα ''Η ΣΟΦΙΤΑ''. Πληροφορίες εδώ.

Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Η ανεμώνα και η μαργαρίτα.

Η μέρα είχε φύγει ξανά χωρίς καμιά έκπληξή, χωρίς καμιά επίσκεψη. Είχε να δει άνθρωπο καιρό. Με αυτόν τον άσχημο καιρό κανείς δεν έκανε πια βόλτα. Πόσο δυστυχισμένη ένιωθε η καημένη η ανεμώνα. Μέσα στο καταχείμωνο, το μοναδικό εναπομείναν λουλούδι του λόφου, στεκόταν χωρίς σκοπό, στενοχωρημένο και σκυθρωπό. 

Μας πως ξέμεινα έτσι; αναρωτιόταν. 

Κοίταξε τα πέταλά της. Πόσο ξεθωριασμένα και άχρωμα ήταν. Δεν την άρεσε καθόλου το χειμωνιάτικο φόρεμά της. Τεντωνόταν, ίσιωνε τον μίσχο της, τίναζε την γύρη της μπας και δείξει λίγο πιο όμορφη και εκθαμβωτική. Αλλά μάταια...

Λίγο πριν χαθεί το φως της μέρας, πρόσεξε παραδίπλα της μια μαργαρίτα. Μα πως δεν την είχε προσέξει τόσο καιρό; 

Μαργαρίτα!!! 

Της φώναξε με ενθουσιασμό. Επιτέλους κάποιος να της κάνει παρέα. Σε κάποιον να μιλήσει. Δεν ήταν μόνη της τελικά.

Τι κάνεις ανεμώνα μου; την ρώτησε γλυκά.

Είμαι δυστυχισμένη μαργαρίτα μου. Είμαι μόνη μου τόσο καιρό. Όλα τα λουλούδια έχουν πεθάνει με αυτό το κρύο. Και νοιώθω τόσο μοναξιά. Κανείς δεν έρχεται πια να με δει. Κανείς δεν με υπολογίζει, κανείς δεν με φωτογραφίζει. Και δες το φουστάνι μου... ξεθώριασε και πάλιωσε.

Η μαργαρίτα δεν είχε την ίδια άποψη.

Ανεμώνα μου, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ότι και να γίνει, ότι καιρό και να κάνει, εμείς πάντα θα είμαστε λουλούδια. Δεν αλλάζει ο σκοπός μας. Ακόμα και αν είναι χειμώνας, ακόμα και αν δεν έρχεται κανείς να μας δει. Είμαστε λουλούδια και ο σκοπός μας είναι να ομορφαίνουμε τον κόσμο.

Η ανεμώνα δεν ησύχασε με τα λόγια της μαργαρίτας.

Την να την κάνω την ομορφιά όταν δεν έχω σε κανένα να την δείξω; 

Η μαργαρίτα χαμογέλασε.

Η ομορφιά είναι πάντα η ίδια και υπάρχει, είτε κάποιος την αναγνωρίζει, είτε όχι. Όπως το καλό. Υπάρχει ακόμα και αν δεν το κάνουμε.

Ξαφνικά άκουσαν βήματα. Ήταν δυο άνθρωποι. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Κοντοστάθηκαν δίπλα τους. Η κοπέλα έσκυψε και ετοίμασε τον φακό της για να φωτογραφίσει τις δυο φιλενάδες. Κλικ...

Μα γιατί έβγαλες φωτογραφία αυτά τα μισοπεθαμένα λουλούδια; απόρησε ο άντρας. 

Η γυναίκα χαμογέλασε και του αποκρίθηκε.

Δεν είναι μισοπεθαμένα. Είναι μισοζωντανά. Είναι η ζωή που επιμένει ακόμα και αν όλα γύρω έχουν πεθάνει. Είναι ένα δείγμα άνοιξης μέσα στον βαρύ χειμώνα. Είναι το καλό που προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξορκίσει το κακό.

Η ανεμώνα αναθάρρεψε. Τόσο σπουδαίο ρόλο είχε και δεν το είχε καταλάβει τόσο καιρό. Γύρισε και κοίταξε την μαργαρίτα και εκείνη της έκλεισε το μάτι...

*********

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο δρώμενο της Αριστέας ''Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι!''

Εσείς μην ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν και τα ολιγόλεκτά σας για το δρώμενο 25 λέξεις του άλλου μου ιστολογίου.

Επίσης δηλώστε συμμετοχή για να γράψουμε όλοι μαζί το συλλογικό διήγημα ''Η ΣΟΦΙΤΑ''. Πληροφορίες εδώ.

Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Άσε με εδώ - Photo A Day January (Days 23 - 31)

Άσε με εδώ στα χρώματά να ανακατεύομαι...

January 23 - Play...

Στα παράθυρα να στέκω και να περιμένω να αλλάξει η ιστορία...

January 24 - Window...

Στις ζωγραφιές των τοίχων να διηγούμαι παραμύθια...

January 25 - Numbers...

Στα πέταλα των λουλουδιών να κοιτώ τον ουρανό...

January 25 - Numbers...

Στα σύρματα να κοιτώ τον ήλιο να δύει και να τελειώνουν οι μέρες της ζωής μας... 

January 27 - Telephone... wires...

Να σου χαμογελώ πονηρά σε κάθε ευκαιρία...

January 28 - Smile...

Να αγγίζω την θάλασσα στα όνειρά μας...

January 29 - Home...

Να ξαπλώνω στα χαλιά τις γης...

January 30 - Flat lay...

Να χαιρετώ τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν...

January 31 - Me...

Και να ακούμε όμορφες, νοσταλγικές μουσικές...

''Δεν έχω λόγο να φοβάμαι

από μυστήριο συνδυασμό

γεννήθηκα και το θυμάμαι

κάτω από ξάστερο ουρανό.

Κι άσε με `δω έτσι να μένω

έξω απ' του χρόνου τα δεσμά, 

να σ' αγαπώ, να σε πηγαίνω

μπάνιο στ' αθάνατα νερά.''

Εσείς μην ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν και τα ολιγόλεκτά σας για το δρώμενο 25 λέξεις του άλλου μου ιστολογίου.

Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Η επανάσταση είναι πολύχρωμη.

Το άδικο και το κακό υπάρχει παντού επειδή υπάρχει μέσα μας. 

Βρίσκεται πίσω απ΄τα αμπαρωμένα παράθυρά μας.

Κρέμεται από τα κεραμίδια των σπιτιών μας.

Κάθεται θριαμβευτικά στα χαλάσματα της ζωής μας.

Κάνει τους δρόμους μας χορταριασμένους και αδιάβατους.

Δεν μας αφήνει να δούμε τον ήλιο. 

Κάποιες φορές δεν μπορούμε να το νικήσουμε, αδυνατούμε να το αλλάξουμε. 

Ίσως να είναι και στη φύση μας να προσπαθούμε να το υπερβούμε.

Σίγουρα όμως μπορούμε να μην είμαστε μέρος του.

Το δικό μας το μονοπάτι να είναι πολύχρωμο, να είναι αλλιώτικο.

Να μας οδηγεί σε κόσμους όπως τους έχουμε ονειρευτεί στα παιδικά μας χρόνια.

Σε κόσμους που μόνοι μας έχουμε φτιάξει.

Δικές μας ουτοπίες, οχυρωμένες και ανεξάρτητες.

Μες την καρδιά μας κάνεις δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Κανείς στα χρώματα δεν μπορεί να βάλει νόμους.

Κανείς το βλέμμα μας δεν μπορεί να ορίζει. 

Το τι θα βλέπουμε, το τι θα παραβλέπουμε, το τι θα μας αρέσει.

Πάντα να θυμάστε.

Κανείς δεν θα αλλάξει το κόσμο για χατίρι μας.

Κανείς δεν θα το κάνει αν δεν δεν το κάνουμε πρώτα εμείς για εμάς.

Αν εμείς πρώτα δεν δεχτούμε να παίξουμε το παιχνίδι τις αδικίας και του κακού.

Όλα ξεκινάν και καταλήγουν σε μας.

Αν δεν φοβηθούμε, αν δεν κάνουμε πίσω, δεν προσπαθήσουμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι συνηθίσουμε το τέρας και να λέμε ευχαριστώ στο κάθε ψίχουλο που μας δίδεται ως καρβέλι,

μόνο τότε θα ανταμειφτούμε με τα χρώματα που μας αξίζουν.

Η επανάσταση, όπως και η δημιουργία είναι πολύχρωμη.

artwork: Loaf

***************

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο Life Images της Μαρίας.

Εσείς μην ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν και τα ολιγόλεκτά σας για το δρώμενο 25 λέξεις του άλλου μου ιστολογίου.

Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Έναρξη 21ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''

Αγαπημένοι μου αναγνώστες ελπίζω να είστε όλοι καλά, δημιουργικοί και ορεξάτοι. Το θέμα για τον διαγωνισμό αυτού του μήνα, θα μας ταξιδέψει σε ήλιους, θα μας ταιριάξει με το όνομα του ιστολογίου και θα φωτίσει τις μέρες μας..

Συνεχίζουμε να δημιουργούμε και να ζούμε επί της ουσίας με θέμα:

''Μια ματιά στον ήλιο...''

Το δικό μου παράδειγμα πάνω στο θέμα αυτό

(εκτός συναγωνισμού φυσικά)

Τίτλος: Τον ήλιο κατάματα...

Όροι.

• Από σήμερα μέχρι και την Παρασκευή 19/2 στις 8:00 το βράδυ, μπορείτε να στέλνετε την φωτογραφία σας με e-mail σε συνημμένο αρχείο στη διεύθυνση asmhnio@gmail.com
• Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
• Στείλετε μια (1) φωτογραφία.
• Το μέγεθος της φωτογραφίας καλό θα ήταν να είναι μεγαλύτερο από 1MP.
• Η φωτογραφία σας θα πρέπει να έχει ένα τίτλο (έτσι όπως παραθέτω στο παράδειγμα παραπάνω).
• Η φωτογραφία σας δεν θα πρέπει να έχει πάνω διακριτικά, λογότυπα ή οτιδήποτε που να υποδηλώνει την ταυτότητα του φωτογράφου προς τους αναγνώστες.
• Η φωτογραφία σας θα μπορεί να είναι επεξεργασμένη με όποιο τρόπο θέλετε. Η επεξεργασία για μένα δεν αλλοιώνει τη φωτογραφία. Και ανάλογα την επεξεργασία που θα υποστεί μπορεί να σε πάει σε άλλες σκέψεις, σε άλλα μονοπάτια. Άλλωστε η φωτογραφία είναι ένα έργο τέχνης και η τέχνη δεν παρουσιάζει την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι, αλλά όπως την βλέπει ο καλλιτέχνης.
• Η φωτογραφία σας δεν μπορεί να είναι κολάζ ή συρραφή (panoramic) πολλών φωτογραφιών μαζί.
• Η φωτογραφία σας εννοείτε ότι θα πρέπει να είναι αποκλειστικά δική σας.
• Η φωτογραφία σας δεν θα πρέπει να είναι δημοσιευμένη σε blog, ιστοσελίδα ή οπουδήποτε αλλού.
• Η φωτογραφία σας δεν θα πρέπει να περιέχει πορτρέτα ανθρώπων που να αγνοούν την δημοσίευσή τους.
• Οι φωτογραφίες σας δεν θα χρησιμοποιηθούν για οτιδήποτε άλλο, πέρα από αυτόν τον διαγωνισμό
• Το Σάββατο 20/2 θα αναρτήσω τις φωτογραφίες που θα μου στείλετε και θα γίνει από σας ψηφοφορία για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή. 

Παρακαλώ πολύ διαβάστε προσεκτικά τους όρους του διαγωνισμού προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Καλό μήνα!