Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Σιωπή.

Αυτές τις μέρες δεν έχω έμπνευση. Δεν μου ΄χετε να γράψω κάτι. 
Είναι φορές βρε παιδάκι μου, είναι τόσες οι σκέψεις που δεν χωράνε στο μυαλό και δεν ξέρεις τι να πρωτογράψεις. Άλλες φορές πάλι, όσο και να το στύψεις το ρημαδιασμένο δεν βγάζει τίποτα. Απορώ καμιά φορά με τους σεναριογράφους των καθημερινών σήριαλ. Πως μπορούν κάθε μέρα να γράφουν. Θα μου πεις, τι γράφουν... τα ίδια και τα ίδια. 
Έτσι λοιπόν αν είναι να γράφω τα ίδια και τα ίδια, καλύτερα να σιωπήσω. 
Θα πάω να νοικιάσω το Οκτώμισι  του Φελίνι να παρηγορηθώ λιγάκι με τον Μαστρογιάννη. Και αυτού του καψερού τίποτα δεν του κατέβαινε.
Μέχρι να μου έρθει επιφοίτηση θα τα λέμε μέσω σχολίων.
Hasta la vista, baby


Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Φίλα με ακόμα.

Φίλα με ακόμα, για να ξημερώσει πιο εύκολα. Για να μην νιώσουμε το πρωινό κρύο. Να μην νιώσουμε τα προβλήματα να μας κυκλώνουν. Δυο φίλοι καρδιακοί πόσο απαλύνουν τον πόνο. Στην μέθη του ποτού πόσο ελευθερία μπορείς να βρεις. Και να νιώσεις την αγαλλίαση από ένα βράδυ, τόσο μεγάλο, όσο το σημερινό. 
Και οι μουσικές μας ζεσταίνουν την νύχτα, οι αγκαλιές μας ομορφαίνουν το δρόμο. Και ερημιά δεν υπάρχει πουθενά μες την ψυχή μας. Γεμάτοι ως πάνω, αγαπιόμαστε τρελά. 
Είμαστε περίεργοι, ξεχωριστοί, αλλόκοτοι, αλλιώτικοι. Μας κοιτάν και απορούν. Δεν μας πιστεύουν ότι είμαστε έτσι. Πόσοι άλλοι άνθρωποι νιώθουν και κάνουν αυτά που ζούμε εμείς; Αυτά που αισθάνομαι είναι πέρα από κάθε προσδοκία και ευχή. 
Και τι σημασία έχει που ξημερώνει Δευτέρα και δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα. Και τι σημασία έχει που δεν έχουμε όνειρα πλέον. Και τι σημασία έχει που μελαγχολούμε για το μέλλον.
Έχουμε ο ένας τον άλλον και αυτό δεν θα μας το πάρει κανείς. Δεν αλλοιώνεται, δεν χαλά. Δεν πληρώνεται και δεν αποκτιέται. Απλά υπάρχει και το νιώθουμε όλοι. Χωρίς βία, χωρίς εξαναγκασμό. Απλά, ανθρώπινα και καθημερινά. Όλοι μαζί ή κανείς.
Για αυτό λοιπόν απλά...φίλα με ακόμα...
Καλημέρα σε όλους...


Αφιερωμένο στους ανθρώπους της ζωής μου

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Βλέπω ένα άνθρωπο να πέφτει.

Μια ζωή αγωνίζεσαι, προσπαθείς, κουράζεσαι για να χτίσεις ένα γερό μυαλό, μια ήσυχη συνείδηση. Χρόνια αγώνας με τον ίδιο τον εαυτό σου, άνισος πολλές φορές. Αγώνας με περηφάνια και αξιοπρέπεια, δουλειά σκληρή μα και όμορφή. Για να φτάσεις σε ένα σημείο που θα έχεις μεταμορφωθεί από βάτραχος πρίγκηπας και θα αποκτήσεις το δικό σου βασίλειο ψυχής.


Και πως τα φέρνει μετά η μοίρα και κινδυνεύεις αυτό το βασίλειο να το χάσεις. Να χάσεις την ανθρώπινη υπόσταση, να χάσεις την ηρεμία σου, να χάσεις τα ιδανικά σου. Και ότι υπεράσπιζες με πάθος τόσα χρόνια να νιώθεις ότι δεν έχει πλέον κανένα νόημα. 


Και ενώ προσπαθείς με νύχια και με δόντια να κρατηθείς στο θρόνο σου, αντιλαμβάνεσαι με τρόμο ότι δεν μπορείς πλέον να στηριχτείς στο χαρακτήρα σου και στην γενναιότητά σου και φθείρεσαι μέρα με την μέρα.


Γιατί κόσμος φαίνεται να είναι περισσότερο κακός από ότι υπολόγισες και συ λιγότερο δυνατός από ότι νόμισες. Και τα πράγματα δεν αλλάζουν. Ίσως και να ήταν έτσι πάντα και δεν το έβλεπες. Και αυτό συνεχίζεται βασανιστικά, καθημερινά, χωρίς ελπίδα ανάνηψης πλέον .


Και συ που δεν άντεχες ποτέ να είσαι ένα απλός θεατής, αλλά πάντα πρωταγωνιστής, πως θα μπορέσεις να γίνεις από πρίγκιπας βάτραχος; Πως θα ξεκινήσεις πάλι από το μηδέν να χτίζεις το βασίλειό σου, πάνω στα χαλάσματα του παλιού; Πως θα κουβαλήσεις το παρελθόν που τόσο πολύ σε βαραίνει; Και τα όνειρα δύσκολα γίνονται ξανά και οι Κυριακές δεν ξημερώνουν συχνά.


Κάθεσαι και το σκέφτεσαι πιο ψύχραιμα. Δε μπορεί να τελειώνουν όλα έτσι απλά. Υπάρχει η διαδρομή που δεν θα σε προδώσει. Υπάρχει ο πόνος, που πάντα τον έβλεπες ως δώρο. Υπάρχει η αγάπη που δεν πέφτει από κανέναν θρόνο.


Υπάρχουν τα τραγούδια που γράφτηκαν για να σου υπενθυμίζουν ποσό καθαρός  ήσουν, από που ξεκίνησες και τι δεν πρέπει να αφήσεις να καταστραφεί. 


Μέσα σε αυτά τα πεντάγραμμα, μέσα σε αυτές τις ασπρόμαυρες, ξεθωριασμένες εικόνες  υπάρχει κάτι αθάνατο. Κάτι που αντί να το τρώει ο χρόνος, κάτι τέτοιες στιγμές γίνεται σημερινό και ολοκαίνουργιο. Κάτι που ενώνει όλους τους ανθρώπους. Μια αίσθηση μυστήρια και ανεξήγητη.


Και είναι μοναδικό πώς μπορεί η δύναμη μιας μελωδίας να σε μεταμορφώσει, έστω και για μερικές στιγμές από βάτραχο ξανά σε πρίγκιπα.


Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Ναδίρ χωρίς Ζενίθ.


Ανησυχία. Σκόρπιες σκέψεις. Δεν θα έχουν συνοχή, να με συμπαθάς. Χωρίς παύση, ένα ντελίριο απλά. Δεν μπαίνουν σε τάξη όσο και αν τις σπρώχνω. Ανθρωπότητα στο ναδίρ της ανθρωπιάς. Στο ζενίθ της ντεκαντάνς. Διεφθαρμένε συνάνθρωπε έχω να σου πω πολλα.
Θάνατος στους λαθρομετανάστες, μια πιθαμή από μένα και να καούν όλοι τους. Μου χαλάν την αισθητική. Δεν είναι και τόσο σικ για την πόλη, δεν ταιριάζουν με τα ρούχα μου. Και τους ανθρώπους που σκοτώνουν; Με κάθε λαθρομετανάστη θα πάρουμε και ένα δικό μας πίσω...τα ΄παμε και τα τα συμφωνήσαμε. Ποιος; Οι Έλληνες...που δεν πρέπει να μιλάνε για μετανάστευση...και αυτό το αλτσχάιμερ να μην θεραπεύεται με τίποτα; Με συγχωρείτε μαντάμ...αλλά δεν ήξερα τι ψήφησα. Αυτή την φορά θα το κάνω καλά, τώρα ξέρω....ξεράδια.
Κόμμα παιδόφιλων;;;; Ουάου, ε αυτός είναι πολιτισμός. Να κάνουμε και μεις ένα βρε παιδιά...έτσι μαζί με τους νεοναζίστες, πακετάκι. Ωχ να σας πω κάτι...μουσαντένια είδηση. Για να ξεχαστούμε λιγάκι από τους σκινχέντ και να πούμε υπάρχουν και χειρότερα.
Καλέ θεούλη μαζί με τον άρτον ημών τον επιούσιον στείλε μας και μια ωραία χουντίτσα, γιατί ξέρεις, με την δημοκρατία δεν τα πάμε και τόσο καλά και μόνο με χούντα θα στρώσει το παΐδι μας. Εκ μέρος πολλών Ελλήνων σου μιλώ, που έχουν αυτήν την πάθηση που είπα παραπάνω, που ξεχνάς. Γιατί για να έρθει ευτυχία σε αυτόν τον τόπο δεν μπορεί να έρθει με συνεννόηση και ομόνοια, έτσι λένε. Και έναν κύριο Παπαδόπουλο, πολύ τον αναφέρουν. Δεν τον κατέχω...ευεργέτης;
Και μετά είναι και αυτή η αριστερά που θέλει να γκρεμίσει τόσα χρόνια γλείψιμο. Τόσα χρόνια προσκύνημα να πάει χαμένο; Κρίμα τα παιδιά, τόσο κόπο. Άθεοι παλιοαριστεροί.
Παρακαλώ πολύ οι σωστοί ορθόδοξοι χριστιανοί δεν πρέπει να ψηφίζουν τους παλιοκομουνιστάς. Για την σωτηρία της ψυχής σας βρε παιδιά. Ευτυχώς που μας το είπατε...να ανάψω μια λαμπάδα. Ίσα με το μπόι μου...1.70 είμαι, φτάνει; Να αφήσω και κάτι τις...για την αποπεράτωση του ναού...από πεντάευρω και πάνω περικαλώ.
Καλά γιατί το άλλο...ο Τσίπρας υπό την επήρεια ναρκωτικών. Καλά τον είχα κόψει εγώ από την αρχή. Για να το βάλω στο προφίλ μου, ωραία θα δείχνει.
Ωχ να σου πω...αν βγούμε από την Ευρώπη τέρμα πια το βερεσέ. Και θα πεινάσουμε όλοι. Αλλά έχω την λύση...για να μην βγούμε από την Ευρώπη και πεινάσουμε το μόνο που θα πρέπει να κάνουμε είναι να πεινάσουμε. Ναι τόσο απλά...Και πως θα στηριχτούμε στα πόδια μας μετά; Χωρίς Ευρώπη. Και πως θα παίρνουμε αυτοκίνητα μετά από την Γερμανία. Ένα σκασμό λεφτά θα κάνουν. Χωρίς Lidl, χωρίς σαλάμια...τρομερό!!! Πως θα βάλω το Μινέρβα ξανά, όταν έχω συνηθίσει στο DG. Και ξανά στην δραχμή; Ευτυχώς εδώ που τα λέμε γιατί μου είχε μείνει ένα ξεχασμένο πεντοχίλιαρο και ακόμα το κλαίω. Καλά τόση ώρα για ποια Ευρώπη λες ρε...αυτή που την πήδηξε ο Δίας και μετά την φόρτωσε στο Αστερίων μαζί με τρία μούλικα; Γιατί έχω και μια θεία στα Σούρμενα, μην μπερδευτούμε.
Να σου πω και κάτι ευχάριστο. Θα πάω μια εκδρομή μέχρι τα Σκόπια, λίγο να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ...Έλα ρε συ μη βαράς, δικιά μας είναι η Μακεδονία...κάτι κολλητούς θα πάω να δω, μην τρελαίνεσαι. Αχ μην με λες ανθέλληνα...δεν είναι οι φίλοι μου εκεί Σκοπιανοί, Έλληνες είναι. Καλά, καλά ένας είναι, δεν θα του ξαναμιλήσω, στο υπόσχομαι. Και όπως ξέρεις κρατώ τις υποσχέσεις μου...εκείνον τον Τούρκο από την Τένεδο που σου έλεγα...τον διέγραψα από το facebook. Αμέ. Μόνο στο msn τον έχω...πειράζει;
Και ύστερα κάθεσαι και μου λες για την Ιθάκη...με τόσα χρόνια στην Μύκονο που να βρεις τον δρόμο για την Ιθάκη. Καλά ας φτάσουμε ως τον Πειραιά και μετά πέρνεις μια ωραία πετρά την δένεις στο λαιμό και βουτάς. Δεν την έδεσες καλά όμως. Και κει γκαντέμης θα σταθείς, δεν σε θέλει ο Άγιος Πέδρο.
Και αυτό το ρημάδι το κακό πότε επιτέλους θα νικηθεί; Πότε θα έρθει το τέλος; Μην μας τα αλλάξεις κυρ-Νικο τελευταία στιγμή...έχουμε κάνει κράτηση.
Ωχ πολλά διλήμματα συνάνθρωπε και το μυαλό μου κουδούνι. Απ΄την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω. Ευρώπη ή Μινέρβα, Τούρκος ή Σκοπιανός, ναρκομανής ή σχιζοφρενής, ορθόδοξος ή κομμουνιστής, ευρώ ή δραχμή, ελευθερία ή θάνατος, Βίσση ή Βανδή. Και αν διαλέξω τι θα αλλάξει; Τόσο που έχουμε χωθεί στην λάσπη όλα ίδια φαντάζουν....ωχ βαρέθηκα...διαλέγω ΖΩΗ.


Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
αναμφιβόλως
δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,
τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,
τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες
στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.

Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει
το σύστημα μας έχει επιτάξει
απόκληρα απομείναμε πουλάκια
κυνηγημένα
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Απόκληρα απομείναμε πουλάκια
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι
ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι
πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις
εξήγησέ μου
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Για πες μου ,πως μπορείς και μαστουριάζεις
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω
δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω
πως γίνεται στον ένα παλαβιάρη
εξήγησέ μου
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Πως γίνεται στον κάθε παλαβιάρη
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Η γνώση δεν χαρίζεται, διεκδικείται.

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για το θέμα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Κάνοντας μια επιφανειακή θεώρηση των πραγμάτων θα λέγαμε ότι οι μαθητές και φοιτητές, και μιλώ ως πρώην μαθήτρια και φοιτήτρια, στερούνται βασικών γνώσεων σε όλους τους τομείς. Αυτό οφείλετε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς τόλμη και φαντασία, που κινείται μέσα σε πολύ συντηρητικά πλαίσια μην αφήνοντας το περιθώριο ανάπτηξης του μυαλού του μαθητή/φοιτητή και της εξέλιξης του εκπαιδευτικού. 
Αυτά όμως έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές και χωρίς πράξεις η επανάληψή τους καταντά γραφική. 
Εγκλωβισμένοι λοιπόν στην ιδέα της ελλιπής παρεχόμενης παιδείας, χρησιμοποιούμε την στέρηση αυτή πολλές φορές ως πανάκεια της αποποίησης των ευθυνών μας. Όταν θες να πιάσεις ψάρια πρέπει να βρέξεις τα πόδια σου λέει η παροιμία, εφόσον δεν μπορείς να αγοράσεις. Γιατί αν περιμέναμε να αγοράσουμε όλοι κάτι που στην ουσία δεν υπάρχει θα μέναμε νηστικοί. 
Κάπως έτσι είναι και η μόρφωσή μας. Όταν ξέρουμε όλοι ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα χωλαίνει, ίσως θα πρέπει να στραφούμε στον εαυτό μας και να αναζητήσουμε τις ευθύνες εκεί. Αυτό που θέλω να πω δηλαδή είναι ότι η μόρφωση πρέπει να είναι χρέος και καθήκον όλων μας και αφού ο κόσμος δεν φαίνεται να αλλάζει, ας τον αλλάξουμε εμείς. Με την εξάπλωση του διαδικτύου κυρίως, η αναζήτηση αυτή στις μέρες μας μπορεί να γίνει πολύ εύκολη. Το θέμα είναι όμως πως μπορείς να υποκινήσεις μια τέτοια συμπεριφορά. Πως μπορείς να πείσεις τον νέο, τον μαθητή, τον φοιτητή, να το ψάξει λιγάκι παραπέρα από τα σχολικά βιβλία;
Το πρόβλημα ξεκινά από τη αρχή. Όταν μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία με το όνειρο του πανεπιστημίου και του διπλώματος, όταν η περηφάνια των γονιών περιορίζεται σε ένα χαρτί, όταν η φιλοσοφία γίνεται αποδεκτή στα πλαίσια μας Ακαδημίας και γενικά όταν η μόρφωση πάει πακέτο με μια ταμπέλα, καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη. Αυτή ατελείωτη μάχη για μια θέση στο πανεπιστήμιο, έχει παραγκωνίσει παντελώς την πραγματική έννοια της μόρφωσης. Πως λοιπόν να τραβήξεις την προσοχή του κάθε νέου από κάτι τόσο ''ιδανικό''. Και εκεί είναι και η προσωπική ευθύνη που προανέφερα. Πρέπει από μόνος του ο καθείς να αναλογιστεί και ζυγίσει τις προτεραιότητες της ζωής του. Να αναζητήσει την αλήθεια. Γιατί εδώ που έχουμε φτάσει τελικά η γνώση δεν χαρίζεται, διεκδικείται.
Πολλές φορές μου έρχεται στο νου η φράση του Τσόρτσιλ που έλεγε ότι ''αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας''. Αναπτύσσοντας το σκεπτικό αυτό, θεωρώ ότι η έλλειψη της μόρφωσης είναι αυτή που μας έχει οδηγήσει στην διχόνοια. Η Ελληνική κοινωνία έχει χτιστεί πάνω σε λανθασμένα στερεότυπα, που είναι απόρροια της αμάθειας και της ημιμάθειας. Και τώρα που υποτίθεται ότι λογιζόμαστε πιο μορφωμένοι και έχοντας όλες τις πληροφορίες στα χέρια μας, τώρα περισσότερο από ποτέ φαινόμαστε πιο αμόρφωτοι και πιο αμαθείς. Γιατί ένας λαός που γνωρίζει καλά την ιστορία του, θα είναι ένας λαός που θα βαδίσει με σταθερά βήματα, απαγκιστρωμένος από προκαλύψεις και στερεότυπα. Και αυτό είναι ευθύνη και ανάγκη όλων μας όλοι μας θα πρέπει να το επιδιώξουμε. 
Να πω λοιπόν στα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές καλή επιτυχία και επίσης ότι η ζωή δεν κερδίζεται πάντα με ένα πτυχίο. Ένα δίπλωμα μπορεί να είναι η αρχή αλλά δεν σου εξασφαλίζει την επιτυχία. Αγωνιστείτε να αποκτήσετε αυτά που δεν θα σας δοθούν. Απαιτήστε τα. Η ζωή κερδίζεται στο δρόμο και ο δρόμος είναι η αληθινή ζωή. Αρκεί να επιλέξουμε τον σωστό...και αυτό να μην συμβεί θα μας έχει μείνει τουλαχιστόν η διαδρομή.


Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

συνέχεια από Μουσικό Γιουροβιζιονικό διάλειμμα

Το 1976, δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, μετά από παρότρυνση του Μάνου Χατζιδάκι, η Μαρίζα Κωχ συνθέτει ένα τραγούδι διαμαρτυρίας για την Κύπρο και συμμετέχει στο διαγωνισμό της Eurovision στη Χάγη. Παρά τις απειλές που δέχτηκε για ζωή της, τολμά να ανέβει στην σκηνή και να χαλάσει το πανηγύρι των Ευρωπαίων. Η Τουρκία ως ένδειξη διαμαρτυρίας, δε συμμετείχε εκείνη το χρονιά στο διαγωνισμό.
Το τραγούδι πέρα από τον σκοπό που γράφτηκε και παρουσιάστηκε, από καλλιτεχνικής άποψης, είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ και για μένα μακράν η καλύτερη συμμετοχή μας στο φεστιβάλ. Πήρε την 13η θέση.
Όταν έχεις ήθος, πάθος και στόχο μπορείς να σταθείς αξιοπρεπώς και να μεταφέρεις ένα τόσο συγκλονιστικό μήνυμα ακόμα και σε ένα φεστιβάλ της γιουροβίζιον, χωρίς να χάσεις φυσικά ίχνος αξίας. Μια τέτοια συμμετοχή με κάνει εθνικά υπερήφανη.
Και αναρωτιέμαι που είναι όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες τώρα που η Ελλάδα δοκιμάζεται από μια άλλη εισβολή, εκ των έσω αυτή τη φορά; Και που είναι γενικά όλος ο καλλιτεχνικός κόσμος τώρα που οι λαοί της Ευρώπης στενάζουν κάτω από μια άλλη μπότα; Γιατί πλέον η τέχνη δεν βρίσκετε κοντά στον κόσμο που πονά και δυστυχεί; Μεγάλο θέμα για μια ειδική ανάρτηση...προσεχώς.
Προς το παρόν απολαύστε την ανατριχιαστική ερμηνεία της Μαρίζας και δώστε προσοχή στους συγκλονιστικούς στίχους.


Κάμπος γεμάτος πορτοκάλια, όι-όι, μάνα μου!
Που πέρα ως πέρα απλώνετ' η ελιά
Γύρω χρυσίζουν τ' ακρογιάλια, όι-όι, μάνα μου!
Και σε θαμπώνει, θαμπώνει η αντηλιά

Στον τόπο αυτό όταν θα πάτε, όι-όι, μάνα μου!
Σκηνές αν δείτε, αν δείτε στη σειρά
Δε θα 'ναι κάμπινγκ για τουρίστες, όι-όι, μάνα μου!
Θα 'ναι μονάχα, μονάχα προσφυγιά

Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

Κι αν δείτε ερείπια γκρεμισμένα, όι-όι, μάνα μου!
Δεν θα 'ναι απ' άλλες, απ' άλλες εποχές
Από ναπάλμ θα 'ναι καμένα, όι-όι, μάνα μου!
Θα 'ναι τα μύρια χαλάσματα του χτες

Κι αν δείτε γη φρεσκοσκαμμένη, όι-όι, μάνα μου!
Δεν θα 'ναι κάμπος, 'ναι κάμπος καρπερός
Σταυροί θα είναι φυτεμένοι, όι-όι, μάνα μου!
Που τους σαπίζει, σαπίζει ο καιρός

Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

Στίχοι: Μιχάλης Φωτιάδης
Μουσική: Μαρίζα Κωχ

με καλύτερο ήχο

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Μουσικό Γιουροβιζιονικό διάλειμμα.

Λοιπόν αγαπημένα μου παιδάκια...μουσικό διάλειμμα. 
Όσο και αν τρέχει η επικαιρότητα και κοσμοϊστορικά γεγονότα συμβαίνουν στην γη, λέω να κάνουμε ένα μικρό διαλειμματάκι, να χαλαρώσουμε λιγουλάκι.
Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα θέμα που μου αρέσει πολύ...την Γιουροβίζιον.
Μπαίνουμε σε γιουροβισιονική εβδομάδα και οι περισσότεροι από σας θα μου πείτε ΄΄σκασίλα μας μεγάλη και δέκα παπαγάλοι΄΄. Προσοχή όμως, για σας φροντίζω.
Δεν θα σας αναλύσω το πόσο σημαντική είναι για να τονωθεί η εθνική περηφάνια της χώρας μας και πόσο πολύ πρέπει σώνει και καλά να κερδίζουμε πάντα.... οοοοχι φίλοι μου. Αυτά έχουν αναλυθεί μέχρι αηδίας και αηδιαστικώς. Eγώ σας έχω κάτι άλλο... ίσως λίγο πιο ξενέρωτο. Η Γιουροβίζιον...  κρατηθείτε... είναι μουσικό φεστιβάλ. Ναι ξέρω, συγκλονιστικό. Και σε αυτό το φεστιβάλ στέλνουν τραγούδια και καμιά φορά είναι και καλά. 
Αφού περάσαμε λοιπόν το πρώτο σοκ, να σας πω ότι πάντα μου άρεσε ο εν λόγω διαγωνισμός, από τότε που ήταν ακόμα άγνωστος στην Ελλάδα. Μέσα σε αυτό τον περίπου μισό αιώνα ζωής του, έχουν περάσει από την σκηνή του χιλιάδες τραγούδια. Όπως σε όλα τα φεστιβάλ, μερικά από τα τραγούδια ήταν καλούτσικα, μερικά μέτρια, μερικά αίσχος αλλά και μερικά αληθινά διαμάντια.
Ας δούμε μερικά από αυτά τα διαμαντάκια...γιατί η Γιουροβίζιον είναι πάνω από όλα μουσική (για μένα τουλάχιστον).
Τα τραγούδια είναι με χρονολογική σειρά. Είναι και ένα τραγούδι για το οποίο θα κάνω ειδική ανάρτηση, διότι εκτός του ότι είναι μακράν το καλύτερο για μένα, έχει και μια ιδιαίτερη ιστορία από πίσω.

1972 
Βίκυ Λέανδρος 
Apres Toi (το χάος...)
πρώτη θέση για το Λουξεμβούργο.

1973 
Mocedades
Eres tú 
δεύτερη θέση για την Ισπανία

1980 
Johnny Logan (Μίστερ Γιουροβίζιον)
Whats another Year 
πρώτη θέση για την Ιρλανδία

1989
Μαριάννα Ευστρατίου 
Το δικό σου αστέρι
ένατη θέση για την Ελλάδα (κρίμα...)
Μα στο βραδινό τον ουρανό, το δικό σου αστέρι ψάξε βρες
Γιατί οι σκιές στο πρώτο φως μοιάζουνε φοβίες παιδικές
Φτιάξε ένα κήπο μυστικό, βρες κουράγιο κι ενθουσιασμό
Χαμογελά η ζωή σ' όποιον έχει πίστη κι αντοχή

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Bloggolexotanil.


Η μεγάλη ψυχολογική καταπίεση που υφίσταντο οι Έλληνες τα δυο τελευταία χρόνια είναι γεγονός αναμφισβήτητο πλέον. Και δεν χρειάζεται ούτε στατιστικές, ούτε έρευνες για να διαπιστωθεί και να επιβεβαιωθεί. Το ζούμε κάθε μέρα όλοι μας. Το βλέπουμε στο εαυτό μας και στα πρόσωπα τριγύρω μας. Βλέπω ανθρώπους δυνατούς να καταρρέουν ψυχολογικά, να μην βρίσκουν διέξοδο και ευχαρίστηση σε τίποτα πλέον. Και το τρομακτικό είναι ότι όλο αυτό είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση που παρασέρνει όλους μας σιγά σιγά, ακόμα και αυτούς που δεν έχουν επηρεαστεί από την κρίση. Όλη Ελλάδα ζει στα πρόθυρα της κατάθλιψης, απόρροια της οικονομικής αστάθειας και το τραγικό είναι ότι πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν ήδη λυγίσει μπροστά στο τέλμα που όλοι βιώνουμε.
Σε μια συζήτηση που είχα σήμερα με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, σχετικά με τις διεξόδους που πρέπει να αναζητήσει ώστε να νιώσει καλύτερα, μου ανέφερε κάτι που καιρό το είχα κάπου μέσα στο μυαλό μου αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Μου είπε επί λέξη ''εσύ έχεις το blog, σου βγάζει από το μυαλό τις κακές σκέψεις''. Και εκείνη την στιγμή ένιωσα μέσα μου μια μεγάλη αλήθεια και παράλληλα κατάλαβα πόσο πολύ με έχει βοηθήσει αυτή η διαδικασία.
Αν αναρωτηθούμε την ραγδαία αύξηση των ιστολογίων στην χώρα από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση θα πρέπει να σκεφτούμε ότι η δημιουργία τους ξεφεύγει από τα όρια της μόδας και ίσως έχει βαθύτερα αίτια. Πέρα από τα ιστολόγια που γίνονται είτε για οικονομικούς σκοπούς είτε για λόγους διαφήμισης και προώθησης, τα οποία θα γινόντουσαν ούτως ή άλλως, υπάρχουν και οι προσωπικές σελίδες του καθενός, στις οποίες όλοι μας καταθέτουμε τον πόνο μας και τις ανησυχίες μας. Και λόγω του ότι αυτή την στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες μπλογκς σημαίνει ότι ο κόσμος προσπαθεί να εκφραστεί και να βρει ίσως μια παρηγοριά σε αυτό. Μήπως όλο αυτό είναι και ένα είδος ψυχοθεραπείας;
Θα μιλήσω για μένα. Για μένα, ναι είναι. Καταρχάς συγκεντρώνω τις σκόρπιες σκέψεις καλές ή κακές, τις οργανώνω σε κείμενο και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την τακτοποίηση του κομφούζιου που επικρατεί στο μυαλό μου. Γιατί πολλές φορές ενώ έχεις την λύση κάπου σε μια γωνιά του εγκεφάλου σου, αυτή είναι κρυμμένη πίσω από άλλες σκέψεις που σε εμποδίζουν να την βρεις. Παράλληλα η έκφραση των σκέψεων είναι πιο εύκολη λόγω της ανωνυμίας.
Πέρα όμως από την κατάθεση των σκέψεων, ένα άλλο κομμάτι είναι εξίσου σημαντικό. Η επικοινωνία. Είναι υπέροχο πόσοι πολλοί άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να σε διαβάσουν, να σου μιλήσουν, να σε υποστηρίξουν και να σε στηρίξουν. Όλη αυτή η διαδικασία των σχολίων, η αναμονή των απαντήσεων, η ευχαρίστηση που πέρνεις από ένα καλό λόγο ή αντίθετα η δυσαρέστηση από κάποια αποδοκιμασία, δημιουργεί μια πολύ γοητευτική και ελκυστική ατμόσφαιρα. Ανακαλύπτεις ότι τελικά δεν είσαι μόνος και πέρνεις κουράγιο. 
Είναι λοιπόν σίγουρο ότι όλοι μας έχουμε κάτι να πούμε, είτε αυτό είναι κάτι σημαντικό που αφορά την ζωή όλων μας είτε κάτι πιο καθημερινό. Και ίσως αυτό το βάρος που κουβαλάμε και θέλουμε να το εξωτερικεύουμε, να βρίσκει εκτόνωση στις γραμμές κάποιας ανάρτησης. Δηλαδή βρισκόμαστε, μέσω των μπλογκς σε μια εγρήγορση ψυχολογική και νοητική, που αληθινά πιστεύω, ότι πολλές φορές βοηθά στο να κρατάμε τις βίδες του μυαλού μας στην θέση τους. 
Είναι πάντως γεγονός ότι έχει δημιουργηθεί κάτι πολύ όμορφο και αληθινό μα πάνω από όλα ανεξάρτητο και δικό μας...(μέχρι τώρα τουλάχιστον). Ένα group therapy με δικά μας bloggolexotanil.

το βιντεάκι είναι δικό μου.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

She Works Hard for the Money.

Λόγω της ημέρας...

Artist: Donna Summer
Αlbum: She Works Hard for the Money.
Realised 1983
Lyrics & Music: Donna Summer, Michael Omartian


Διαχωρισμός.


Να με συμπαθάτε αν θίγω το θρησκευτικό αίσθημα ορισμένων, αλλά η παραπάνω εικόνα μόνο θλίψη και αποστροφή μου προκαλεί. Που οδεύουμε κύριοι όταν εν έτι 2012 συναντάμε τέτοιες εικόνες στο ελληνικό κοινοβούλιο; Πότε επιτέλους θα απαγκιστρωθούμε από αυτή την θρησκευτική υποκρισία που δεν έχει καμία θέση πλέον στην πολιτική ζωή; Πότε επιτέλους θα ξεφορτωθούμε όλο αυτό το παπαδαριό που επιμένει να ανακατεύεται και να φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν, επικαλούμενο και εκμεταλλευόμενο δολίως και υστεροβούλως, το άδολο λαϊκό αίσθημα της πίστης. Ας τελειώνουμε επιτέλους με αυτούς του λαϊκισμούς.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι.


Che fece .... il gran rifiuto
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό 'χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Και πιο πονάει πιο πολύ, δεν μπορείς να υπολογίσεις. Κάποιο από τα δύο θα πονέσει μια στιγμή και κάποιο για πάντα. Αλλά πως να διαλέξεις; Πως ξέρεις το σωστό, για να το υποστηρίξεις;
Κι έτσι θα ζούμε μια ζωή, μπροστά σε ένα δίλημμα. Γιατί αυτή είναι η φύση μας...η ευχή και η κατάρα μας. Η ευχή της επιλογής και η κατάρα του αποτελέσματος. Έτσι θα πορεύεται ο κόσμος. Το ένα δίλημμα μετά το άλλο. Η μια απόφαση μετά την άλλη. Θα απολαμβάνει ή θα υπόκειται στις συνέπειες. Μια νομοτέλεια τρομακτική. Που δεν εξαιρεί κανένα.
Κι αυτό που φθείρει πιο πολύ, δεν είναι η επιλογή. Είναι η αναβολή της. Που μπορεί να γαληνεύει για μερικές στιγμές το νου αλλά φέρνει πιο κοντά τον μεγαλύτερο φόβο. Το να μην βρεις το κουράγιο να πεις ούτε το Ναι ούτε το Όχι. Και να σπαταλήσεις την ζωή σου χωρίς να ανοίξεις ούτε ένα παράθυρο.

Τα παράθυρα
Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάµαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νά βρω τα παράθυρα. –Όταν ανοίξει  
ένα παράθυρο θα 'ναι παρηγοριά–. 
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν µπορώ
να τά βρω. Και καλλίτερα ίσως να µην τά βρω. 
Ίσως το φως θά 'ναι µια νέα τυραννία. 
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγµατα θα δείξει. 
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Και ας ξέρεις καλά, ότι με τα Ναι προχωράει η ζωή.


Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Το Προξενιό

το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη (Καθημερινή 13/5)
Οι συμπέθεροι βγάλαν το καλό το σερβίτσιο, φόρεσαν τα καλά τους αλλά τους ξίνισε το μελιτζανάκι. Ο γαμπρός τσίνησε. Και πάει το προξενιό, χάλασε.
Αφού δεν του αρέσει του παιδιού τι επιμένετε;...με το ζόρι παντρειά;



Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Η τυραννία της μικροπρέπειας.

''Δεν απορώ, ούτε καταλαβαίνω
πώς συνεχίζω να υπάρχω μ'όλα αυτά
Θέλω να βγω από δω μέσα κι όμως μένω
σε μια ομίχλη που ναρκώνει την καρδιά.''

Σε μια τυραννία μεγαλύτερη του Δράκοντα, πιο βαριά και από τις πλάκες των νόμων του. Την τυραννία της καθημερινότητας, την τυραννία της μικροπρέπειας. Από αυτή που μπορείς να ξεφύγεις μόνο αν εξατμιστείς, μόνο αν ζεις χωρίς ανθρώπους.
Σε αυτή υποβάλουμε όλους του ανθρώπους καθημερινά. Καταπιέζουμε τα συναισθήματα τους και τα θέλω τους. Προσπαθούμε να ασκήσουμε πάνω τους την εξουσία που ο καθένας μας νομίζει ότι έχει. Για να νιώσουμε τον άλλον κτήμα μας, υποχείριό μας. Για να αισθανθούμε έστω μια στιγμή ανώτεροι και αυτάρεσκοι. 
Δώσε μου εξουσία να σου δείξω ποιος είμαι. Η εξουσία του δασκάλου, του αφεντικού, του αστυνομικού, του γονιού, ακόμα και η εξουσία του ίδιου του έρωτα. Κάθε φυσική, σωματική ή υποτιθεμένη ανωτερότητα που θα χρησιμοποιηθεί όχι για να συνετίσει ή να συμβουλέψει αλλά για να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία της τυραννίας και να καταρρακώσει την προσωπικότητα του άλλου. Ώστε να μην μπορέσει να μας επιβληθεί, να μην μπορέσει να είναι πρώτος στην σκέψη, πρώτος που θα κόψει το νήμα. Να μην τον αφήσουμε καν να τρέξει. Για να φανούμε εμείς οι πρώτοι και καλύτεροι. Και ας μην έχουμε τρέξει ούτε 'μεις.
Η καταπίεση οδηγεί στους μεγαλύτερους δυνάστες. Μετατρέποντας τους ανθρώπους σε σκλάβους, δημιουργούμε τους μεγαλύτερους τυράννους. Τους δολοφόνους της ανθρώπινης σκέψης και αυτοδιάθεσης. Και δε βαστιέται πλέον τέτοια τυραννία. Αυτή θα μας οδηγήσει, αν δεν μας έχει ήδη οδηγήσει, στις πολιτικές τυραννίες. Εμείς οι ίδιοι οι μικροί τύραννοι του μικρόκοσμού μας, δικτάτορες της οικογένειας, της εταιρίας, της σχέσης, της φιλίας, εμείς θα αφήσουμε τους τυράννους της πολιτείας να μας εξαφανίσουν. Αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε και δεν αγαπήσουμε την δική μας ελευθερία και δεν την σπαταλήσουμε στον φόβο. 
Γιατί η ικανοποίηση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου είναι ένα μαχαίρι χωρίς λαβή. Πληγώνει τους άλλους αλλά πληγώνει και μας. Μας αφήνει κενούς και μετέωρους. Χωρίς βάσεις να πατήσουμε και να αναρριχηθούμε ως άνθρωποι. Ως άνθρωποι που βλέπουν με ματιά συμπάθειας το κρίμα του άλλου και όχι ως ευκαιρία επιβολής. Ως άνθρωποι που αγαπάμε το ελάττωμα ή το προτέρημα του άλλου, μα πάνω από όλα την δικιά μας δύναμη, την δικιά μας αδυναμία.
Αφήστε τους ανθρώπους να ανθήσουν όπως θέλουν και ας αποδεχτούμε την μοναδικότητά μας. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη τυραννία από την μικροπρεπή τυραννία. 


Παίρνοντας τα βουνά.

''Εγώ δεν έχω τίποτα, είμαι σαν τα πουρνάρια.
Μητέρα έχω εγώ τη γη κι αδέλφια μου τα δέντρα.
Ο πιο μικρούλης μου αδερφός είναι το χαμομήλι,
κι ο πρώτος κι ο καλύτερος το μαύρο κυπαρίσσι.
Μου είπε άμα κουραστείς έλα κοντά σε μένα,
να ξαπλωθείς στον ίσκιο μου και γω να στέκω ολόρθος,
να σου φυλάω τον ύπνο σου και να σε παραστέκω.''


Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο τυχερή μέσα στην τρέλα της ήταν η Αστέρω. Και πόσο άτυχοι καμιά φορά μοιάζουμε εμείς μέσα στην λογική μας. Εκεί στα βουνά καταλαβαίνεις πόσο μάταια και φθαρτά είναι όλα αυτά που ζούμε. Τόση πολύ κατανάλωση ενέργειας και φαιάς ουσίας, τόση προσπάθεια, τόση υπερανάλυση...και φτάνει μια ανάβαση στο βουνό να απομυθοποιήσει όλα αυτά που χτίζεις τόσο καιρό, να ισοπεδώσει όλες τις ανθρώπινες διαφορές και να διαλύσει τις μαύρες σκέψεις.
Γιατί η φύση δεν σε ρωτά. Συνεχίζει να ανθίζει, να μοσχοβολά, να ημερεύει, να αγριεύει και να μην δίνει την παραμικρή σημασία στο φτιαχτό κόσμο των ανθρώπων.

Ανάβαση με ποδήλατο του όρους Βροντούς - δάσος Λαϊλιά.





Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Οι φίλοι δεν χάνονται μονάχα κοιμούνται.

Να μας χαλάσω λιγάκι την ειδυλλιακή ατμόσφαιρά που έχει δημιουργηθεί με το προ/μετε/προεκλογικό ντελίριο που μας έχει πιάσει όλους, και να πούμε και κάτι άλλο βρε αδερφέ.
Τώρα θα μου πείτε...τι μας λες και συ, εδώ ο κόσμος χάνετε...το υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου και στην serenata.
Να σας κάνω να αισθανθείτε λιγάκι πιο ευχάριστα, όπως είναι άλλωστε και ο σκοπός αυτού το blog.
Λοιπόν...



Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν τους βλέπεις συχνά. Μένουν μακρυά σου, πολύ μακρυά. Ούτε και στο τηλέφωνο πολυμιλάτε, όχι επειδή δεν θέλετε...απλά δεν τυχαίνει. Και η ζωή κυλά για όλους το ίδιο. Άλλοι παντρεύονται, άλλοι κάνουν παιδιά, άλλοι ψάχνονται ακόμα. Άλλοι έχουν κάνει επιχειρήσεις, άλλοι έχουν διοριστεί, άλλοι δουλεύουν από δω κι από κει. Μερικοί τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, άλλοι πάλι όχι. Μια όμως σκέψη είναι κοινή για όλους. Ένα συναίσθημα ακριβό. Η αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον. 
Αυτό το συναίσθημα μας φέρνει κοντά τα βράδια που αναζητούμε λίγη από την παιδική μας γαλήνη. Όταν είσαι κουρασμένος από όλους και από όλα, όταν σκέφτεσαι ότι παλιά ήταν όλα πιο εύκολα. Πηγαίνεις πίσω στις στιγμές που περάσατε μαζί. Από την μια μελαγχολείς που τα χρόνια δεν ξαναγυρνούν, από την άλλη αισθάνεσαι τυχερός που τα έζησες. Κοιτάζεις φωτογραφίες και αναρωτιέσαι που πήγε τόση ξεγνοιασιά.
Και τυχαίνει ένα γεγονός και όλοι μαζί ξαναβρισκόμαστε. Και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα...και ας έχουμε μήνες να βρεθούμε. Γελάμε ακόμα με τα ίδια αστεία. Έχουμε ακόμα εκείνο τον καταπληκτικό κωδικά μεταξύ μας, που δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε ο ένας τον άλλον τι εννοούμε...το καταλαβαίνουμε με μια απλή ματιά. Εκείνη την μαγική οικειότητα, που την αποκτάς με ελάχιστους ανθρώπους. Και είναι σαν να κλείνουμε με έναν απλό διακόπτη, ότι έχουμε ζήσει ενδιάμεσα στην ζωή μας. Και είναι σαν να ξεκινάμε από εκείνη την στιγμή που αποχωριστήκαμε. Φωνάζουμε, γελάμε, βρίζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά κανείς μας δεν παρεξηγείτε. Θέλουμε απλά να γευτούμε αυτές τις στιγμές που ήμαστε μαζί, να κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν σαν να μην έχει κανείς μας παρόν.
Και μετά έρχεται πάλι η στιγμή του φευγιού, ελπίζοντας η επόμενη συνάντηση να είναι σύντομα. Και φεύγουμε γεμάτοι από αγάπη. Είμαι πολύ τυχερή που σας έχω.
Μιλώ για τους φίλους μου από το σχολειό. Ήθελα πάντα να κάνω μια ανάρτηση για αυτούς...τους την αφιερώνω.


Θα σε πήρε ο άνεμος το κύμα
κι έχει μείνει απότομα τι κρίμα
στης καρδιάς το στερέωμα μια μικρή μαύρη τρύπα
και μια μέρα το ένιωσα κι από μέσα μου είπα.

Οι φίλοι δεν χάνονται μονάχα κοιμούνται
τι όνειρα βλέπουν και όλο ξεχνιούνται
το πείσμα μας πάντοτε θα βγαίνει χαμένο
στου χρόνου το άπλωμα που σε περιμένω.

Κι αν πορεύομαι κάνοντας το δικό μου
μοιάζω τόσο Θεούλη μου στο διπλανό μου
ενώ μέσα μου παίζεται το μεγάλο παιχνίδι
στης καρδιάς το δικαίωμα για να γίνει στολίδι.

Αν γινόταν να πήγαιναν όλα πίσω 
πριν ραγίσει η φιλία μας τότε ίσως
και `γω πια να μην ήξερα πώς και πού να γυρίσω
της καρδιάς το ξεδίπλωμα δεν μαζεύεται πίσω.

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Μελίνα Τανάγρη

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Ο μπαμπούλας είναι ακόμα κρυμμένος μέσα στην ντουλάπα.

Ένα μήνυμα προς τους συντρόφους μπλόγκερς.
Το σκέφτηκα πολύ, το συζήτησα πολύ, και εντός μπλογκς και εκτός, ώσπου άνοιξα χθες το απόγευμα την τηλεόραση. Και κατάλαβα ότι όσο εμείς αναλύουμε ποιος είναι αριστερός και ποιος πιο αριστερός τα κανάλια έχουν στήσει πανηγύρι τρομοκρατίας. Ο Αλέξης που θα μας πάρει τα λεφτά, τα σπίτια, τις γκόμενες, θα έρθει η συντέλεια του κόσμου, θα λιώσουν οι πάγοι, θα εξαφανηστεί η χελώνα καρέτα καρέτα, να πάρω την θεια μου στο Τορόντο να ξεσκονίσει το καταφύγιο. Το φαινόμενο του ΣΥΡΙΖΑ εκ του φαινομένου της πεταλούδας. Και το κκε που πρέπει να απολογηθεί. Να στηθεί στο μιντιακό ειδώλιο και να δώσει εξηγήσεις. Και όλοι οι υπόλοιποι...πείτε ότι μαλακία σας κατεβεί, ελεύθερα...για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ λέω γιατί τους άλλους ψιλοχεσμένους τους έχουν (μπαρντόν για τα καλολογικά στοιχεία).
Και σκέφτομαι και λέω...ως προς ποιο όφελος όλη αυτή η κουβέντα στα μπλογκ και όχι μόνο, και βάζω και την αφεντιά μου μέσα, για την ανάλυση του γιατί έκοψε η μαγιονέζα του κουκουε και κατά το πόσο ο Αλέξης είναι ψευτοθόδωρος;
Να παραδεχτώ ότι η επίθεση όλων μας στο κουκουε ίσως να ήταν άτοπη, όχι ως προς το περιεχόμενο (δεν παίρνω πίσω αυτά που έγραψα), αλλά ως προς την χρονική στιγμή. Όπως επίσης η κρητική του Τσίπρα ως ψευτοαριστερού (εδώ διαφωνώ και ως προς το περιεχόμενο, αλλά άλλο θέμα αυτό). Θα μου πεις κουβέντα να γίνεται...σωστά. Είδα όμως πολλούς ανθρώπους να απογοητεύονται από τα ποσοστά του κουκουε και να χάνουν κομμάτι από την πίστη τους και αυτό με προβλημάτισε. Από την άλλη το φλέγον θέμα είναι άλλο και  ενώ σου δείχνω τα αστέρια και συ κοιτάς το δάχτυλο; Δεν λέω ότι κάνουμε λάθος που τα αναλύουμε όλα αυτά, ωραίο είναι και το δάχτυλο, αλλά φοβάμαι ότι χάνουμε την ουσία.
Ο κίνδυνος είναι άλλος και μεγάλος. Στην ουσία θεωρώ ότι ακόμα δεν έχει κατακτηθεί τίποτα. Κερδήθηκε μια μάχη δύσκολή, έγινε μια αρχή καλή, αλλά μέχρι εκεί. Ο πόλεμος μαίνεται ακόμα και  δεν θα κερδηθεί εύκολα. Και ο πόλεμος από την μεριά των ΜΜΕ είναι αδίστακτος και ύπουλος. 
Ανησυχώ πολύ μήπως ο φόβος των έρμων φυλάξει τελικά τον Αντρέα Κωστογιωργάκη; Και είναι πολύς καιρός μέχρι τις εκλογές (αν γίνουν, που μάλλον θα γίνουν) και έχουν άπλετο χρόνο μπροστά τους τα χουντοκάναλα να πλέξουν το εγκώμιο της ασφάλειας του μνημονίου και ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Και ο κοσμάκης που σε αυτές τις εκλογές δεν έδειξε να μασάει, τώρα φοβάμαι μήπως τελικά μασήσει και πέσει στην παγίδα τους. Γιατί η δύναμη της σιγουριάς του ''ελάχιστου'' καμιά φορά είναι μεγαλύτερη από την δύναμη της προσδοκίας του ''όλα''. Και 'μεις χωρίς να το καταλάβουμε μείνουμε με τα πληκτρολόγια στα χέρια...για να μην πω τίποτα πιο σόκιν. 
Ο μπαμπούλας είναι κρυμμένος μέσα στην ντουλάπα και 'μεις σκεπαζόμαστε ακόμα με την κουβέρτα αντί να ανάψουμε απλά το φως.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Λίγα λόγια και λίγη μουσική.

Όλο το εκλογικό σώμα βρίσκεται σε αναβρασμό. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ το φυσάν και δεν κρυώνει...περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις. Ο Τσίπρας έχει αποτύχει ως πρωθυπουργός, χωρίς να έχει βγει καν...ξέρουν αυτοί, έχουν το κληρονομικό χάρισμα. Ο Καμμένος και ο Κουβέλης, όνειρο ζω μην με ξυπνάτε. Για τα Χρυσά Αυγά δεν θα χαραμίσω ούτε μια γραμμή. Αλλά αυτοί που με στεναχώρησαν, για ακόμα μια φορά, είναι οι κουκουέδες. Μου χρωστάτε και κάτι ψιλά από παλιά. Γιατί βρε πουλάκια μου δεν θέλετε να κυβερνήσετε; Θα την πω την αλήθεια μου...είναι το κόμμα που νομίζω ότι νοιάζεται περισσότερο για τον λαουτζίκο...αλλά πρέπει να νοιαστεί και για κάτι άλλο, να προσπαθήσει να κερδίσει τις εκλογές. Αφήστε τον Τσίπρα, αν λέει ψέματα τόσο χαϊβάνια είμαστε εμείς που τον εμπιστευτήκαμε. Εσείς τι κάνατε για να σας εμπιστευτούμε; Γιατί εγώ δεν σας αντιλαμβάνομαι, δεν σας πιάνω. Και αν δεν σας πιάνω εγώ, που έχω διαβάσει και δυο βιβλία παραπάνω, πως να σας πιάσει ο μπαμπάς μου, που τις εφημερίδες τις έχει για προσάναμμα; Είναι σαν να μου λες μια ιστορία και να σου λέω δεν την κατάλαβα και σεις να μου την λέτε ξανά με τον ίδιο τρόπο. Καλά εντάξει, δεν αποκλείω τη περίπτωση να είμαι και βλαμμένο. Το αν δεν θέλετε να προσθέτεσαι λίγο χρώμα στο λόγο σας, όχι ψέμα μην μπερδεύεστε, τότε απευθύνεστε σε λάθος ανθρώπους και δεν το ξέρετε. Γιατί εγώ δεν ξέρω την διαφορά της αριστεράς από τον κομουνισμό, και βασικά σκασίλα μου. Δεν σκαμπάζω από Μαρξιστοπαπαρολογίες. Εκτός αν θέλετε να γράψουμε κανένα διαγώνισμα, κανένα κριτήριο αξιολόγησης ή να προσθέσουμε καινούργιες λέξεις για την καρτέλα (τι θυμήθηκα τώρα!). Μετεξεταστέα θα πάω, σας το λέω, δεν την ξέρω την ύλη, δεν είχα και κανένα να μου δώσει τα SOS...Δεν χρειάζεται να πείσετε τους κομουνιστές να παραμείνουν κομουνιστές, κουμουνιστής γεννιέσαι δεν γίνεσαι, πρέπει να πείσετε εμάς και ας είμαστε ΄΄βάρβαροι΄΄. Εγώ θέλω να σας κάνω παρέα...και ας μην με θέλετε, αγαπημένοι μου κουκουέδες.
Και ένα πολύ ωραίο που διάβασα, για να σας το κάνω και γω λιανά ΄΄Η κοινωνία έχει πέσει στο γκρεμό και αποζητά ένα κλαδάκι για να πιαστεί ΑΜΕΣΑ κι εσύ του προτείνεις τον σοσιαλισμό, όπως οι χριστιανοί τη Δευτέρα Παρουσία.΄΄. Και όλα αυτά δεν τα γράφω για να σας κατηγορήσω, αλλά επειδή με νοιάζει.
Και που 'στε...αν ο Τσίπρας τα κάνει μαντάρα, εγώ πρώτη θα τον μαυρίσω, τώρα ξέρουμε. Ουδείς αλάνθαστος...ούτε καν το κουκουε.

Και εν αναμονή των εξελίξεων ας χαλαρώσουμε λιγάκι μετά μουσικής, γιατί πολύ τσιτωθήκαμε.







Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Η απόφαση της Ελλάδας - Μια αγωνιώδης ιστορία.

previously on Η απόφαση της Ελλάδας - Μια φανταστική ιστορία.

Η Ελλάδα βρίσκετε σε πολύ δύσκολή θέση. Τα συναισθήματα της για τον Αλέξη είναι τόσο δυνατά που κοντεύει να τρελαθεί και αισθάνεται ενοχές για αυτό. Από την άλλη ο Αντρέας την πολιορκεί σφόδρα και βάζει τα μεγάλα μέσα. Τα παιδιά τους. Προσπαθεί να τα πείσει να μείνουν σπίτι τους και μην ακολουθήσουν την μητέρα τους. Τους παρουσιάζεται ως φιλόστοργος πατήρ και αυτά έχουν αρχίσει να το σκέφτονται. Ο Αλέξης από την άλλη προσπαθεί να τα πείσει ότι θα είναι πιο ευτυχισμένα μαζί του γιατί ταιριάζουν περισσότερο στον χαρακτήρα του. Βέβαια αυτό που δεν καταλαβαίνουν και οι δύο είναι ότι εν τέλει τα παιδιά δεν ταιριάζουν με κανένα από τους δύο και το μόνο που θέλουν είναι να ακολουθήσουν την μητέρα τους. 
Η Ελλάδα μην αντέχοντας όλη αυτήν την κατάσταση αποφασίζει να μείνει μόνη της για κάποιο χρονικό διάστημα. Να σκεφτεί και να ηρεμήσει. Θα πάει να μείνει προσωρινά με την φίλη της Αμαλουσάνθη Ακυβέρνητου. Αυταπατάται όμως. Στην ουσία πλέον δεν υπάρχει θέμα απόφασης. Θα αποφασίσουν άλλοι για αυτήν, όπως γινόταν πάντα, χωρίς να την υπολογίσουν. Η απόφαση πλέον είναι στα χέρια των παιδιών.
Τα παιδιά από την μεριά τους, σχεδόν όλα κρατούν μια αλλοπρόσαλλη στάση. Έχουν σοκαριστεί από τα γεγονότα και ενώ πριν τον χωρισμό ήταν προσκολλημένα την μητέρα τους, τώρα δεν ξέρουν τι θέλουν. Ο Βάγγος τα έχει χαμένα εντελώς γιατί πίστευε ότι οικογένειά του είναι μια δυνατή οικογένεια και ότι αυτό θα συνεχιζόταν για πάντα. Ο Παναγιωτάκης αν και κατά βάθος συμπαθεί τον μπαμπά του, θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό τους ως ανεξάρτητο. Ο Φωτεινός ενώ συμπαθούσε τον Αλέξη, τώρα δεν τον θέλει γιατί μια φορά του έφαγε μια σοκολάτα. Ο Νικόλας θέλει να πεθάνουν όλοι για ανοίξει γραφείο τελετών. Ο Αριστοτέλης περιμένει να δει που θα πάνε οι πολλοί για να πάει και αυτός, αλλά και με τον Αλέξη να πάει, πάντα θα έχει μια κρυφή σχέση με τον μπαμπά του γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Η Αλεξάνδρα από την άλλη πιστεύει ότι το χάσμα μεταξύ αυτής, των γονιών της, του Αλέξη, του Παναγιωτάκη, του Βάγγου, του Νικόλα, του Φωτεινού, της Αμαλουσάνθης, του Αριστοτέλη, της εταιρίας που δουλεύει ο μπαμπάς της και της μοδίστρας της γειτονιάς, είναι αγεφύρωτο και θα τραβήξει πλέον μοναχικό δρόμο.
Υπάρχει και μια άλλη επιλογή της Ελλάδας, που είναι όμως και η πιο σκληρή και δύσκολή. Να αφήσει τους πάντες και τα πάντα και φύγει για την πόλη της Μετανάστευσης. Έχει μια φίλη την Άντζελα Εξωτερικοπούλου που είναι πρόθυμη να την φιλοξενήσει. Εκεί θα ηρεμήσει η σκέψη της και ίσως βρει τον εαυτό της, αλλά θα πληρώσει ένα μεγάλο τίμημα. Θα χάσει τα πάντα.
Μετά από όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε ότι ο έρωτας πολλές φορές δεν είναι αρκετός. Τελικά είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από μια βασανιστική σχέση, όχι τόσο επειδή δεν μπορείς αλλά επειδή κατά βάθος δεν θες. Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί.

Μείνετε συντονισμένοι για το επόμενο επεισόδιο, το οποίο λόγω τεχνικών προβλημάτων δεν ξέρουμε πότε θα μεταδοθεί.


Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Αέραααααααααα!!!

Εύχομαι σήμερα να είναι η τελευταία μέρα που πλακώνει την Ελλάδα η καταχνιά και η φοβέρα. Αύριο ελπίζω να κάνουμε μια καινούργια αρχή.

Να ευθυμήσουμε και λιγάκι (μη χάσω...)  

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Μια πολιτική θεώρηση με μη πολιτικά κριτήρια.


Όπως σας έχω ξαναπεί δε συνηθίζω να κάνω πολιτικές αναρτήσεις. Σκεφτικά απλά να εκφράσω μερικές σκέψεις που κάνω αυτές τις μέρες όσον αφορά τις εκλογές.
Αρχικά να πω ότι ουδέποτε δεν ασχολήθηκα με την πολιτική, δεν ψήφιζα κατά συνείδηση και όλα αυτά λόγω της πολιτικής μου δραστηριότητας όταν ήμουν φοιτήτρια (σε ανεξάρτητη παράταξη). Εκεί έζησα τα κόμματα και από την καλή και από την ανάποδη, ένοιωσα έντονα συναισθήματα χαράς και απογοήτευσης, νόμισα και γω για μια στιγμή πως μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ίσως και για λίγο να το κάναμε, αλλά αυτό που μου έμεινε πιο έντονο στο τέλος ήταν μια πίκρα Από τότε αποφάσισα να είμαι απολιτίκ. Εκ των υστέρων σκέφτομαι βέβαια ίσως να πληρώνω τώρα το τίμημα της αποχής και της αδιαφορίας μου.
Σε αυτές τις εκλογές τα πράγματα για μένα είναι αλλιώς. Ο πρώτος λόγος είναι ότι έχω λουστεί με πολύ άσχημο τρόπο τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης τα 2 τελευταία χρόνια και νομίζω ότι δεν το αντέχω άλλο και ο δεύτερος λόγος είναι ότι τώρα υπάρχει ένα κόμμα που θεωρώ ότι μπορώ να του εμπιστευτώ το μέλλον μου. Ο λόγος που θα ψηφίσω τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι αμιγώς πολιτικός. Ναι μεν συμφωνώ με τις απόψεις του, αν όχι με όλες με τις περισσότερες, αλλά βλέπω και κάτι άλλο. Βλέπω ένα άνθρωπο στην ηλικία μου, ακόμα άφθαρτο πολιτικά και κοινωνικά, με το ίδιο μέλλον με μένα, που στο ίδιο μέλλον θα μεγαλώσουν τα παιδιά του και τα δικά μου παιδιά, με καθαρό βλέμμα. Μα περισσότερο έναν άνθρωπο που δείχνει να μην φοβάται αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει αν εκλεγεί πρωθυπουργός. Βασικά βλέπω εμένα.
Θα μου πεις είναι αυτό πολιτικό κριτήριο επιλογής; Θα σου πω όχι. Αυτό είναι κόβω φάτσα και κρίνω. Αλλά θα πρέπει να αρχίσουμε να γινόμαστε και πάλι φυσιογνωμιστές, να μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος μας κοροϊδεύει, με μια ματιά. Να ακονίσουμε το μυαλό μας ξανά, που το έχουμε αφήσει και σκουριάζει. Αυτή την δοκιμή θέλω να κάνω επιλέγοντας Τσίπρα. Αν εκλεγεί και δεν με απογοητεύσει στην συνέχεια, πάει να πει ότι αυτό που έβλεπα, είναι αυτό που πραγματικά υπήρχε. Πάει να πει ότι ίσως κάνω λιγότερα λάθη αργότερα. Ότι δεν έχουμε χάσει εντελώς τα λογικά μας.
Οι εκλογές αυτές δεν εκλέξουν απλά πρωθυπουργό. Θα είναι ένα γερό τεστάρισμα της κοινωνίας μας. Για το πόσο έχουμε διαφθαρεί ως άνθρωποι. Για το πόσο νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο και όχι μόνο για την πάρτι μας. Για το πόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας. Για το πόσες αξίες και αρχές μας έμειναν. Για το αν υπάρχει ακόμα φιλότιμο. Αυτές οι εκλογές θα είναι είναι κοινωνικό δικαστήριο. Θα κριθούμε ένοχοι ή αθώοι;
Να σας πω την μαύρη μου αλήθεια δεν έχω πολλές ελπίδες. Πιστεύω ότι έχουμε χάσει τόσο πολύ τους εαυτούς μας και είναι πολύ δύσκολο να τους ξανακερδίσουμε. Άραγε υπάρχει ακόμα κάτι που δεν έχει χαθεί; Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία εκτός αν σε αυτόν τον τόπο δεν γεννήθηκε ποτέ.

Εδώ μακριά που βρίσκομαι,
σε αυτό το περιγιάλι,
να ΄χεις ελπίδα στον θεό,
πως θα γυρίσω πάλι.
(το έγραψε ο παππούς μου, όταν ήταν εξόριστος στην Μακρόνησο, πίσω από μια φωτογραφία του και το έστειλε στην γιαγιά μου)
Το αφιερώνω σε όλους τους Έλληνες που ακόμα ελπίζουν.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Η απόφαση της Ελλάδας - Μια φανταστική ιστορία.

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια κοπέλα που την έλεγαν Ελλάδα Ιστοριοπούλου. Ήταν η πιο όμορφή του χωριού, από πολύ καλή οικογένεια, με μόρφωση και αρχές. Ήταν όμως άτυχη γιατί οι γονείς της πέθαναν όταν ήταν μικρή, αλλά τις άφησαν κληρονομιά ώστε να μορφωθεί και να μπορεί να ζει. Και έτσι η Ελλάδα μεγάλωσε σε διαφορές οικογένειες, πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές και ένοιωσε πολύ πόνο. Όχι μόνο επειδή έχασε τους δικούς στις αλλά επειδή δεν μπόρεσε να νοιώσει αγάπη σε καμία από τις θετές οικογένειες, αφού όλες την ήθελαν για τα λεφτά της. 
Όταν έγινε 18 και πήρε τα χρήματα της κληρονομιάς και αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί τότε γνώρισε τον Ανδρέα Κωστογιωργάκη. Τον γνώρισε στο πανεπιστήμιο. Την γοήτευσε το αγέρωχο βλέμμα του, το ακριβό του κουστούμι και η ευγενή του καταγωγή. Ο Ανδρέας όμως ήταν ένας άνθρωπος χωρίς ηθικές αρχές, αυταρχικός και σκληρός. Και αυτός την έβλεπε σας επιταγή, σαν μέσο επίτευξης των στόχων του και όχι σαν γυναίκα. Πότε πότε τις έδινε όμως κάποια ψίχουλα αγάπης και η καημένη η Ελλάδα μην έχοντας νοιώσει τίποτα όμορφο ως τότε νόμιζε ότι έτσι πρέπει να είναι. Όταν τελείωσαν το πανεπιστήμιο της ζήτησε να παντρευτούν με τον όρο ότι η δικιά του γυναίκα δεν θα εργαζόταν ποτέ. Ο Αντρέας έπιασε δουλειά σε μια μεγάλη πολυεθνική ως νομικός σύμβουλος και θα έπαιρνε καλό μισθό. Και με την κληρονομιά της Ελλάδας δεν θα χρειαζόταν αυτή να δουλέψει. Η Ελλάδα μην έχοντας από κάτι άλλο να κρατηθεί δέχτηκε με πολύ χαρά, νομίζοντας ότι έτσι θα αποκτήσει την οικογένεια που είχε χάσει.
Ο γάμος έγινε και το ζευγάρι πολύ γρήγορα απέκτησε το πρώτο του παιδί, τον Αριστοτέλη. Ο Αριστοτέλης μεγαλώνοντας γινόταν ίδιος με τον μπαμπά του, σκληρός και άκαρδος. Ο Αντρέας του είχε τρελή αδυναμία. Και του έλεγε ότι έτσι πρέπει να είναι για να μπορέσει να πετύχει στην ζωή του. Το ζευγάρι με τον καιρό έφερε και άλλα παιδιά στον κόσμο που ήταν ίδια η Ελλάδα. Γλυκά και καλοσυνάτα.
Η ζωή του ζευγαριού ήταν πολύ δύσκολη. Όχι τόσο για τον Αντρέα...αυτός ταξίδευε συχνά και τελευταία τον είχαν κάνει πρόεδρο στην εταιρία που δούλευε. Η Ελλάδα όμως ήταν πάντα σπίτι, με τα παιδιά, χωρίς να έχει καθόλου υποστήριξη από τον άντρα της και προπαντός καθόλου αγάπη για αυτήν αλλά και για τα παιδιά τους, εκτός του Αριστοτέλη. Όμως δεν διαμαρτυρόταν ποτέ γιατί αν και κακοπερνούσε δεν ήθελε να χαλάσει την οικογένειά της.
Ώσπου στην ζωή της Ελλάδας μπήκε ο Αλέξης Αριστερόπουλος. Ο Αλέξης ήταν ένας ωραίος άντρας, αν και λίγο τζιτζιφιόγκος, τολμηρός και άφθαρτος. Δούλευε ταμίας στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Ερωτεύτηκαν παράφορα. Την αγαπούσε, την υπολόγιζε και την συμπονούσε. Έπαιζε και ασχολιόταν με τα παιδιά της Ελλάδας και αυτά τον συμπαθούσαν αρκετά. Τότε ήταν που η Ελλάδα ένοιωσε τι θα πει πραγματική αγάπη.
Ο Αντρέας δεν είχε καταλάβει τίποτα μέχρι που ο Αριστοτέλης τους πρόδωσε. Μην θέλοντας να χάσει ο Αντρέας την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, άρχισε να διεκδικεί επιτέλους την γυναίκα του. Και η φουκαριάρα η Ελλάδα, μην αναγνωρίζοντας τις δυνάμεις της και ότι μπορεί να φύγει, είπε να του δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Ο Αλέξης όμως δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια...πήγε και την βρήκε και της είπε να εγκαταλείψει τον δυνάστη άντρα της και να έρθει μαζί του, μαζί με τα παιδιά της. 
Η Ελλάδα βρίσκεται τώρα σε ένα μεγάλο δίλημμα. Να μείνει με τον Αντρέα που έζησε μαζί του τόσα χρόνια, να συνεχίσει τον τρόπο ζωής της, στο σπίτι της και στο νοικοκυριό της ή να φύγει με τον Αλέξη για να ζήσει τον έρωτα και την ευτυχία και παράλληλα όμως μια ζωή που δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί;
Ξεχνάει όμως ένα πράγμα η Ελλάδα...την κληρονομιά των γονιών της. Τις αξίες που της έδωσαν και την καταγωγή της. Δεν καταλαβαίνει ότι μπορεί να βασιστεί σε αυτά και να προχωρήσει χωρίς τον Αντρέα.
Ποια θα είναι η απόφαση της Ελλάδας;
Ψηφίστε το τέλος της ιστορίας. Οι τηλεφωνικές γραμμές θα ανοίξουν την την Κυριακή 6 Μαΐου.
Εγώ επιλέγω έρωτα και ρίσκο...εσείς;
Συντονιστείτε για το επόμενο συγκλονιστικό επεισόδιο του ''Εσύ αποφασίζεις'' την Δευτέρα 7 Μαΐου.

σ.σ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Η google μου έκλεισε το μαγαζί...

Λοιπόν, συνάδελφοι συνμπλογκίτες σας έχω googlονέα. Δεν ξέρω αν προσπάθησε κανένας από σας να μπει στα μπλογκ μου απόψε και βρήκε τα ρολά κατεβασμένα; Όχι αγαπημένοι μου δεν τα βρόντηξα όλα κάτω και διέγραψα τα πάντα. Η google με παράτησε.
Να σας τα πω να μην την πατήσετε και σεις και κοψοχολιαστήτε. Μπαίνω στο μπλόγκ μου το απόγευμα και τι να δω...το ιστολόγιο αυτό καταργήθηκε!!!! Μπαίνω στο άλλο, τα ίδια...ψυχραιμία λέω. Μπαίνω στο youtube...πάει και το κανάλι! Για να δω και το μέιλ....και εκεί τα κακά μαντάτα. Ο λογαριασμός σας έχει κλειδωθεί λόγω ασυνήθιστης δραστηριότητας (μπαρδόν;;;), για να σας στείλουμε κωδικό επαλήθευσης καταχωρήστε ένα κινητό για να σας σταλεί μήνυμα ή ένα σταθερό για να πάρουμε τηλέφωνο....βάζω το κινητό και περιμένω, περιμένω, περιμένω...εν τω μεταξύ λέει ότι αν δεν σας σταλεί ο κωδικός μέσα σε 10 λεπτά, ζητήστε άλλον κωδικό και αν πάλι δεν σας σταλεί επικοινωνήστε με το κέντρο βοήθειας με μέιλ (φέξε μου και γλίστρησα...). Αφού περίμενα για καμιά τρία τέταρτα και δεν είχε έρθει κανένας κωδικός, λέω δεν βάζω και το σταθερό (μην χάσω...). Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο με πήραν τηλέφωνο και με ηχογραφημένο μήνυμα μου έδωσαν τον κωδικό. Τον βάζω, ευτυχώς στον πήρε, και μετά μου ζητά ξανά...το κινητό μου, ένα μέιλ της google εφεδρικό, ένα μέιλ από άλλη εταιρία εφεδρικό κι αυτό και μια λέξη κλειδί. Μιλάμε ούτε ο λογαριασμός του FBI τόση ασφάλεια. Και μετά από όλα αυτά μπόρεσα και ξανασυνδέθηκα. Λοιπόν όσο και αν δεν θέλετε, αναγκαστικά πρέπει να καταχωρίστε το κινητό σας γιατί εγώ τελικά ήμουν τυχερή. Σε φόρουμ που διάβασα μερικοί έκαναν και ένα μήνα για να μπορέσουν να ξανασυνδεθούν. Και για το μέιλ ποιος νοιάζεται στην ουσία, κάνεις άλλο. Όλα αυτά που έχεις γράψει στο μπλογκ χάνονται έτσι απλά. 

σ.σ. Μετά από τρεις ώρες μου ήρθαν οι δύο κωδικοί με μήνυμα... κάλιο αβγά παρά πουρέ.

update: Τα μπλογκ, τουλάχιστον για μένα μιλώ, γίνονται με πολλή αγάπη και πολλές φορές με κόπο. Το να διαγραφεί ένα μπλογκ μπορεί για κάποιους να είναι κάτι ασήμαντο αλλά για κάποιους, όπως εγώ, είναι σημαντικό. Δεν θέλω με τίποτα να μου διαγράψουν το μπλογκ και δεν θέλω να κάνω άλλο. Το αγαπώ πολύ.

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Ψωμί και Τριαντάφυλλα.

Οι ζωές μας δεν πρέπει να ιδρώνουν από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο.
Οι καρδιές μας λιμοκτονούν όπως και τα σώματά μας. 
Δώστε μας ψωμί, αλλά δώστε μας και τριαντάφυλλα!

As we come marching, marching in the beauty of the day,
A million darkened kitchens, a thousand mill lofts gray,
Are touched with all the radiance that a sudden sun discloses,
For the people hear us singing: "Bread and roses! Bread and roses!"
As we come marching, marching, we battle too for men,
For they are women's children, and we mother them again.
Our lives shall not be sweated from birth until life closes;
Hearts starve as well as bodies; give us bread, but give us roses!
As we come marching, marching, unnumbered women dead
Go crying through our singing their ancient cry for bread.
Small art and love and beauty their drudging spirits knew.
Yes, it is bread we fight for -- but we fight for roses, too!
As we come marching, marching, we bring the greater days.
The rising of the women means the rising of the race.
No more the drudge and idler -- ten that toil where one reposes,
But a sharing of life's glories: Bread and roses! Bread and roses!
James Oppenheim



Καλό Μάη
Καλή εργατική Πρωτομαγιά.

τελευταία άρθρα