Μέλνικ... μια άλλη Βουλγαρία (...και κάτι άλλα δικά μου)

Σήμερα θα σας πάω στο εξωτερικό. Όχι πολύ μακρυά βέβαια. Μόλις 25 χλμ από τα σύνορα. Στο Μέλνικ.

Γενικώς ποτέ δεν κατάλαβα την φρενίτιδα των Σερρέων να προτιμούν την αγορά της Βουλγαρίας για τα ψώνια τους. Ειδικά τώρα σε καιρούς κρίσης πολύ περισσότερο. Η αλήθεια είναι ότι οι τιμές δεν είναι πολύ διαφορετικές. Είναι βέβαια χαμηλότερες αλλά όχι τόσο ώστε να κάνεις 100 χλμ πήγαινε - έλα για να ψωνίσεις και να βάλεις βενζίνα. Πέρα από αυτό όμως στηρίζοντας την αγορά μια άλλης χώρας (ακόμα και στα είδη διατροφής, σούπερ μάρκετ, μαναβική!!!) το μόνο που καταφέρνεις είναι να ερημώσει η αγορά της δικής σου χώρας. Και η ποιότητα και η προέλευσή των προϊόντων άγνωστη.

Πολλοί λένε ότι πάνε για βόλτα απλά. Εγώ λέω ότι για να πας βόλτα στο Σαντάνσκι ή στο Πετρίτσι (είναι οι δύο πόλεις που πηγαίνουν πολλοί Έλληνες) και να σου αρέσει ή καθυστερημένος θα είσαι ή θα έχεις παντελής έλλειψη αισθητικής. 

Είναι δυο πόλεις που είναι χειρότερες από το χειρότερο μέρος της Αθήνας. Κανένα χρώμα, καμιά αισθητική, καμιά ομορφιά. Οι άνθρωποι αγέλαστοι, μοιάζουν ακόμα και δυστυχισμένοι. Και όταν ακούω και την φράση που πολλοί λένε ότι στην Βουλγαρία είναι καλύτερα δαιμονίζομαι. Οι αλήθεια είναι ότι οι Βούλγαροι δεν έχουν ζήσει και τίποτα καλύτερο. Στερούνται, ακόμα και τώρα, πολλά βασικά και αυτονόητα πράγματα που έχουμε εμείς. Τώρα είναι το καλύτερο για αυτούς. Τώρα που άνοιξαν τα σύνορα και οι Έλληνες τους αφήνουν χρήματα. 

Όμως βέβαια οι διαφορά μας με αυτούς είναι ότι επειδή δεν έζησαν ποτέ κάτι καλύτερο δεν τους ενοχλεί που είναι έτσι, ενώ για μας είναι αρκετά δύσκολο να αποχωρηστούμε τις ανέσεις μας.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά στην Σόφια, όπως είναι πάντα σε μια τόσο μεγάλη πόλη.

Και ενώ οι περισσότερες περιοχές τις Νότιας Βουλγαρίας είναι όπως σας τις περιέγραψα, υπάρχει ένα μικρό χωριό, το Μέλνικ, που είναι μόνο 25 χλμ από τα σύνορα και είναι σχεδόν άγνωστο στους Έλληνες. Και γω να φανταστείτε πριν 2 χρόνια το έμαθα. Και έτσι πριν κανά δυο μήνες το επισκεφτήκαμε. Ο καιρός δεν ήταν και τόσο καλός.

Τα σύνορα τα περνάς στην πλάκα. Είτε χαρτοπετσέτα δείξεις, είτε ταυτότητα το ίδιο είναι. Χαλαρά περνάς όπλα αν θες.

Ποδηλατώντας στο βουνό.

Τώρα τελευταία έχω μια πελώρια ανάγκη να βρίσκομαι κοντά στη φύση. Δεν ξέρω γιατί. Είναι σαν να αδειάζουν οι μπαταρίες μου στην πόλη και πρέπει να δω πράσινο για να ξαναγεμίσουν. Και να φανταστείτε ότι δουλεύω πλέον κοντά στην φύση, μέσα στο δάσος, με ζώα. Αλλά πάλι δεν μπορώ να την χορτάσω.

Ακόμα και στο ρεπό μου και σε κάθε ευκαιρία κάνω μια εξόρμηση.

Πάρτε λοιπόν μια γεύση από την τελευταία μου.

Πολύ κοντά στη πόλη ποδηλατώντας, ξεκινήσαμε ανάβαση του βουνού. Η εκκίνηση είναι από την κοιλάδα που σας είχα κάνει παλαιότερα ανάρτηση. Απλά η ανάβαση αυτή τη φορά έγινε από τον δρόμο. 

Που πάνε τα μπλογκς όταν πεθαίνουν;

Διάβαζα τον άσωτο πριν λίγο. Αναρωτιόταν αν πεθαίνουν τα μπλογκς. Και γω ρωτάω, αν πεθαίνουν που πάνε; Πάνε στον παράδεισο; Μάλλον ναι.

Μου λείπει πολύ το γράψιμο, ο σχολιασμός και γενικά όλο αυτό το ιντερνετικό μπλογκονταραβέρι. Δεν είναι όμως μόνο ο χρόνος μου που δεν μου το επιτρέπει. Δεν έχω και το μυαλό να κάτσω να γράψω. Δεν μπορώ να εκφραστώ πλέον όπως θέλω. Και όλα αυτά από την κούραση και από διάφορα άλλα που μου συμβαίνουν.

Ξέρω ότι συμβαίνουν πολλά στην Ελλάδα. Ακούω ξώφαλτσα κάποιες ειδήσεις και ότι συζητάνε στη δουλειά. Αλλά τα αφήνω, δεν ψάχνω παραπέρα. Δεν έχω κουράγιο πραγματικά. Νιώθω πως γέμισα, πως τα είπα όλα.

Δεν θα έκλεινα όμως ποτέ το μπλογκ, ακόμα και αν σταματούσα να γράφω εντελώς. Γιατί το μπλογκ είμαι εγώ. Είναι τα πράγματα που σκέφτομαι, που υποστηρίζω, που απορρίπτω, που αγαπώ.

Δείτε το σαν ένα καλό φίλο. Που σε κάποιες φάσεις της ζωής σας κάνετε πολύ παρέα, βγαίνετε, τα πίνετε. Και μετά φεύγει, βρίσκει γκόμενα και χάνετε. Κάνεις λίγο το κορόιδο, δεν λες τίποτα, γιατί ξέρεις ότι όταν τον χρειαστείς θα είναι εδώ. Και επανέρχεται ανανεωμένος και όλο ιδέες για νέες τρέλες και αλητείες. 

Έτσι μια μέρα το μπλογκ θα έρθει να με ξαναβρεί ή θα το βρω εγώ. Θα τα πούμε όπως παλιά, θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα φωνάξουμε, θα εκτονωθούμε. Θα ακούσουμε παλιές γνώριμες μουσικές, θα φάμε και θα πιούμε όπως παλιά.

Και θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Τελικά νομίζω ότι τα μπλογκς δεν πεθαίνουν. Μονάχα κοιμούνται.
Και αν πεθάνουν; Ίσως να μην έζησαν ποτέ.

Καληνύχτα λοιπόν.

Βόλτα στην κοιλάδα... ακολουθώντας το ποτάμι.

Καλησπέρα καλά μου παιδιά.

Σήμερα είχα λίγο χρόνο και είπα να σας πάω μια βόλτα.

Αν θυμάστε είχα κάνει παλαιότερα δύο αναρτήσεις σχετικά με την κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων στις Σέρρες.

Βόλτα στην Κοιλάδα.

Βόλτα στην Κοιλάδα... συνέχεια.

Σήμερα πήραμε τα ποδήλατά μας και ακολουθήσαμε το ποτάμι. Μονοπάτια δεν υπάρχουν. Η διαδρομή δύσκολη. Πόσο μάλλον που σε μερικά σημεία θα έπρεπε να κουβαλάμε και τα ποδήλατα. Αναγκαστικά περάσαμε από το ποτάμι και γίναμε μούσκεμα. Αλλά δεν μας ενόχλησε καθόλου. Νιώσαμε περισσότερο έτσι την φύση.

Ξεκινήσαμε από εκεί που σας άφησα την τελευταία φορά. Από την λίμνη.

Μια μόνο ευχή.

Βλέπω πολλούς που στρέφονται στην θρησκεία για να πιαστούν από κάτι στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Οι εκκλησίες χθες κατάμεστες. Κατάνυξη και προσευχή. Όλοι οι ιεράρχες, στους πλαστικούς λόγους τους, αναφέρθηκαν στο θέμα τις κρίσης. Και ως εναλλακτικοί οικονομολόγοι μας έδειξαν το δρόμο της θρησκείας ως λύση και διέξοδο. 

Όποιος θέλει να πιστεύει ας το κάνει. Όποιος θέλει να προσεύχεται είναι ελεύθερος. Δεν κατακρίνω κανέναν. Δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα. Ξέρετε τις θέσεις μου.

Εγώ για φέτος το Πάσχα θέλω να δώσω μια μόνο ευχή. Μόνο ένα έχω να πω. Κάτι που όλοι πρέπει να κάνουμε. Αλλά είναι δύσκολο.

Έχω να πω μονάχα τούτο: 

Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

(Νίκος Καζαντζάκης)

Ευθύνη σας εύχομαι, ευθύνη.

Και να δείτε πως όλα θα αλλάξουν.

Καλά να περάσετε σήμερα.

Καλή επανάσταση.