Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Η φωλιά του Κούκου (Ιστορίες του Καφενέ)


Υπάρχει κάποιος Καφενές, μια φωλιά σκοτεινή, υποχθόνια, ύποπτη.
Οι θαμώνες σκυθρωποί, σκυφτοί, με πλαστικά χαμόγελα στα πρόσωπά τους.
Ποτά ζεστά, νερό γλυφό, καφές φθηνός, σκόνες και κόκκινο βελούδο.
Σπασμένα ποτήρια οι ψυχές, άδεια μπουκάλια τα μυαλά.
Υποκρίνονται την ευτυχία, ενώ η απόγνωση ουρλιάζει στα πρόσωπά τους.
Τα ρούχα τους πολύχρωμα, βάφονται με του αδιέξοδου τα χρώματα,
αλλάζουν σε κάθε άγγιγμα. 
Μεταλλάσσονται μπροστά σε κάθε προσμονή της ηδονής,
συνθηκολογούν για ένα ''σ΄αγαπώ''.
Και βυθίζονται βαθιά στην άβυσσο τραγουδώντας τραγούδια ευτυχίας,
σκεπάζουν ρυτίδες και χρόνια,
κρύβουν φόβους και αδυναμίες,
παράλληλα όμως τόσο γυμνοί και εκτεθειμένοι.
Σαν μια άλλη φωλιά του Κούκου,
σε μια ανυπόφορη τρέλα,
δεμένοι με χρυσές αλυσίδες,
κλειδαμπαρωμένοι πίσω από την πιο μεγάλη πραγματικότητα.

Μα η αλήθεια τους ξεμπροστιάζετε πίσω από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης,
βγαίνει θρασύτατα μπροστά,
σπάζει κάθε ταμπού, κάθε ψέμα, κάθε προκατάληψη.
Νικά όλα τα πρέπει και στερεότυπα.
Με μια ανάσα βγαίνουν την επιφάνεια,
με δυο κουρέλια στο σώμα τους,
ξυπόλητοι πια, χωρίς καμιά μυρωδιά, χωρίς κανένα περιθώριο λάθους.
Ζεστή βροχή πέφτει στα πρόσωπά τους,
τα χείλη ενώνονται.
Η αλήθεια ανάβει το φως και η αγάπη βρίσκει το δρόμο της.


Βλέπω τον καπνό απ' το τσιγάρο πιο ψηλά
οι στάχτες θα 'ρθουνε ξανά μετά απ' τη φωτιά
στη φωλιά του Κούκου ζούμε σ' ένα όνειρο
παίζουμε πως δεν υπάρχει κόλαση εδώ...
Στέλιος Παπαϊωάννου - Σαλβαδόρ


Η συμμετοχή μου στις Ιστορίες του Καφενέ


Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Να βρεις έναν άνθρωπο...


Να βρεις έναν άνθρωπο που να σε καταλαβαίνει πριν κάνει εξηγήσεις. Που να σου έχει την λύση πριν καν την ζητήσεις. Να σου μιλά γλυκά, μα και αληθινά.
Να βρεις έναν άνθρωπο να μην θέλει να σε αλλάξει. Να σε δέχεται με τα χαζά σου και τα καλά σου. 
Να βρεις ένα άνθρωπο να αγαπιέστε με πάθος. Τέτοιο πάθος που όλα τα σχέδια να μην έχουν νόημα αν δεν είναι να γίνουν πραγματικότητα και με τους δύο.
Να βρεις έναν άνθρωπο που να σε κάνει να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς κακά όνειρα και ανησυχίες.
Να βρεις έναν άνθρωπο να σε κάνει να γελάς δυνατά. Τόσο δυνατά που το γέλιο να ανθίζει την ψυχή σου, να κάνει χώρο μέσα σου να δεχτεί την αγάπη που πολλαπλασιάζετε.
Να βρεις έναν άνθρωπο που να σε κάνει να κρέμεσαι απ΄το φιλί του. Να σου μοιράζει μέλι με κάθε κίνηση των χειλιών του.
Να βρεις έναν άνθρωπο που να κάνετε τον καλύτερο έρωτα. Όχι μεσοβέζικα πράγματα, ούτε ρηχά και βαρετά. Να δόνησε συθέμελα, να μην αντέχεις.
Να βρεις έναν άνθρωπο να ακούτε τις ίδιες μουσικές, να βλέπετε τις ίδιες εικόνες με τις νότες, να νιώθετε τα ίδια συναισθήματα με τους ήχους.


Να βρεις έναν άνθρωπο να κοιτάει εκεί που κοιτάς και εσύ. Να αγαπά τον ίδιο προορισμό, την ίδια θάλασσα, τον ίδιο ουρανό, το ίδιο σπίτι.
Να βρεις έναν άνθρωπο που να σου γκρινιάζει γλυκά, να σε σέβεται στην διαφωνία, να μην σε υποτιμά, να σε βάζει δίπλα του στην ίδια θέση.
Να βρεις έναν άνθρωπο που να σου λείπει συνεχώς. Που να τον σκέφτεσαι όλη μέρα στη δουλειά, ακόμα και όταν βγαίνεις μόνος με φίλους.
Να βρεις έναν άνθρωπο που να στηρίζει, να σου κρατά το χέρι σφιχτά, να σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια με τα λίγα, έναν που να σε κάνει να μην νιώθεις μοναξιά.
Να βρεις έναν άνθρωπο που να σε αγκαλιάζει το βράδυ όταν κοιμάσαι, να σε φιλά το πρωί πριν πάει στη δουλειά και το μεσημέρι όταν γυρνά, να σε περιμένει να φάτε μαζί, να πιείτε καφέ μαζί, να κάνετε τις δουλειές μαζί. Έναν άνθρωπο που να σου δίνει την ζακέτα του στην βροχή, που να σε βάζει να κάτσεις στο πιο βολικό μέρος, που να σου δίνει την τελευταία του μπουκιά, την τελευταία του γουλιά. 
Να βρεις ένα άνθρωπο να σ΄αγαπά και να σε κάνει να νιώσεις ευτυχία...

Μην αναζητάτε ανούσια πράγματα στη ζωή σας. 
Το θέμα είναι να βρεις έναν άνθρωπο...


Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Θέλω να είμαι η μουσική... - Photo A Day February (Days 8 - 15)



Θέλω να είσαι η ενέργεια που κάνει τα φύλλα της καρδιάς μου να θροΐζουν άγρια μέσα στην νύχτα...
Day 9 - Energy...


Θέλω να είσαι η έμπνευση που φέρνει το κύμα της θάλασσας...
Day 10 - This inspires me...


Θέλω να είσαι τα ακαταλαβίστικα χρώματα ενός τοίχου που συνθέτουν κάτι τόσο κατανοητό...
Day 11 - On the wall...


Θέλω να είσαι τα αγκάθια του δέντρου που το προστατεύουν από κάθε πόνο...
Day 12 - Pointy...


Θέλω να είσαι η μεγαλύτερη πρόκληση...
Day 13 - Temptation...


Θέλω να είσαι τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν την καρδιά μου...
Day 14 - Love...


Θέλω να είσαι το καταφύγιο μου στην κορφή του πιο όμορφου λόφου...
Day 15 - Spot...


Και γω...

Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου
σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου
να γίνω αέρας και να ’ρθω να κλαίω στην αυλή σου
σαν σκύλος σαν θεός σαν εραστής σου.
Γιάννης Αγγελάκας


Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Μια Αγάπη Μικρή... - Photo A Day February (Days 3 - 7)



Μια αγάπη μικρή, μια αγάπη που μοιάζει τόσο μικρή που θαρρείς πως χάνετε στους ήχους του νερού, ανακατεύετε στις μυρωδιές του δυόσμου, χτυπά με φόρα στις πέτρες...
Day 3 - Water...


Μια αγάπη μικρή που χωρά μοναδικά στα πέταλα ενός λουλουδιού, λερώνετε από την γύρη του, ενώνετε με την ομορφιά του...
Day 4 - Reward...
The reward of beauty...


Μια αγάπη μικρή που βάφετε θάλασσα, βότσαλο το σώμα της, καράβι το φιλί της...
Day 5 - Something blue...


Μια αγάπη μικρή που βιάζετε ν΄ανθίσει με την πρώτη ζέστη, που σκάει στα ξερά κλαδιά, μεταμορφώνετε και αλλάζει...
Day 6 - Makes me smile...
....when spring is in a hurry...


Μια αγάπη μεγάλη που ξεχνά πόνο και λάθη, θεριέβει, δυναμώνει, στυλώνετε στα κάγκελα των σπιτιών, επιβάλετε με χρώμα στο άσπρο, διώχνει κάθε τι μαύρο, κυριαρχεί και βασιλεύει.
Day 7 - Stripes


Πίστεψε κι άφησε γι’ άλλη μια φορά
τη φωτιά της ψυχής να σ’ αγγίξει ξανά
με πράγματα, λόγια δικά μας μοναδικά 
μιας αγάπης μικρής η βροχή σταματά.
Μη σταματάς
Να μ’ αγαπάς
Μη σταματάς
Να μ’ αγαπάς
Μιχάλης Δέλτα

************************

Φίλοι μου καλοί με συγκινεί που με επισκέπτεστε, αν και γω δεν περνάω συχνά από τα σπιτάκια σας και δεν απαντώ στον καθένα ξεχωριστά στα σχόλιά του. Ξέρω πως έχω χαθεί. Όλοι κάποια στιγμή περνάμε μια φάση αποχής. Άλλοι για κακό, άλλοι για καλό. Για μένα θέλω να νιώθετε χαρούμενοι και αισιόδοξοι. Γιατί έτσι νιώθω και εγώ. Οπότε αν είναι για καλό, χαλάλι η αποχή. 
Σας εύχομαι και σε σας τα ίδια.
Σας στέλνω πολλά γλυκά φιλιά...



Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΒΙΑΣΜΟ!


Για την πείνα των παιδιών μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους άστεγους των δρόμων ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους πολίτες που πεθαίνουν από τη φτώχεια ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις παραγωγικές ή μη ηλικίες που είναι στα αζήτητα ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα παιδιά μας που φεύγουν στο εξωτερικό μετανάστες ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για την τρίτη ηλικία που δεν έχει φάρμακα και περίθαλψη ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα δυσβάσταχτα χρέη που μας φόρτωσαν χωρίς να φταίμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΟ!

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ!


Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

6 λεπτά (Η συμμετοχή μου στο 6ο Συμπόσιο ποίησης)



6 λεπτά ακόμα...
Τικ τακ, τικ τακ...
Πολύχρωμα βαγόνια, μεταφορείς ψυχών και ανικανοποίητων ζωών.
Ήχοι διαπεράστικοι, μακρινοί πέφτουν στο κενό με φόρα.
Η νύχτα, οι ράγες, τα υπόστεγα, τα ξύλινα καθίσματα.
Όλα περιμένουν...

5 λεπτά...
Τικ τακ, τικ τακ...
Ο απέναντι κόσμος θαρρείς αντιγράφει την δική σου ζωή.
Μοναδική έλξη και αποστροφή ταυτόχρονα.
Πόσο ίδιοι μπροστά στην αναμονή.

4 λεπτά...
Τικ τακ, τικ τακ...
Όσο λιγοστεύουν, τόσο μοιάζουν ότι διαρκούν περισσότερο.
Λες και ο κρύος αέρας παγώνει τα ρολόγια.
Τα δεσμεύει και αφήνει τους ανθρώπους μόνους λίγο ακόμα.
Ένα απλό δευτερόλεπτο αλλάζει το σκηνικό.

3 λεπτά...
Τικ τακ, τικ τακ...
Όλο και πιο κοντά, όλο και πιο βασανιστικά.
Τι μυρωδιές, τι ακούσματα...
Λες και παίζεται στο μυαλό ταινία ασπρόμαυρη, φθαρμένη μα μοναδική.
Ακόμα και η γεύση διαφορετική.

2 λεπτά...
Τικ τακ, τικ τακ...
Το μυαλό χορεύει στις εναλλαγές του πίνακα.
Καθαρίζει στην σκέψη της αγκαλιάς, στην γλύκα του φιλιού.
Τα πόδια πατάνε πια σίγουρα, τα χέρια πιο σφιχτά.

1 λεπτό ακόμα...
Τικ τακ, τικ τακ...
Μα τι είναι πια ένα λεπτό;
Άλλοι προσμένουν μια ζωή.
Περιμένουν την αλλαγή.
Άλλοι πάλι την διεκδικούν, παλεύουν για αυτή.

''Παρακαλούμε προσέξτε το κενό μεταξύ.....''
...μεταξύ ζωής και αναμονής.
Το κενό που υπάρχει μεταξύ πόνου και αλλαγής,
μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
''Παρακαλείσθε να στέκεστε πίσω από την κόκκινη γραμμή...''
Μια κόκκινη γραμμή που ξεθωριάζει όταν τα θέλω φωνάζουν,
ή ακόμα όταν η ίδια η ζωή το επιβάλει.
Τα φρένα ουρλιάζουν, τα βαγόνια χορεύουν, 
οι πίνακες ανακατεύονται, οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα.

Μόνο 6 λεπτά χρειάστηκαν. 
Τικ τακ, τικ τακ...
Μια διαδρομή τελειώνει και η αγάπη χαράζει ένα νέο μονοπάτι.

************

Ήταν η συμμετοχή μου στο 6ο Συμπόσιο ποίησης της Αριστέας.
Ευχαριστώ όλους όσους με επέλεξαν και προπαντός την Αριστέα για αυτή την μοναδική ευκαιρία δημιουργίας.

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Σ΄αγαπώ... - Photo A Day January (Days 26 -31)


Σ' αγαπώ όπως το κίτρινο χρώμα αγαπά την άνοιξη...
Day 26 - Three thniks...


Όπως οι σταγόνες της πρωινής δροσιάς το πράσινο των φύλλων...
Day 27 - Morning...


Όπως αγαπάμε τα περίεργα πράγματα...
Day 28 - Strange...


Όπως όμορφα ο ήλιος εισβάλει στον χειμώνα...
Day 29 - Summer/Winter...


Αλήθεια σ΄ αγαπώ σαν το αλάτι πάνω στις τηγανιτές πατάτες.... 
Day 30 - Fave Food...
What else???


Όπως το πράσινο αγαπά τις ξερές πλαγιές...
Day 31 - On Top...


Σ΄αγαπώ απλά, σ΄αγαπώ περίπλοκα.
Σ΄ αγαπώ αληθινά...



τελευταία άρθρα