ΣΤΟ ΦΩΣ

Υπάρχει ένας δρόμος,

με κόκκινη λάμψη λουσμένος.

Οδηγεί στην άνοιξη που κρύβεται πίσω από τα πέταλα μιας μαργαρίτας.

Κοιτάζει ίσια στο φως, 

περιμένει την κατάλληλη στιγμή

και ξυπνάει τις κοιμισμένες σε χειμερία νάρκη ζωές μας.

Η άνοιξη είναι εδώ.

Φωνάζει, μυρίζει και επιβάλλεται.

Κόντρα σε μας που επιμένουμε να φοράμε ακόμα παλτό στις καρδιές μας.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Αυτό που μόνο αγαπώ από τον χειμώνα,

αυτό που μόνο θαυμάζω,

είναι τα χρώματα της δύσης.

Αυτά τα χρώματα δεν μπορεί να γεννήσει κανένα καλοκαίρι.

Κανένα ζεστό απόγευμα δεν μπορεί να ζωγραφίσει έτσι τον ορίζοντα.

Ψάχνω να βρω από που μπορεί να πηγάζει όλο αυτό το κάλλος.

Ποιο μονοπάτι του ήλιου μας προσφέρει αυτή την μαγεία;

Ποιο στοιχείο της φύσης έχει δώσει αυτό το προνόμιο στον χειμώνα;

Και αυτή η θέα περνά σχεδόν απαρατήρητη. 

Πόσοι άνθρωποι θα σταματήσουν τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς τους

για αν δουν αυτό το θαύμα;

Και έτσι πάντα η πόλη θα μένει ντυμένη στα μαύρα,

ανήμπορη να καταλάβει την ομορφιά.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα κείμενο για το χειμώνα της Αριστέας.

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΜΑΧΗ

Μια τριανταφυλλιά στο κέντρο της πόλης,

παλεύει με τον χειμώνα.

Ο κορμός στης φαίνεται ισχνός και το πράσινο των φύλλων της μάχεται με το καφέ.

Για μεγάλο διάστημα έλεγα πως μας άφησε χρόνους,

πως οι κρύες νύχτες έκαψαν την ζωή της.

Και τις τελευταίες μέρες βλέπω μπουμπούκια, 

να σκάνε κόντρα στους ανθρώπους που επιμένουν να μην ανθίζουν.

Και τα άνθη της, άλλα άψογα και πανέμορφα,

άλλα όμως διεκδικούν την ομορφιά και την αποκτούν με άλλους τρόπους.

Ακόμα και η φθορά κάποιες φορές εντυπωσιάζει. 

Έτσι λοιπόν ευωδιάζει τους δρόμους της πόλης,

δίνει την χειμωνιάτικη μάχη της

και συνεχίζει και αυτόν τον χειμώνα να ζει,

παρά τις δυσοίωνες ενδείξεις.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα κείμενο για το χειμώνα της Αριστέας μας.

ΝΕΑ ΣΤΟΛΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΟΙΑΥΤΑ

Αγαπημένοι φίλοι και αναγνώστες σας χαιρετώ.

Ορμώμενη από το δρώμενο του Γιάννη Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις, που αυτήν την εβδομάδα έχουμε να γράψουμε για την Γιορτή, σκέφτηκα πως γιορτή χωρίς στόλισμα δεν γίνεται.

Φέτος καθώς μας έδωσαν ένα δέντρο πιο μεγάλο από το περσινό (και το περσινό δόθηκε αλλού - δεν πετάμε τίποτα), έπρεπε να φτιάξουμε νέα στολίδια. 

Να πω βέβαια πως με παρέσυρε και η Αριστέα (ναι αυτή φταίει!), διότι μαζί με τα πολύ όμορφα πραγματάκια που που δώρισε, μου έστειλε και μερικές χριστουγεννιάτικες χαρτοπετσέτες. Δεν είχα ξανακάνει ντεκουπάζ και λέω στον εαυτό μου, να η ευκαιρία!

Ανασκουμπωθήκαμε λοιπόν μάνα και κόρη και ιδού το αποτέλεσμα. 

Το δέντρο μας με χειροποίητα στολίδια.

Κάποια από αυτά είναι και δικά σας, που μου στέλνεται κατά καιρούς.

Είναι πολύ άμορφα και τα έτοιμα στολίδια, αλλά η ευχαρίστηση να κοιτάς κάτι χειροποίητο είναι ανεκτίμητη!

Ένα μικρό χάρτινο σπιτάκι ζωγραφισμένο από την Ελενίτσα!

Φυσικά μερικά από τα γούρια μας για τους αγαπημένους μας.

και ένα ημερολόγιο.

Δείτε και περσινά μας στολίδια εδώ.

Μετά από όλον αυτό τον οργασμό δημιουργίας είμαστε έτοιμοι για την μεγάλη γιορτή.

Εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα με υγεία και ευτυχία.

Να ζείτε και περνάτε όμορφα.

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΔΥΣΗ

Να ήταν όλα τόσο απλά.

Σαν ένα λευκό τριαντάφυλλο που κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα.

Γέρνει και υποκλίνεται στην ομορφιά του.

Λούζεται με τις τελευταίες αχτίδες του.

Και τον αποχαιρετά δίνοντας μερικά ακόμα ραντεβού,

μέχρι τα πέταλά του να πέσουν στο έδαφος της πόλης.

Να περνάτε και ζείτε όμορφα.

ΜΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ ΦΩΣ ΜΟΥ*

Μια ανατολή πιο πολύχρωμη απ΄ όλες.

Σαν το πρώτο φιλί, 

σαν την πρώτη ελπίδα.

Για μερικά ατελείωτα λεπτά.

Όσα προλάβουν να δούνε τα μάτια που δεν βιάζονται.

Γρήγορα πριν η πόλη ξυπνήσει

και πρωινή δροσιά δώσει τον έναυσμα της νέας μέρας.

Σε λίγο θα σημάνει το τέλος της νύχτας,

το τέλος των ονείρων.

Θα μείνουν κρεμασμένα στα κόκκινά σύννεφα,

πάνω στις σκληρές στέγες των ανθρώπων.

Στο όριο γης και απείρου.

Πραγματικού και ιδεατού.

Μια ανατολή φως μου.

Ζωής και συνέχειας.

Να ζείτε και να περνάτε όμορφα.

*ο τίτλος της ανάρτησης είναι από το τραγούδι του Μανώλη Φάμελλου ''Ένα φιλί από δυόσμο''.

ΚΑΤΑΡΤΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Να ΄μουν εκεί ψιλά,

κατάρτι ελεύθερο.

Να με ζηλεύουν αυτοί που περπατούν,

να με νιώθουν αυτοί που πετούν.

Παρέα με τον ουρανό

και τα σύννεφα να κάνω.

Να κρέμομαι στα σχοινιά τους,

έρμαιο του καιρού και του αέρα.

Να τους μιλώ για τους ανθρώπους,

το χώμα και την γη.

Και αυτά να μου λεν για τα πουλιά,

τον θεό και την βροχή.

Για τα όνειρα των ανθρώπων που φεύγουν,

τα θέλω τους που τα παίρνει ο άνεμος

και όλα αυτά που ποθούν.

Για τις ελπίδες που τελειώνουν στο τέλος της μέρας,

τις καίει ο ήλιος και χάνονται στην θάλασσα.

Να ζείτε και περνάτε όμορφα.

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Θα ήθελα να είμαι ένα λουλούδι της θάλασσας.

Από αυτά που κρέμονται, θαρρείς χωρίς ρίζες,

χωρίς γη και χώμα.

Κοιτούν το ατελείωτο γαλάζιο,

θαυμάζουν την γαλήνη του το καλοκαίρι,

και την αγριάδα του τους χειμώνες.

Στέκουν πολύχρωμα, καμαρωτά.

Κουβαλάνε ιστορίες χρόνων.

Αγάπες, έρωτες, χωρισμοί.

Δεμένα σφιχτά στα κάγκελα των αυλών, 

ανθίζουν ασταμάτητα,

μιλούν με τους περαστικούς,

ποζάρουν σε επίδοξούς φωτογράφους.

Μπερδεύουν την γη με το νερό, 

κρύβουν τα σύνορά τους.

Κάποια ξεγυμνώνονται απ΄ την αλμύρα.

Ακόμα και αυτά έχουν την ομορφιά τους.

Θα ήθελα να είμαι ένα λουλούδι της θάλασσας.

Εκτιθέμενη στις ορέξεις της θάλασσας. 

Να ζείτε και περνάτε όμορφα.