Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ο δρόμος της ζωής μου (Η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις")


Ξεκίνησα με λαχτάρα. Διάλεξα έναν δρόμο και γω σαν όλους τους ανθρώπους. Εύκολος έμοιαζε. Με εξίταρε κάθε του απότομη στροφή, κάθε του λακκούβα. Περπατούσα σταθερά και σίγουρα. Είχε ανθρώπους στην αφετηρία του που με περίμεναν, στην κάθε μου αποτυχία, άσχετα αν κάποιες στιγμές τους ξεχνούσα. Όχι από μίσος, αλλά περισσότερο από αφέλεια.
Περπατούσα γρήγορα αγκαλιά με ένα όνειρο. Χωμάτινος ο δρόμος μου, βιολέτες και ανεμώνες σπαρμένος μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι. Ευωδίαζαν σε κάθε στραβοτιμονιά, σε κάθε βροχή και χαλάζι. Μου θύμιζαν την ομορφιά της ζωής, ενός χεριού το χάδι.
Συνέχιζα χωρίς να κοιτώ πίσω, μόνο μπροστά. Έβαφα με χρώμα τα χρόνια μου, άλλαζα το περιτύλιγμα τους κάθε φορά με περίεργα και όμορφα ιλουστρασιον χαρτιά, έλουζα με αρώματα αιθέρια τα σώματά τους.
Βάδιζα με τα χέρια ανοιχτά, έβαζα ανθρώπους στη ζωή μου, γέμιζα την ψυχή μου με άλλες ψυχές, άλλαζα σε κάθε επιθυμία τους. Τα μάτια έκλεινα σε κάθε δεν μπορώ, σε κάθε δεν θέλω. Σε όλα ναι, σε όλα εντάξει.
Μα πετραδάκια ένιωθα στην πλάτη μου, έσκιζαν κάποιες φορές τα πολύχρωμα χαρτιά μου, λέρωναν με χώμα τα γυαλισμένα παπούτσια μου. Δεν γύρναγα να δω. Ποιος είναι αυτός που μου τα πετά; Μην είν΄ αυτοί που μ΄αγαπούν, μην είν΄ το παρελθόν μου;
Το διάβα μου δεν άλλαξε και ας είχαν γίνει πια κουρέλια τα ρούχα μου. Ματώσανε τα πόδια μου, τα χέρια μου κουράστηκαν. Κι οι πέτρες μεγάλωναν και ξέσκιζαν τις σάρκες μου, μπέρδευαν τα μαλλιά μου.
Ώσπου μια στιγμή, μια μεγάλη στιγμή, κάτι με χτύπησε και έχασα το φως μου. Ένας βράχος τεράστιος με άφησε αναίσθητη, ξαπλωμένη στις λάσπες, ανάμεσα στα μαραμένα πια λουλούδια.
Όταν πια μετά από ώρα συνήλθα, το βλέμμα μου ήταν στραμμένο προς το παρελθόν. Εκεί που αρνιόμουν πεισματικά να κοιτάξω. Προσπάθησα να σηκωθώ. Το σώμα μου πονούσε, η ψυχή μου στραπατσαρισμένη αιμορραγούσε. Έτριψα τα μάτια μου, έδιωξα τα χώματα απ΄τα βλέφαρά μου και τότε είδα την πιο μεγάλη αλήθεια. 
Κοίταξα πίσω και είδα τα πιο μεγάλα λάθη μου, είδα τους ανθρώπους που πλήγωσα, είδα αυτούς που έχασαν την εμπιστοσύνη τους σε μένα, είδα σπαρμένα στο δρόμο μου τα χιλιάδες πετραδάκια που η ζωή μου πετούσε για να με προειδοποιήσει, όλα αυτά που μου φώναζε να προσέχω. 
Μα είδα και αυτούς που με περίμεναν στην αφετηρία. Άφθαρτους και χαμογελαστούς. Είδα ένα δρόμο πάλι με βιολέτες και ανεμώνες. Είδα ένα χέρι απλωμένο γεμάτο αγάπη, ένα χέρι που μου χάρισαν εκείνα, τα πιο μεγάλα μου λάθη. Μα αυτό που με τύφλωσε από την λάμψη ήταν ότι είδα ένα όνειρο.
Μια αρχή στη μέση της ζωής μου, μια ζωής γεμάτη λάθη, δικά μου λάθη, ολόδικά μου. Χαραγμένα πάνω μου, χωρίς να τα αποποιούμαι πια, χωρίς να τα δικαιολογώ.
Μια ευκαιρία για να γίνει το σωστό, έχοντας πληρώσει πικρό τίμημα. Μια αρχή με το βλέμμα στο παρελθόν και το πόδι στο μέλλον.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις" της Μαρίας.
Ευχαριστώ όσους με διάβασαν και όσους με προτίμησαν.
Να είστε όλοι καλά.


13 σχόλια:

  1. To χάρηκα πραγματικά το θαυμάσιο κείμενό σου και κρατώ τη φράση : "Μια αρχή με το βλέμμα στο παρελθόν και το πόδι στο μέλλον" .Καλό Σ/Κ σου εύχομαι και καλό βράδυ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εγώ το χάρηκα απίστευτα...δυνατό κείμενο που μίλησε σε όλους μας πιστεύω!!
    Το τέλος του δε, καταπληκτικό, όπως άλλωστε κι ολόκληρη η διαδρομή!!!
    Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου και σε ευχαριστώ πολύ!
    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μόνο του εδώ δείχνει τη δύναμη του το κείμενο σου Μαρία μου!
    Αρκετά ποιητικός ο λόγος σου...Πώς δεν σε κατάλαβα; (σε αυτό το Παιχνίδι πέτυχα πολλούς ☺)
    Μπράβο σου γιατί πάντα έχουν ποιότητα τα γραφτά σου!
    Πολλά γλυκά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι φοβερή ικανότητα γραφής, πόσες λέξεις, εικόνες, νοήματα!!!!
    Συγχαρητήρια για το κείμενο σου!
    Πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το πόσο μου άρεσε και με άγγιξε το κείμενό σου δε λέγεται... συγχαρητήρια! Έχει δίκιο η Αριστέα, ο λόγος σου είναι ποιητικός, λυρικός.
    Πολλά φιλιά, καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δικό σου; Συγχαρητήρια, Μαράκι!
    Πραγματικά ήταν ανάμεσα σε αυτά που ξεχώρισα και το διάβασα αρκετές φορές, γιατί είχα να διαλέξω ανάμεσα σε 5.
    Επανήλθες τόσο δημιουργική!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γεμάτη δύναμη και εικόνες η διαδρομή, μα τα καλύτερα μονοπάτια δεν τα έχουμε διαβεί ακόμη...καλή συνέχεια λοιπόν!!
    Την καλησπέρα μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Με τιμάτε κάθε φορά με τα σχόλιά σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το χεις, το χεις και με εντυπωσιάζει που προτιμάς να μιλάς κυρίως μέσα από τον φακό σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα