Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Ο φόβος και το συμφέρον.

 

  Καιρό είχα να γράψω κάτι που να ασχολείται με την επικαιρότητα. Σε blog φίλων είδα μια ενιαία ανάρτηση υπέρ του ΟΧΙ. Εγώ δεν θέλησα να συμμετέχω σε αυτό συνειδητά, όχι επειδή θέλω να διαχωρίσω την θέση ή ότι διαφωνώ, αλλά ήθελα να εστιάσω κάπου αλλού γιατί θαρρώ πως προσπαθούμε να κάνουμε κάτι που ίσως δεν είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε ή που ίσως να μην το αξίζουμε καν.
  Πάντα το έλεγα και για πάντα θα το λέω ότι η αλλαγή του σκηνικού ξεκινά από μας. Εμείς ορίζουμε το πως θα ζήσουμε, το πως θα σκεφτούμε, το πως θα κινηθούμε μέσα στην οικογένειά μας και το πως κατ΄επέκταση θα διαμορφώσουμε την ίδια μας την κοινωνία. 
  Δεν ξέρω αλήθεια πως γίνεται ένας λαός όπως εμάς, να αλλάξει το περιβάλλον που ζει, να βελτιώσει την κοινωνία του, ενώ στην ουσία δεν έχει πάρει την απόφαση να αλλάξει ο ίδιος. Εγώ προσωπικά δεν έχω δει κάποια προσπάθεια κριτικής προς τον εαυτό μας, ακόμα και μετά από τα τελευταία δύσκολα χρόνια. Η ευθύνη πάντα θα μετατίθεται αλλού, πάντα θα ελπίζουμε σε ανθρώπους που αποδείχτηκαν λάθος, πάντα θα στηρίζουμε τις ελπίδες μας στην αλλαγή του άλλου που θα φέρει και την αλλαγή την δική μας. Μια χώρα που άγεται και φέρεται με μιαν εικόνα εντυπώσεων, με ένα απλό βίντεο προπαγάνδας, λες και έχει χάσει κάθε κριτική σκέψη, κάθε ένστικτο, κάθε αντίληψη και ευστροφία. Χωρίς πάθος, χωρίς λογική, με μόνο γνώμονα το συμφέρον και τον φόβο. 
  Με αυτά το δύο στο μυαλό πορεύεται ο Έλληνας. Το συμφέρον και τον φόβο. Αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα. Φοβόμαστε μην χαθεί το συμφέρον μας και όπου μας συμφέρει φοβόμαστε.
  Δεν ξέρω τελικά, αν μας αξίζει κάτι τόσο δημοκρατικό όπως ένα δημοψήφισμα. Μας ξεπερνά σαν σκέψη και σαν νοοτροπία. Όταν βλέπεις πως θεωρούμε πως αυτό που ζούμε είναι άδικο και κρίμα, ενώ το έχουμε χτίσει με τα ίδια μας τα χέρια κάθε μέρα τα τελευταία χρόνια, όταν ακόμα και τώρα πάλι μεταθέτουμε την ευθύνη αλλού, όταν πέφτουμε πάλι από τα σύννεφα λες και μέχρι τώρα ζούσαμε σε ένα παράδεισο, σε τι θα μας βοηθήσει ένα δημοψήφισμα και τι θα αποδείξουμε με αυτό;
  Το θέμα μάλλον δεν είναι το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ. Το θέμα είναι άλλο. Ο φόβος για την ευθύνη, ο φόβος για την προσπάθεια, ο φόβος για το άγνωστο, για αυτό που σε προϊδεάζουν ότι θα πάθεις, για αυτό που εσύ θεωρείς ότι θα υποστείς, για αυτό που εσύ ο ίδιος αυθυποβάλεις τον εαυτό σου και τον πείθεις τελικά να υποχωρήσει για να μην χαθεί αυτό που εσύ θεωρείς συμφέρον σου.


Θα 'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θά'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη.
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω.
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές,
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θά'ρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία.

Αισιοδοξώ πως κάποια μέρα θα έρθει η μέρα που περιγράφει η Κατερίνα Γώγου. Κρατώ την τελευταία της φράση.
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία.


9 σχόλια:

  1. Πράγματι μον ο φόβος και το συμφαιρον μεχρι τωρα .. και ισως γαι πολλα χρονια ακομα θε ιναι οι συμβουλοι των ανθρωπων και ναι συμβωνώ.. εχουμε τις κυβενήσεις που μας αξιζουν γιατί εμεις τους ψιφήζουμε...Μαρία μου.. υπεροχο το ποιημα της γωγώς... οπως μου άρεσε παρα πολύ και η ΑΝΑΣΎΣΤΑΣΗ ΣΟΥ.. στο παιχνιδι των λέξεων .. να γινει το καλύτερο για τον τόπο μας..φιλακιααααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα πως δυστροπήσαμε στην εξαγγελία του δημοψηφίσματος.
    Γιατί δεν έχουμε μάθει και δεν έχουμε και τη διάθεση, να παίρνουμε πάνω μας την ευθύνη. Να ορίζουμε εμείς τη μοίρα μας. Αντί να βρίζουμε για τα κακώς κείμενα...
    Αυτό που έγραψες Μαρία με εκφράζει απόλυτα. Ας βρούμε το κουράγιο να μάθουμε την τέχνη της ευθύνης.
    Καλό σου βράδυ Μαρία και θα την αλλάξουμε τη ζωή μας. Το πιστεύω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με βρισκει αρκετα συμφωνο το κειμενο σου.
    Από ανεκαθεν σε αυτή την χωρα υπηρχε μετατοπιση ευθυνων για τα δικα της λαθη παντα στους αλλους. Καποτε υπηρχαν οι αμερικανοι σημερα είναι ευρωπαιοι γενικως, αυριο θα εφευρεθουν καποιο αλλοι. Ποτε δεν παραδεχθηκαμε ότι η ευθυνη για την δικη μας κατασταση βαραινει αποκλειστικα εμας και κανεναν αλλον. Κατηγορουμε τους ευρωπαίους ως τοκογλυφους αλλα ταυτοχρονα του παρακαλαμε να μας βοηθησουν να μην χρεωκοπησουμε. Σχιζοφρενεια.

    Σημερα φτασαμε στο σημειο με ένα δημοψηφισμα παρωδια που εξυπηρετει δολιους σκοπους να γινεται αιτια διχασμου αναμεσα σε ενα ολοκληρο λαο. Αραγε πως αυτος ο λαος θα συνεργαστει αυριο για το μελλον του όταν καλλιεργείτε επιτηδες το μισος στην καρδια του.

    Θεωρω το να ακολουθω το κοπαδι η να ανηκω υποχρεωτικα καπου υποτιμητικο για την αξιοπρεπεια μου. Αλλα αν πρεπει να επιλεξω προτιμω να ανηκω σε ομαδα και σε ένα κυκλο που εχει σκοπο να ενωσει τους ανθρωπους και όχι σε μια ιδεα η ένα κομμα που τους χωριζει.
    Καληνυχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μια διαφορετική προσέγγιση η δική σου, Μαρία! Στα περισσότερα συμφωνώ και στέκομαι πιο πολύ στο "και τον πείθεις τελικά να υποχωρήσει για να μην χαθεί αυτό που εσύ θεωρείς συμφέρον σου."
    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. “…με μόνο γνώμονα το συμφέρον και τον φόβο.” Με αυτά το δύο στο μυαλό πορεύεται ο Έλληνας. Το συμφέρον και τον φόβο. Αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα. Φοβόμαστε μην χαθεί το συμφέρον μας και όπου μας συμφέρει φοβόμαστε. ”

    Θα μιλήσω για μένα προσωπικά, μιας και δεν εξουσιοδοτήθηκα ποτέ και από κανέναν να εκφράσω και τη δική του γνώμη.
    Δεν πορεύομαι και δεν πορεύτηκα ποτέ με γνώμονα ούτε το φόβο, ούτε το συμφέρον μου. Αν αυτά τα δύο καθοδηγούσαν τη σκέψη μου, πιθανότατα θα ψήφιζα ΝΑΙ και θα παρακαλούσα γονατιστός, φίλους και γνωστούς να κάνουν το ίδιο.
    Είμαι Δ.Υ και το πιθανότερο είναι μια έξοδος από την ευρωζώνη και πτώχευση (τα αποκλείω, για να προχωρήσουμε όμως την κουβέντα κάθομαι και αναπαράγω τις μαλακίες που λένε τα φιλομνημονιακά παπαγαλάκια) να με οδηγήσουν στην ανεργία και την πείνα. Δεν είμαι ούτε γιατρός, ούτε στρατιωτικός, ούτε αστυνομικός, ούτε δικαστικός, άρα δεν είμαι τόσο χρήσιμος για να λειτουργήσει στη συνέχεια το κράτος.
    Παρ’ όλα αυτά επιλέγω συνειδητά το ΟΧΙ γιατί δεν πουλιέμαι.
    Ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο να το κατανοήσει όποιος το διαβάσει, ακριβώς επειδή ίσως κρίνει με βάση το ατομικό του συμφέρον και νομίζει πως όλοι λειτουργούν έτσι. Δεν είναι έτσι! Υπάρχουν και κάποιοι που βλέπουν πέρα από ατομικά συμφέροντα και προσπερνούν την τρομοκρατία.

    “…όταν ακόμα και τώρα πάλι μεταθέτουμε την ευθύνη αλλού…”

    Στην κοινή ανάρτηση (που είχα την τιμή να γράψω το κείμενο) θα διάβασες στο τέλος:
    «Συμμετέχω στο δημοψήφισμα γιατί δεν φοβάμαι να αναλάβω την ευθύνη».
    Και κλείνει
    «Σηκώνω την Ελλάδα στις πλάτες μου».

    Τουλάχιστον όσοι φίλοι το ανήρτησαν (προφανώς και) συμφωνούν και είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν την ευθύνη (όπως και μερικά εκατομμύρια Ελλήνων). Αλίμονο Μαρία από μερικά άλλα εκατομμύρια (ίσως άλλοι τόσοι ή και περισσότεροι με βάση τις δημοσκοπήσεις) που φοβούνται ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΨΗΦΟ!!! Φοβούνται να εκφράσουν άποψη (για να μη σου πω ότι φοβούνται να έχουν), θέλουν να διώξουν από πάνω τους κάθε ευθύνη, ώστε να μπορούν μετά να κάνουν ανέξοδη πολιτική ρητορική.

    Μαρία, η Δημοκρατία έχει κόστος.

    Όποιος δεν μπορεί να το αναλάβει και ψάχνει να βρει βασιλιάδες, πρωθυπουργούς, χούντες και εθνοσωτήρες για να το αναλάβουν αυτοί, δεν του πρέπει Δημοκρατία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To κείμενό μου ήταν μια γενική θεώρηση των πραγμάτων και γενικές σκέψεις που είχα αυτές τις μέρες. Αυτά που παρατηρώ γύρω μου εφόσον συναναστρέφομαι με πολλά άτομα. Απλά ήθελα να εκφράσω κάτι δικό μου χωρίς (όπως και το αναφέρω στην πρώτη παράγραφό) να θέλω να αναιρέσω ή να διαφωνήσω με το περιεχόμενο της ενιαίας ανάρτησής σας.

      Φυσικά συμφωνώ με όλα όσα λες. Δεν λέμε κάτι διαφορετικό. Και οι φοβισμένοι υπάρχουν και οι τολμηροί.

      Καλή δύναμη σε όλους.

      Διαγραφή
  7. Καλημέρα Μαρία μου! Θα συμφωνήσω μαζί σου!! Αυτό που λες, Φοβόμαστε μην χαθεί το συμφέρον μας και όπου μας συμφέρει φοβόμαστε, πόσο επίκαιρο.. Γιατί να ναι έτσι τα πράγματα κάθε φορά;; Εννοώ να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων ή της απραξίας μας..
    Γίνε η αλλαγή που θες, πόσο εύκολα το λέμε αλλά το πράτουμε;; Ευτυχως δεν είναι όλοι το ίδιο, αλλιώς θα μασταν καταδικασμένοι και δεν το δέχομαι αυτό..
    Πρέπει να πάψουμε να αποποιούμαστε τις ευθύνες και τα λάθη μας και να ψάχνουμε για αποδιοπομπαίους!!
    Θέλει πολλή προσωπική δουλειά.. Αντέχουμε;; Μακάρι θα πω!!
    Φιλιά πολλά κοπέλα μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα