Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Ο νους.

Κάποτε, ένας άνθρωπος ταξίδευε και μπήκε τυχαία στον παράδεισο.
Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη του παραδείσου, υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν ευχές.
Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να καθίσεις κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και να επιθυμίσεις κάτι,
κι αυτό, αμέσως, γίνεται.
Ο άνθρωπος ήταν κουρασμένος και αποκοιμήθηκε κάτω από το δέντρο των ευχών.Όταν ξύπνησε
ένιωσε πολύ πεινασμένος και είπε:<<Πώς πεινάω!Αχ, και να έβρισκα λίγο φαγητό!>> Και αμέσως από
το πουθενά ,το φαγητό φάνηκε να πετάει στον αέρα.Πολύ νόστιμο φαγητό.
Πεινούσε τόσο πολύ,που δεν έδωσε σημασία από που ερχόταν το φαγητό.Οταν πεινάς,δεν το φιλοσοφείς.
Αρχισε αμέσως να τρώει και το φαι ήταν τόσο νόστιμο...Τώρα ένιωθε ικανοποιημένος.
Μια άλλη σκέψη γεννήθηκε μέσα του:<<Ας είχα κάτι να πιώ....>>Αμέσως εμφανίστηκε ένα θαυμάσιο κρασί.
Πίνοντας ήρεμα το κρασί,στη σκιά του δέντρου, άρχισε να αναρωτιέται:<<Μα τι γίνεται?Τι συμβαίνει?
Ονειρεύομαι ή μήπως υπάρχουν φαντάσματα γύρω μου, που μου παίζουν παιχνίδια?>>
Και τότε εμφανίστηκαν τα φαντάσματα.....Αρχισε να τρέμει και του γεννήθηκε η σκέψη:
<<Τώρα σίγουρα θα με σκοτώσουν.....>>
Και τον σκότωσαν!!!

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Περί ελευθερίας...

Όλοι είμαστε σκλάβοι. Όλοι. Απλώς κάποιοι είναι λίγο πιο ευνοημένοι και νομίζουν πως είναι άρχοντες!
Γιάννης Αγγελάκας

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ.Π. Καβάφης

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Περί ευτυχίας...

Πιο εύκολα μαθαίνουμε από την ευτυχία! Αν μαθαίναμε από τη δυστυχία ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.
Γιάννης Αγγελάκας

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Περί οργής...

Να φοβάσαι την οργή του υπομονετικού ανθρώπου.
John Dryden

Το μονόγραμμα.

Ι
Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός
Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

II
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική
Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες
Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

III
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:
Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.

Pigeon: Impossible.


Περί αδικίας...

Αν καθίσει κανείς και καλοεξετάσει τα πράγματα που υπάρχουν σε τούτη τη ζωή, θα διαπιστώσει ότι παντού επικρατεί τρέλα και παραλογισμός.
Οι περισσότεροι κακοί απολαμβάνουν τα αγαθά που μάζεψαν με την αδικία και ένα σωρό έντιμοι άνθρωποι ζούνε μέσα στην στέρηση και την εξαθλίωση.
Αριστοφάνης (446 – 380 π.χ.)

Μπράβο Ομπάμα...!!!


Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Περί νόμου...

Ρώτησαν κάποτε το Σόλωνα, έναν από τους επτά σοφούς της Ελλάδας και νομοθέτη της Αθήνας.
Τι είναι ο νόμος?
Νόμος, απάντησε ο Σόλωνας, είναι ο ιστός της αράχνης που πιάνει τα μικρά και αδύναμα έντομα, ενώ τα μεγαλύτερα και ισχυρά όχι μόνο δεν τα πιάνει, αλλά και τον καταστρέφουν και περνάνε ελεύθερα.

Picasso's Guernica


Πως να ζωγραφίσετε ένα πουλί.

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί
με την πόρτα ανοιχτή
ζωγραφίστε μετά
κάτι όμορφο
κάτι ωραίο
κάτι χρήσιμο
για το πουλί
ακουμπήστε μετά το μουσαμά πάνω σ’ ένα δέντρο
σ’ έναν κήπο
σ’ ένα πάρκο
ή σ’ ένα δάσος
κρυφτείτε πίσω από το δέντρο
χωρίς μιλιά
τελείως ακίνητοι ...
Κάποτε το πουλί έρχεται γρήγορα
μα μπορεί και να περιμένει χρόνια
πριν τ’ αποφασίσει
Μην απογοητευτείτε
περιμένετε
περιμένετε αν χρειαστεί χρόνια ολόκληρα
το αν έρθει γρήγορα ή αργά το πουλί
δε θα ‘χει καμιά σχέση
με το αν ο πίνακας είναι καλός
Όταν φθάσει το πουλί
αν φτάσει
κρατείστε απόλυτη σιωπή
περιμένετε να μπει το πουλί στο κλουβί
κι όταν μπει
κλείστε απαλά την πόρτα με το πινέλο
μετά
σβήστε ένα ένα όλα τα σύρματα
προσέχοντας να μην αγγίξετε ούτε ένα φτερό του πουλιού
Ζωγραφίστε κατόπιν το δέντρο
διαλέγοντας το πιο ωραίο κλαδί του
για το πουλί
ζωγραφίστε ακόμη το πράσινο φύλλωμα και τη δροσιά του ανέμου
τη σκόνη του ήλιου
το σούρσιμο των ζώων στη χλόη μέσα στο κάμα του καλοκαιριού
και μετά περιμένετε ν’ αποφασίσει το πουλί να τραγουδήσει
Αν δεν τραγουδήσει το πουλί
είναι κακό σημάδι
σημάδι πως ο πίνακας είναι κακός
μ’ αν τραγουδήσει είναι καλό σημάδι
σημάδι πως μπορείτε να υπογράψετε
Τραβάτε λοιπόν πολύ απαλά
ένα φτερό από το πουλί
και γράφετε τ’ όνομά σας σε μια γωνιά του πίνακα.

Ζακ Πρεβέρ «Πως να ζωγραφίσετε ένα πουλί»
μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης 

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Η διαθήκη μου-Μιχάλης Κατσαρός

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Περί λογικής...

Δεν απορρίπτω τη λογική, απορρίπτω την ιδεολογία, που υποκαθιστά τη ζωντανή πραγματικότητα με μια σειρά από λογικά επιχειρήματα. Οι παραδοσιακές φιλοσοφίες προσπάθησαν να εξηγήσουν τον κόσμο και όχι να επιβάλουν έναν κανόνα ζωής – κάτι που έγινε αυτοσκοπός και για τις θρησκείες και για τις ιδεολογίες.
Άλμπερ Καμύ

Της Εθνικής Συμφιλίωσης.


Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος


Δώδεκα μέτρα από την πόρτα σας 
και σας πέρα βρέχει 
με το γνωστό τροπάριο 
του λόγος δεν πέφτει 
κι ο μήνας εννιά 
να 'στε καλά 
κι ας πάει να φάει τα μούτρα της 
κι ετούτη η γενιά 

Βρασίδα Λούλη και Τέλη 
αρκεί να τρώτε απ' το μέλι 
της μόδας ρεμπέτ-ασκέρι 
αρκεί να τρώτε καλά 

Δώδεκα μέτρα από την πόρτα σας 
φωτιά στο χημείο 
κι αυτοί που ξεχαστήκανε 
στο Πολυτεχνείο 
φαντάσματα πια, αντιστασιακά 
πλανιώνται στην πλατεία 
πρώην Ε.Α.Τ.-Ε.Σ.Α. 

Βρασίδα Λούλη και Τέλη 
μπορεί να τρώτε απ' το μέλι 
μα που και που να σας μέλλει 
αν κάτι πάει στραβά 

Δώδεκα μέτρα από την πόρτα σας 
κι ο νους ταξιδεύει 
μπουχτίσατε απ' αντίσταση 
και δε σας περισσεύει 

Επληροφορήθην 
ότι ομάς αναρχικών 
ενεκλείσθη εις το Πολυτεχνείον 
με σκοπό τη δημιουργία 
ψευδών εντυπώσεων 
όσον αφορά την τάξιν 
ασφάλειαν και ήπιον κλίμα 
των πολιτών. 

Χρόνια πολλά, στο σπίτι καλά 
και στου κουφού την πόρτα βρόντα ξανά μανά 

Βρασίδα Λούλη και Τέλη 
αφού η μαμά σας το θέλει 
να φάμε απ' το ίδιο καρβέλι 
με τη γενιά του ΕΑΜ 
να φάμε απ' το ίδιο καρβέλι 
με τη γενιά του ΕΔΕΣ ... κάτι πράγματα.


Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Περί ζωής...

Το μόνο που χρειάζεσαι στη ζωή είναι η αγάπη και το γέλιο.
ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ.
Αγάπη στο ένα χέρι και γέλιο στο άλλο
August Wilson

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Φοβάμαι...


Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανώλης Αναγνωστάκης


Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.

Είσαι πλούσιος ή φτωχός;

Στα χρόνια τα παλιά , κάποιος βασιλιάς αποφάσισε να στείλει το παιδί του να περάσει μια νύχτα με μια πολύ φτωχή οικογένεια.
Σκοπός αυτής του της κίνησης ήταν να αφήσει το νεαρό πριγκιπόπουλο
να δει με τα ίδια του τα μάτια τον τρόπο διαβίωσης ενός μέρους των μελλοντικών υπηκόων του, που όχι μόνο δεν είχαν χρήματα να ξοδέψουν μα δυσκολεύονταν να αντιμετωπίσουν ακόμα και αυτή την απλή καθημερινότητα τους.
Ο βασιλιάς έντυσε σαν απλό χωρικό το παιδί και το συμβούλεψε να μην αποκαλύψει την ταυτότητα του, για να μην νοιώθουν άβολα οι οικοδεσπότες του.
Το βοήθησε να ανέβει σε μια παλιά άμαξα και πρόσταξε τον οδηγό να το μεταφέρει στην οικογένεια που είχε επιλέξει.

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Tο τεστ της "τριπλής διύλισης".


Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.
Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της "τριπλής διύλισης".
"- Τριπλή διύλιση;" ρώτησε με απορία ο γνωστός του.
- Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις.
- Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας.
Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Τι είναι αυτό;


Paparazzi (???)


Ένα πρωί στη λίμνη...

Ένα πρωί στη λίμνη, ο σύζυγος επιστρέφει μετά από πολλές ώρες ψαρέματος και παίρνει έναν υπνάκο στο φορτηγάκι.
Η σύζυγος, αν και δεν γνωρίζει τη λίμνη, αποφασίζει να πάει μια μικρή βόλτα με τη βάρκα του.
Χωρίς να απομακρυνθεί πολύ, διαλέγει ένα σημείο που της φαίνεται ωραίο, ρίχνει την άγκυρα και ξεκινάει να διαβάζει το βιβλίο της.
Μετά από λίγο έρχεται ένας αστυνομικός, σταματάει τη βάρκα του δίπλα στην δική της και της λέει :
- 'Καλημέρα κυρία. Τι κάνετε εδώ;
- 'Διαβάζω ένα βιβλίο', απαντάει 'Δεν είναι εμφανές;'
- 'Είσαστε σε περιοχή που απαγορεύεται το ψάρεμα', την πληροφορεί.
- 'Με συγχωρείτε κύριε αστυνόμε, του απαντάει, αλλά όπως βλέπετε δεν ψαρεύω, αλλά διαβάζω ένα βιβλίο.

Περί εξέλιξης...

Τα μεγάλα πνεύματα συνάντησαν πάντα τη βίαιη αντίδραση των ασήμαντων μυαλών. 
"Αϊνστάιν"

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Τα καρφιά...

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.
Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.
Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο.
Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.
Τελικά, έφτασε η μέρα

Περί ευγνωμοσύνης...

Μην πατάς πάνω σε άλλους για να ανέβεις. Θα τους συναντήσεις κατεβαίνοντας.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Φωτογραφίες που άλλαξαν τον κόσμο.

Μια εικόνα, 1000 λέξεις. Πόσο μάλλον μια φωτογραφία που αποτυπώνει μια ιστορική στιγμή, ένα έγκλημα, μια κοινωνική πραγματικότητα. Που να ήξεραν τότε οι φωτογράφοι τραβώντας τις συγκεκριμένες φωτογραφίες, ότι θα έμεναν στην ιστορία, θα ενέπνεαν ανθρώπους και θα έδειχναν την αλήθεια τόσα χρόνια μετά.
Eddie Adams, 1968: Ο αρχηγός Nguyen Ngoc Loan εκτελεί έναν Viet Cong άμαχο στη Σαϊγκόν και έτσι αποτυπώνετε όσο πιο γλαφυρά γίνετε ο πόλεμος του Βιετνάμ. Μπορεί βέβαια ο Adams να κέρδισε το Πούλιτζερ, αλλά μετά από χρόνια αποκαλύφθηκε ότι ο άμαχος ήταν ένας δολοφόνος που είχε βοηθήσει στην δολοφονία δεκάδων αστυνομικών, έχοντας όμως ήδη καταστρέψει την ζωή του Loan.

Last Drive - Valley Of Death




Valley Of Death
1986 - Underworld Shakedown

Late night city opens its mouth 'n' I
Swallow this bitter pill of being alone
Lights fade
Faces turn white 'n'
I know what I want and I gotta get some
Down on the valley
The valley of death
I shout from the top
Nobody answers
I'm knocking all the doors nobody answers too
I stare at the sea afar I stare at the ocean
Look at the chains that fasten my heart
Down on the valley
The valley of death
Love is a shadow
Blood from the stars
Headhunters' collection
That's how I call that buzz
Down on the valley of death
Late night city
Late night warning
Late night shivers at the valley of death
You gotta keep livin
Down on the valley
An' keep your eyes open till the morning comes
Down on the valley
The valley of death

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Η Αλήθεια & το Ψέμα...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάποτε η Αλήθεια ,ήταν μια πανέμορφη γυναίκα.Όλος ο κόσμος την αγαπούσε και την έβαζε στο σιτίτι του. Από την άλλη μεριά, ένα κακάσχημο τέρας,που μόνο στην όψη του τρόμαζε τους ανθρώπους,αναγκαζόταν να ζει κρυμμένο στις σπηλιές,πάντα έβρισκε τις πόρτες του κόσμου κλειστές για αυτό...
Έτσι λοιπόν αποφάσισε να κυρήξει πόλεμο στην αλήθεια...
Βρέθηκαν σε ένα ξέφωτο έτοιμοι για Μάχη .. Δέκα μέρες και δέκα νύχτες πάλευαν ασταμάτητα,τα σπαθιά τους έβγαζαν φλόγες,τίποτα δεν σταμάταγε το Ψέμα μέχρι να υπάρξει κάποιος νικητής. Η Αλήθεια πάλευε με όλη της την δύναμη.Η κούραση ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα τους , αλλά κανείς νικητής κανείς νικημένος ακόμα.
Για μια στιγμή βρήκαν το κουράγιο να σηκώσουν και οι δυο τα σπαθιά τους,η ένταση ήταν στο ζενίθ της,ο στόχος ήταν το κεφάλι του αλλουνού.. Τι σύμπτωση όμως...Η Αλήθεια κατάφερε να κόψει το κεφάλι του Ψέματος και το Ψεμα να κόψει το κεφάλι της Αλήθειας...
Για μια στιγμή σιγή... Άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά τα κεφάλια τους. Δυστυχώς όμως η Αλήθεια πήρε το κεφάλι του Ψέματος και το Ψέμα το κεφάλι της Αλήθειας.....
Και απο τότε ο κόσμος δυσκολεύετε να τους αναγνωρίσει..Το ψέμα γίνεται αλήθεια και η αλήθεια ψέμα.....

τελευταία άρθρα