Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα... (Η σονάτα του σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος)


Ας τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους.
Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών.

Πως;
Δίνω κάθε φορά εγώ την αρχή με μια ανάρτηση.
Ετοιμάζετε την δική σας ανάρτηση διαλέγοντας ένα ποίημα, δικό μας ή κάποιου αλλού.
Το συνδυάζουμε με μια φωτογραφία, δικιά μας ή κάποιου άλλου.
Το συνοδεύουμε με κάποιο τραγούδι που θεωρούμε ότι ταιριάζει.
Ή ότι άλλο θέλουμε σε σχέση με την ποίηση...
Αφού κάνουμε την ανάρτηση και προσθέτουμε το link της στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης πατώντας το εικονίδιο με την μπλε φατσούλα. Η ανάρτησή σας θα προστεθεί στην συλλογή στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης. Εγώ με την σειρά μου μόλις μπορέσω θα κάνω μια λίστα των links, εφόσον το Inlinkz μας αφαίρεσε αυτήν την δυνατότητα.
Για όσους δεν μπορούν να το κάνουν, απλά αφήστε στο σχόλιο το link σας και θα το κάνω εγώ.
Η ιδέα αυτή δεν θα είναι για μια φορά, θα είναι μόνιμη στήλη μια φορά την εβδομάδα και θα κρατά 2-3 μέρες.
σ.σ. Το ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...'' είναι στήλη του Μελωδία FM

*************


(...........)
Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. 
Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να’ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ’ ακούσω. 
Σώπα.

Άφησε με να’ρθω μαζί σου λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, 
ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, 
τόσο αδιάφορη κι άυλη, τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις,
πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις,
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω τον θόρυβο του φουστανιού μου
σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
κι ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου η λύπη μου
είναι που δεν ασπρίζει κι η καρδιά μου).
Άφησε με να’ ρθω μαζί σου

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.
(...........)
Η σονάτα του σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος


Ας γνωρίσουμε την ποίηση μέσα από μεγάλους ή μικρούς δημιουργούς, από άσημους ή διάσημους, μέσα από τραγούδια και εικόνες, μέσα από εμάς τους ίδιους.
Γίνετε και 'σεις μέρος της ποιητικής παρέας. 



ποιώ - αντιθέσεις και συνάφειες  
η ζωή είναι ωραία - Μια παγωμένη μαργαρίτα...
mytripssonblog - Το μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης
marilenaspotofart - Ο σωτήρας, Μίλτος Σαχτούρης

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...

Κάθε πρωί φτιάχνω καφέ και κάθομαι στον υπολογιστή. Βάζω πάντα και ακούω Μελωδία. Είναι μια στήλη του σταθμού που λέγετε ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...''. Μια γυναίκα με υπέροχη φωνή διακόπτει το πρόγραμμα και απαγγέλλει κάποιο ποίημα. Κάθε μέρα φτάνουν στα αυτιά μου υπέροχοι στίχοι, γνωστοί και άγνωστοι. Ένας ποιητικός κόσμος μπροστά μου, μαζί με τον καφέ και την μουσική, συνθέτουν μια πολύ ζεστή ατμόσφαιρα.

Και σκεφτόμουν τι είναι ποίηση. Ποίηση είναι ελευθερία. Μια ελευθερία που ενώνει τους ανθρώπους. Μια ελευθερία όμως δύσκολη και παρεξηγημένη. Λίγο παραμελημένη.
Η ποίηση θα είναι πάντα στο περιθώριο, γιατί πάντα θα γράφετε από ανθρώπους περιθωριακούς. Από αυτούς που δεν αρκούνται στην εξιστόρηση και ψάχνουν την ελευθερία πίσω απ΄τις λέξεις. Ότι και να σημαίνει η ελευθερία. Έρωτα, μίσος, αγάπη, έλξη, χαρά, λύπη. Η ελευθέρωση αυτών των συναισθημάτων γίνετε μόνο μέσω αυτής. Και αυτοί που το κάνουν δεν είναι αυτοί που έχουν το ταλέντο, είναι αυτοί που τολμούν να το εκφράσουν.
Ας τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους.
Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών.


Ας τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους.
Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών.

Πως;
Δίνω κάθε φορά εγώ την αρχή με μια ανάρτηση.
Ετοιμάζετε την δική σας ανάρτηση διαλέγοντας ένα ποίημα, δικό μας ή κάποιου αλλού.
Το συνδυάζουμε με μια φωτογραφία, δικιά μας ή κάποιου άλλου.
Το συνοδεύουμε με κάποιο τραγούδι που θεωρούμε ότι ταιριάζει.
Ή ότι άλλο θέλουμε σε σχέση με την ποίηση...
Αφού κάνουμε την ανάρτηση και προσθέτουμε το link της στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης πατώντας το εικονίδιο με την μπλε φατσούλα. Η ανάρτησή σας θα προστεθεί στην συλλογή στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης. Εγώ με την σειρά μου μόλις μπορέσω θα κάνω μια λίστα των links, εφόσον το Inlinkz μας αφαίρεσε αυτήν την δυνατότητα.
Για όσους δεν μπορούν να το κάνουν, απλά αφήστε στο σχόλιο το link σας και θα το κάνω εγώ.
Η ιδέα αυτή δεν θα είναι για μια φορά, θα είναι μόνιμη στήλη μια φορά την εβδομάδα και θα κρατά 2-3 μέρες.
σ.σ. Το ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...'' είναι στήλη του Μελωδία FM

Ας γνωρίσουμε την ποίηση μέσα από μεγάλους ή μικρούς δημιουργούς, από άσημους ή διάσημους, μέσα από τραγούδια και εικόνες, μέσα από εμάς τους ίδιους.

σ.σ. Αύριο θα ξεκινήσω με την σχετική ανάρτηση.


Δείτε κάποιες στιγμές σ΄ένα ποίημα ΕΔΩ.

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Σκεφτόμαστε Αριστερά;

Οι εκλογές τελειώσαν. Μεγάλη νίκη του Σύριζα, αν και τα ΜΜΕ προσπαθούν να την μειώσουν με διάφορα δημοσιογραφίστικα τερτίπια, που όμως αν κοιτάξουμε λίγο γύρω μας, τελικά πιάνουν τόπο. Για μένα μεγάλη νίκη θα ήταν η κατατρόπωση της Νέας Δημοκρατίας, που όμως φαίνεται ότι αργεί ακόμα. Τρίτο κόμμα η Χρυσή Αυγή. Φαινόμενο που τελικώς είναι ευρωπαϊκή υπόθεση. Ανεβαίνει σταδιακά η ακροδεξιά στην Ευρώπη. Όσο θα ανεβαίνει η αριστερά, τόσο θα ανεβαίνει η ακροδεξιά. Το έχουμε ξαναδει το έργο πολλές φορές και για κάποιους είναι αναμενόμενο.

Ακούω συχνά την φράση ότι όλοι οι Πασόκοι ψήφισαν Σύριζα. Είναι ότι πιο ανούσιο έχω ακούσει. Το εκλογικό σώμα είναι δεδομένο. Όπως και δεδομένο είναι και το παρελθόν του. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Όταν οι μισοί Έλληνες κάποτε ψήφιζαν Πασοκ λογικό είναι, θέλοντας να αλλάξει κάτι σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα, να μετακινηθούν σε κάτι άλλο. Δεν μπορούμε να γεννήσουμε ξαφνικά ψηφοφόρους αμόλυντους χωρίς εκλογικό παρελθόν. Δεν μπορούμε να ζητάμε αλλαγή και μετά να την κατηγορούμε.

Και αυτή την στιγμή η αλλαγή που μας προσφέρετε είναι η αριστερή. Όπως και να είναι αυτή, ελαστική, αναποφάσιστη, όχι τόσο καθαρή, μα είναι αριστερά. Και η αριστερά, παρά τα όλα ελαττώματα, δεν μπορεί παρά να είναι σχετικώς δικαιότερη.


Κάνω κάποιες σκέψεις. Τι είναι η αριστερά; Είναι τα κόκκινα λάβαρα, τα γαρύφαλλα, η σφιγμένη γροθιά, ο Ριζοσπάστης, ο Μάρξ, ο Λένιν, ο Στάλιν; Είναι ο εμφύλιος, η εξορία, οι βασανισμοί; Τι είναι άραγε; Είναι τα μειονεκτήματα ή τα προτερήματα;

Όλα αυτά αν θέλουμε να την περιγράψουμε, αλλά και κάτι άλλο που δεν μπαίνει σε κανένα πλαίσιο και σε καμιά πολιτική θέση. Είναι πέρα από πολιτικά κόμματα και παρατάξεις. Είναι η σκέψη. Είναι η σκέψη να είσαι δίκαιος, αλληλέγγυος, απλός, συλλογικός. Η σκέψη και η διαρκή προσπάθεια να γίνεσαι καλός άνθρωπος.

Οι άνθρωποι που στρέφονται προς την ακροδεξιά είναι αυτοί που δεν μπορούν να σκεφτούν συλλογικά, είναι οι εγωιστές, αυτοί που δεν μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και προτιμούν ένα τύραννο που θα τους βάλει σε τάξη. Ενδεχομένως να είναι και οι ίδιοι μικροί τύραννοι στις οικογένειές τους, στις φιλίες τους, στους εραστές τους. Αλήθεια όμως δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει με αυτούς. Μπορούμε να τους πείσουμε με τον λόγο; Μήπως το μόνο που μπορούν να καταλάβουν είναι η βία; Θεωρώ πως αυτοί οι άνθρωποι είναι χαμένοι από χέρι και δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορέσει να τους μεταπείσει.


Θέλω να πω λοιπόν πως αν μπορούσαμε να κατηγοριοποιήσουμε τους ανθρώπους με τις δεξιές ή τις αριστερές τους καταβολές, αυτές δημιουργούν κάποια χαρακτηριστικά. Οι δεξιοί γοητεύονται απ΄ την δύναμη του πλούτου και της εξουσίας, θέλγονται στην απολυταρχία και στην αυστηρότητα. Από την άλλη οι αριστεροί είναι περισσότερο επαναστάτες, ακόμα και χωρίς αιτία, περισσότερο ασυμβίβαστοι. Σχετικά βέβαια όλα αυτά γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Μια γενική θεώρηση κάνω.

Γιατί όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται αριστερά; Γιατί αναζητούμε τον μικροαστισμό και την βόλεψη; Το να είναι ασυμβίβαστος είναι πιο δύσκολο απ΄το να είσαι βολεμένος.Το να είσαι μυαλό ανήσυχο είναι πιο δύσκολο απ΄το να μπαίνεις σε καλούπι.

Και τι γίνεται με όλους αυτούς που τόσα χρόνια ψήφιζαν τους ίδιους και τους ίδιους και τώρα στρέφονται προς την αριστερά; Γίνανε ξαφνικά επαναστάτες. Όχι δεν γίνανε. Αλλά δείχνουν κάποια πρόθεση. Άλλοι συνειδητά, άλλοι ασυνείδητα, άλλοι καθόλου.

Εξηγώ λοιπόν ότι αυτό που πρέπει να αλλάξει δεν είναι το πολιτικό σκηνικό, αλλά η κοινωνία. Μια πολιτική αλλαγή δεν ανατρέπει κοινωνίες και θέσεις. Φυσικά οργανώνει ένα πλαίσιο γύρω τους ευνοϊκό, αλλά οι άνθρωποι είναι αυτοί που πρέπει να δουλέψουν για την δικαιοσύνη.

Δουλεύουμε όλοι μαζί για όλους, αναλαμβάνουμε ευθύνες, κάνουμε όνειρα, τα πραγματοποιούμε με δουλειά και ευσυνειδησία. Σεβόμαστε τον άνθρωπο, την διαφορετικότητά του, δεν χτίζουμε σύνορα, σκεφτόμαστε αριστερά.
Μόνο έτσι έχουμε ελπίδα.

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Αναζητώντας την ομορφιά της στιγμής ανακαλύπτεις την ομορφιά της ζωής - Photo A Day May (Days 15 - 23)

Η ομορφιά βρίσκετε στα πιο μικρά πράγματα. Σε μέρη που δεν δίνεις σημασία, σε σημεία που ούτε καν προσέχεις.
Μέσα σε μια μικρή στιγμή.

Καμιά φορά είναι διάχυτη παντού γύρω σου.
Day 15... From where I walk

Κάποιες φορές την φτιάχνεις.
Day 16... Create - The creation place 

Κάποιες φορές την κρατάς.
Day 17... Bag - My favourite!

Κάποιες φορές την ζωγραφίζεις στην άμμο.
May 18... Something I drew - I drew love...

Άλλοτε βρίσκετε στην κορφή του πιο ψιλού βουνού. Έρμη και μοναχή.
Day 19... Alone

Ή στο βλέμμα του πιο υπέροχου πλάσματος.
Day 20... Waiting

Κάποιες φορές την φέρνει ο ταχυδρόμος.
Day 21... Card - Cards from a beloved friend from Nantes, Frence.

Ή την βρίσκεις στο φύσημα του ανέμου.
Day 22... Free - Feel free like a leaf on the wind.

Ή σε εποχές παλιές και θύμησες.
Day 23... Black + White - Sometimes I think that thw past times were actually Black + White...

Όπως και να έχεις όμως το να δούμε την ομορφιά δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο και θέληση.
Αναζητώντας την ομορφιά της στιγμής ανακαλύπτεις την ομορφιά της ζωής.

Αναζητήστε και σεις την ομορφιά μέσα απ΄το Photo A Day.

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Βράβευση 9ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Μετά από μια αγωνιώδης ψηφοφορία ο διαγωνισμός μας έληξε και έχουμε τους νικητές.
Να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας και για την ψηφοφορία.
Καλεστήκατε λοιπόν να στείλετε φωτογραφίες με το θέμα: 

''Αγριολούλουδα...''

Ιδού λοιπόν οι νικητές:

1ο βραβείο
στην Νικολ


για την φωτογραφία
Θαλασσινά αγριολούλουδα 


2ο βραβείο
στην konnie konnie


για την φωτογραφία
Αιωρούμενη Σεληνάκανθος


Οι νικητές θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.
Διάλεξα κάτι καλοκαιρινό.
Από ένα ζευγάρι σκουλαρίκια.


Παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε τις διευθύνσεις σας για να σας αποστείλω τα δώρα σας.

Σε περίπτωση που σας άρεσε κάτι άλλο από την συλλογή μου στο facebook, πολύ ευχαρίστως να σας τα αντικαταστήσω. 

Για να δούμε λοιπόν ποιος κρύβετε πίσω από κάθε φωτογραφία.
Η υπόλοιπη βαθμολογία έχεις ως εξής:

1. Μοναχική ελπίδα - airis 4
2. Για σένα Μαμά - des tzav 10
3. Arum italicum - Εξερευνητής 12
4. Ένα αστέρι στη γη - Vivi Ka 12
5. Σαν Πέρσικο χαλί - dimosf 14
6. Θαλασσινά αγριολούλουδα - Νικολ 38
7. Ρουφώντας το νέκταρ - ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ 10
8. Ζούγκλα.. Σιντριβανιού - Hengeo 2
9. Στης μαργαρίτας το αλωνάκι - Marilise 4
10. Η φύση δραπετεύει - Vicious 0
11. Μαργαρίτες μικρές - Μαρία Έλενα 4
12. Στου βράχου την αγκαλιά - Ελένη Φλογερά 18
13. Είμαι εγώ αγέρας, κλέφτης έρωτας - Xris Kat 8
14. Αγνό σαν...χαμομήλι - me(maria) 12
15. Νευρώνες του μωβ - Xibalba 16
16. Χνουδωτή λάμψη - Στράτος Τσιβιρλης 10
17. Beautiful Daisy - Desp Des 0
18. Αιωρούμενη Σεληνάκανθος - konnie konnie 28
19. Γύρνα, μας φωτογραφίζουν! - ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΚΑΛΕΝΗ 4

Θα καλέσω επίσης την Νικόλ να δώσει το θέμα για τον 10ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' που θα ξεκινήσει στις 1/6.

Ευχαριστώ και πάλι όλους σας.
Και να μη ξεχνάτε... 
Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας φιλώ.

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Γη και Άνθρωποι - Ένα κάλεσμα απ΄την Αγριμιώ...

Υπάρχει μια σχέση της φύσης με τον άνθρωπο, που συνήθως οι άνθρωποι την ξεχνούν ή ακόμα χειρότερα την παρερμηνεύουν.
Θεωρούμε ότι η γη αυτή μας ανήκει. 
Μα η αλήθεια είναι πως εμείς ανήκουμε σε αυτή.
Εμείς είμαστε κτήμα της, εμείς περιβαλλόμαστε απ΄την ομορφιά της, εμείς απολαμβάνουμε την μεγαλοσύνη της.
Και κατ΄επέκταση αν δεν την προσέξουμε, εμάς εκδικείται.

Αυτά τα βουνά δεν υπόκεινται σε κανέναν ανθρώπινο νόμο.
Επιβάλλονται στον άνθρωπο όπως θέλουν αυτά.


Αυτά τα νερά ρέουν και χωρίς εμάς. Δροσίζουν τα χώματα, ποτίζουν τα φυτά με ακρίβεια που κανένα ανθρώπινο μυαλό δεν θα μπορούσε να κανονίσει.

 


Αυτός ο ουρανός και ο ήλιος τρέφει το πράσινο των φύλλων, παίζει μαζί τους. Άλλοτε τα ανθίζει, άλλοτε να ξεραίνει, χωρίς να ρωτά, χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν.



Ακόμα και τα πιο ταπεινά, ακόμα και τα πιο μικροσκοπικά, φαινομενικά ασήμαντα πλάσματα έχουν τον ρόλο τους. Έχουν τον σκοπό τους.




Και όλα αυτά τα πανέμορφα λουλούδια που ανθίζουν και μεγαλώνουν μόνα τους, χωρίς ανθρώπινο χέρι. Όλα αυτά τα πολύχρωμα λουλούδια ομορφαίνουν την παλέτα της γης που κανένα χέρι, ακόμα και του πιο ταλαντούχου ζωγράφου, δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει.



Όλα αυτά λοιπόν δεν είναι δικά μας.
 Δεν μας ανήκουν. Δεν εξαρτιούνται από μας. 
Είναι αυτόφωτα, είναι ελεύθερα.
Πρέπει να τα καταλάβουμε.
Τίποτα δεν είναι δικό μας.

*******************

Ένα κάλεσμα απ΄την Αγριμιώ...

Η Κρήτη, η Τέχνη, η Επανάσταση και η Ομογένεια ένωσαν τις Φωνές τους. Προσεχώς online περιοδικό τέχνης, ειδική έκδοση με πράσινα θέματα,“Ανθρώπων Έργα – Κρήτη”.

Συγγραφείς, ποιητές, μαντιναδολόγοι και καλλιτέχνες..με στίχους, τραγούδια, ποιήματα και ιστορίες ας δείξουμε την εναντίωσή μας στην εγκληματική υδρολύση των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο. Ας στρέψουμε την πλάτη στα media και όσους μας λένε να σωπάσουμε!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κο Σάββα Τριανταφυλλίδη, ο οποίος αγκάλιασε την προσπάθειά μας απ’την πρώτη στιγμή.

(Επικοινωνήστε στο crete_art@yahoo.com για  περισσότερες πληροφορίες)

****************

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

14 bloggers γράφουν "Το μυστήριο του καφενείου...''


Η αρχή του μυστηρίου.  

  Ήταν Νοέμβρης, μέρα βροχερή. Τετάρτη. Απ΄ αυτές που σε κάνουν να μην θες να κάνεις τίποτα. Το κρύο είχε αρχίσει να το τσούζει. Ο κυρ Μιχάλης μόλις είχε ανοίξει τον καφενέ. Τα τραπεζάκια έξω μοιάζουν ερημικά αφού εγκαταλείφτηκαν από τους πελάτες του καλοκαιριού. Είναι φθινόπωρο και όλοι αναζητούν την ζεστασιά του εσωτερικού χώρου. 
  
  Ο κυρ Μιχάλης σκούπισε σχολαστικά τα τελευταία ξερά φύλα που είχαν πέσει απ΄ την κρεβατίνα. Καθάρισε τα τραπέζια. Δεν έχει σημασία που κανείς δεν τα καταδέχονταν πια. Τιμής ένεκεν για τις στιγμές της καλοκαιρίας. 

  Μέσα στο καφενείο η υγρασία ήταν αισθητή. Ο κυρ Μιχάλης άναψε την σόμπα. Πάντα καθάριζε από βραδύς. Ήθελε να πίνει κατευθείαν τον καφέ του. Να μην έχει στο νου του καθαριότητες και ετοιμασίες. Έβαλε μουσική, άνοιξε τις μηχανές, μια γρήγορη επιθεώρηση με το ξεσκονόπανο μπας και του ξέφυγε κάτι το προηγούμενο βράδυ και ο βαρύς γλυκός του ήταν έτοιμος.

  Έκατσε σε μια καρέκλα που είχε μονίμως δίπλα στη σόμπα. Με ένα μαξιλαράκι καλυμμένο από μια παλιά, καθαρή δαντέλα. Η καρέκλα του κυρ Μιχάλη. Δεν καθόταν κανείς εκεί. Όλοι το ξέραν. Όχι ότι τους το είχε επιβάλει ο ιδιοκτήτης. Αλλά έτσι… 

  Αν και ήταν πολύ πρωί ακόμα, ούτε τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει, η ξύλινη μπλε πόρτα του καφενέ άνοιξε. Αν και απόρησε για μια στιγμή, καλημέρισε πρόσχαρα τον νεαρό που φάνηκε μπροστά του. 

  Ο νεαρός, γύρω στα 30, έκατσε σε μια άκρη με την πλάτη του προς την τζαμαρία. Το πρόσωπό του χλωμό, τα ρούχα του παλιά, πολυφορεμένα. Ένα σημάδι κίτρινο ανάμεσα στα δυο δάχτυλα μαρτυρούσε το πόσο δεινός καπνιστής ήταν. Το βλέμμα του κενό και ψυχρό. Σαν τον καιρό που κρύωνε τις ψυχές των ανθρώπων. Έβγαλε για λίγο τα γυαλιά του, τα καθάρισε απ΄ τις στάλες της βροχής. Έριξε μια κλεφτή ματιά προς τα έξω και τα ξαναέβαλε. Κρατούσε ένα χαρτοφύλακα. Δεν τον ακούμπησε στην διπλανή καρέκλα. Τον είχε ακουμπισμένο στα πόδια του και τον κρατούσε. 

  - Τι θα πάρετε, τον ρώτησε γλυκά ο κυρ Μιχάλης.
  - Ένα φραπέ σκέτο αχτύπητο, αποκρίθηκε αυτός. Ο νεαρός φαινόταν νευρικός. Συνεχώς κοιτούσε προς την πόρτα. Φαινόταν πως κάποιον περίμενε. 

  Η πόρτα άνοιξε και ένας άντρας μπήκε στον καφενέ. Ήταν γύρω στα 40. Όμορφα ντυμένος στα μαύρα με ένα ακριβό κουστούμι. Τα μαλλιά του γκρίζα, καθαρά και καλοχτενισμένα. Η όψη του σίγουρη και αυστηρή. Κρατούσε και αυτός έναν χαρτοφύλακα. Ο νεαρός σφίχτηκε μόλις τον αντίκρισε. Η θωριά του άντρα τον επισκίασε. Φαινόταν τόσο μικρός και αβοήθητος μπροστά του. 

  - Πάτροκλος; τον ρώτησε
  - Αχιλλέας, του απάντησε.
Μα τι περίεργα ονόματα σκέφτηκε ο κυρ Μιχάλης. Και αυτοί οι δύο άντρες τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν μεταξύ τους; Φαινομενικά έμοιαζαν ανόμοιοι και παράταιροι.  

  Ο άντρας του άφησε τον χαρτοφύλακα στο τραπέζι. Ο καφές του νεαρού αναταράχτηκε και χύθηκε λίγο στο τραπεζάκι. Ο κυρ Μιχάλης έκανε ένα βήμα με το πανί για να το καθορήσει. Ο άντρας τον κοίταξε χωρίς να μιλήσει. Το βλέμμα του τον έκανε να κάνει πίσω. Ξανακοίταξε τον νεαρό με προστακτική ματιά. Ο νεαρός του έδωσε τον δικό του χαρτοφύλακα και τοποθέτησε στην θέση του τον άλλον που του έδωσε ο άντρας.Ο άντρας χωρίς δεύτερη κουβέντα έφυγε.

  Ο νεαρός έκατσε για κάποια δευτερόλεπτα σαν να αναρωτιόταν τι να συνέβη. Σαν να είχε άγνοια της κατάστασης. Ο καφές του ανέγγιχτος. Άφησε τα χρήματα στο τραπέζι, σηκώθηκε και έφυγε.

  Ο κυρ Μιχάλης έπεσε σε περισυλλογή. Τι ήταν αυτό που μόλις συνέβη; Τι ήταν αυτό που τάραξε την συνηθισμένη ησυχία του καφενέ; Με την δουλειά το ξέχασε. Θεώρησε ότι ήταν κάτι περιστασιακό. Μέχρι που την επόμενη Τετάρτη συνέβη ακριβώς το ίδιο. Και όλες τις επόμενες Τετάρτες.

  Αυτό συνεχίστηκε για περίπου δύο μήνες. Όσο και να προσπαθούσε ο κυρ Μιχάλης να πιάσει κουβέντα με τον νεαρό, τόσο αυτός το απέφευγε. Δεν δεχόταν καν να του κεράσει τον καφέ. Και έπλεκε με το μυαλό του σενάρια συνομωσίας και φαντασίας. Τι να ήταν άραγε αυτοί οι δύο άντρες; Και τι τους συνέδεε; Φαινόταν ότι έκαναν ένα είδος δουλειάς μεταξύ τους. Αλλά τι δουλειά ήταν αυτή; Πολύ περίεργο.

  Και εκεί που η περιέργειά του είχε φτάσει στο αποκορύφωμα μια Τετάρτη ο νεαρός δεν εμφανίστηκε. Από την μια ο κυρ Μιχάλης ανακουφίστηκε. Δεν ήθελε ύποπτα πράγματα στο μαγαζί του. Απ΄ την άλλη ένοιωσε μια ανησυχία για τον άγνωστο νεαρό. Πριν προλάβει να σκεφτεί όλα αυτά η πόρτα άνοιξε και ο άντρας με τα μαύρα μπήκε στο καφενέ με τον χαρτοφύλακα στα χέρια. Το βλέμμα του έψαξε τον χώρο. 

  - Δεν ήρθε σήμερα, του είπε ο κυρ Μιχάλης και την ίδια στιγμή το μετάνιωσε. Τι ήθελε και ανακατεύτηκε; Κρύος ιδρώτας τον έλουσε. Σαν να είχε εμπλακεί και αυτός σε αυτά τα άγνωστα και ύποπτα σχέδιά τους. 

  Ο άντρας έκλεισε πίσω τους την πόρτα και στάθηκε για λίγο στο πεζοδρόμιο. Έβγαλε το κινητό του και κάποιον κάλεσε. Κάτι είπαν και έφυγε.

  Οι μέρες περνούσαν και τίποτα ανεξήγητο δεν είχε συμβεί στο μικρό καφενείο. Όλα έμοιαζαν ότι επέστρεψαν στην καθημερινότητα τους.

  Ήταν Μάης. Μέρα ηλιόλουστη και ζεστή. Απ΄ αυτές που σε κάνουν να μην θες να κάτσεις σπίτι. Ο κυρ Μιχάλης μόλις είχε ανοίξει τον καφενέ και τακτοποιούσε τον έξω χώρο πριν πιει τον πρωινό του καφέ. Ήταν πολύ πρωί ακόμα, ούτε τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει. 

Μια όμορφη κοπέλα με γλυκό αλλά χλωμό πρόσωπο, απλά ντυμένη, κάθισε στην άκρη του καφενέ. Στα πόδια της ακούμπησε τον χαρτοφύλακα που κρατούσε.
  - Ένα φραπέ σκέτο αχτύπητο παρακαλώ…

Η ιστορία μου συνεχίζετε από τους:
Ξεκινάτε λοιπόν από σήμερα, χωρίς πίεση, να γράφετε την συνέχεια της ιστορίας μας. Κάθε φορά που θα γράφεται μια ιστορία θα τοποθετώ τον σύνδεσμό της στην παραπάνω λίστα. Καλό θα ήταν να βάζετε και κάποιον τίτλο στην συνέχεια σας. Σκέφτηκα να γράψω εγώ το τέλος της ιστορίας. Πιστεύω πως δεν έχετε αντίρρηση. Αν έχετε την καλοσύνη μόλις αναρτήσετε την συνέχεια, αφήστε μου ένα σχόλιο εδώ, μήπως και δεν προλάβω να την δω.
Σας εύχομαι καλές εμπνεύσεις και καλοτάξιδο το καινούριο μας ταξίδι.
Καλημέρα σας.


Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Η ένωση και ο χωρισμός (Ένας πίνακας... δυο ιστορίες)


Είναι μια ιδέα της marilenas. Άργησα λιγάκι να την πραγματοποιήσω. Να εμπνευσθούμε από έναν πίνακα που μας κάτι λέει, να τον συστήσουμε με λίγα λόγια για να τον μάθουν όλοι και να γράψουμε δυο ιστορίες (πεζό ή ποίημα) διαφορετικές . 

α) Αντανάκλαση: Η ιστορία-αντανάκλαση θα είναι μια ιστορία που είτε απεικονίζει το θέμα του πίνακα είτε αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που νιώθετε εσείς για τον πίνακα.

β) Παραμορφωτικός καθρέφτης: Η ιστορία-παραμορφωτικός καθρέφτης θα είναι το αντίθετο. Μια ιστορία που είτε θα παραμορφώνει το θέμα του πίνακα είτε θα περιγράφει το εντελώς αντίθετο από αυτό που νιώθετε για τον πίνακα.

****************

Εγώ θα το αλλάξω λιγάκι. Τυχαίνει να έχω δυο πίνακες. Ο ένας αντίθετος του άλλου. Οι πίνακες δεν είναι κάποιου γνωστού ζωγράφου, αλλά ενός πολύ αγαπημένου μου ανθρώπου. Ήταν δώρο για τον γάμο μου. Ο ένας λέγετε ''η ένωση'' και ο άλλος ''ο χωρισμός''.

Επειδή συνήθως πρώτα έρχεται η ένωση και μετά ο χωρισμός, εγώ θα τα πλέξω αντίθετα θέλοντας να δώσω μια πιο αισιόδοξη νότα.


Ο χωρισμός.

Η ψυχή απορεί.
Ρωτά το μυαλό.
Το βρίζει, το φωνάζει, το ταρακουνά.
Μα τι να πει και αυτό;
Απάντηση δεν υπάρχει, δεν έχει
Για όλα φταίει.
Για όλα ευθύνεται.
Και το σώμα πονά.
Πονά σαν να έχει πληγές αληθινές, 
που όμως δεν επουλώνονται με κανένα φάρμακο.
Μόνο χειρότερες γίνονται.
Στάζουν αίμα και ζωή,
χαράσσετε με ένα ''γιατί''
και μένει αδειανό, κρύο, αποστειρωμένο.
Σαν να ξυπνάς από έναν εφιάλτη,
που όμως δεν είναι όνειρο.
Σαν να ζεις ένα φιλμ μελό, 
που όμως δεν είναι ταινία.
Σαν να ζεις μια ζωή,
που όμως δεν είναι δική σου.
Το φεγγάρι μίκρυνε απότομα.
Η θάλασσα μια ευθεία γραμμή.
Βαρετή και αδιάφορη.
Και η ψυχή συνεχίζει να ρωτά,
μέχρι και αυτή να πέσει αποκαμωμένη,
να κοιμηθεί τον ατέλειωτο θάνατο. 
Τον θάνατο που νιώθουν αυτοί που αγάπησαν περισσότερο.

************


Η ένωση.

Μετά το φεγγάρι μεγαλώνει ξανά.
Η θάλασσα διάφανη και λεία.
Τα βράχια θαρρείς μαλακώνουν κι αυτά.
Δεν μιλά κανείς.
Φοβόμαστε ότι οι λέξεις θα χαλάσουν ότι πιο όμορφο φτιάξαμε.
Και απλά σιωπούμε.
Όχι πια πόνο, όχι πια δάκρυα.
Γέρνει ο ένας στον ώμο του άλλου και κάνει μια ευχή.
Καμιά υπόσχεση, κανένας όρκος.
Τι ζει για πάντα;
Μόνο η στιγμή.
Μια τόση δα μικρή στιγμή.
Μόνο αυτή μπορεί να ζήσει για πάντα.
Μια ευχή.
Ας την ζήσουμε.

***********

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

9ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν''.

Ξεκινάει σήμερα η παρουσίαση των φωτογραφιών και η ψηφοφορία του 9ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''. Οι φωτογραφίες που μαζεύτηκαν είναι όλες υπέροχες και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια. Θα ήθελα επίσης να σας ευχαριστήσω που αγκαλιάζετε με τόση αγάπη τον διαγωνισμό αυτό. 
Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες πάνω στο θέμα που επέλεξε ο νικητής του 8ου διαγωνισμού το οποίο ήταν:

''Αγριολούλουδα...''

Ιδού λοιπόν οι συμμετοχές σε τυχαία σειρά.

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Εικόνες καθημερινής ευτυχίας - Photo A Day May (Days 8 - 14)



Τι πιο όμορφο και πιο μπλε από την θάλασσα και τον ουρανό της Ελλάδας; 
Day 8... Blue


Τι πιο χαλαρωτικό από ένα καφέ ή ένα ούζο στις όχθες της πιο όμορφης θάλασσας;
Day 9... Favourite


Τι πιο εξουθενωτικό και γεμάτο από ένα παιχνίδι με δύο υπέροχα πλάσματα;
Day 10... In the garden


Τι πιο γλυκό από ένα νεογέννητο πουλάρι στα πόδια της μαμάς του;
Day 11... Mother


Τι πιο ξεκούραστο από το να σου έχουν έτοιμο βραδινό, έστω και πρόχειρο, όταν γυρνάς κουρασμένη απ΄την δουλειά;
Day 12... Ready


Τι πιο αστείο από το όταν αντιλαμβάνεται ο Φλοξ ότι κάτι τρως;
Day 13... I spy


Τι πιο μεγάλο από τα χρώματα των ανθρώπων στην παλέτα της φύσης;
Day 14... Lines

Πληροφορίες για το Photo A Day δείτε ΕΔΩ.

***************
 Μέχρι και την Πέμπτη μπορείτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον διαγωνισμό φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν'' με θέμα ''Αγριολούλουδα...''. Δείτε ΕΔΩ.

Επίσης όσοι θέλουν να συμμετάσχουν στην συνέχεια της ιστορίας ''Το μυστήριο του καφενείου'' ας δηλώσουν συμμετοχή ΕΔΩ έως την Κυριακή. Την Δευτέρα θα κάνω την ανάρτηση έναρξης της συγγραφής της ιστορίας.

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Να σας θυμίσω ότι...

Τον τελευταίο καιρό τρέχω αρκετά και δεν προλαβαίνω σχεδόν τίποτα. Νιώθω την κούραση σε κάθε κύτταρό μου, κάνοντας αρκετά άσκοπα και βαρετά πράγματα. Πολλές φορές λέω να τα παρατήσω όλα και να μην κάνω τίποτα για κάνα εξάμηνο μπας και ξεκουραστώ. Αλλά το κακό είναι πως πρέπει να φάμε κιόλας, να πληρώσουμε λογαριασμούς (κυρίως) και διάφορα άλλα τέτοια βαρετά και διαδικαστικά θέματα, που στερούν απ΄τους ανθρώπους ευτυχία και όρεξη.

Περνάω κλεφτά και σας διαβάζω και θέλω μια μέρα να καώ στον υπολογιστή, να διαβάσω ότι έχασα τόσο καιρό, να γράψω ότι δεν είπα, ότι σκέφτηκα, ότι θέλω τέλος πάντων να αποτυπωθεί σε κείμενο. 
Θα γίνει και αυτό κάποια μεγάλη μέρα.


Προς το παρόν να σαν θυμίσω ότι μέχρι και την Πέμπτη μπορείτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον διαγωνισμό φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν'' με θέμα ''Αγριολούλουδα...''. Δείτε ΕΔΩ.


Επίσης όσοι θέλουν να συμμετάσχουν στην συνέχεια της ιστορίας ''Το μυστήριο του καφενείου'' ας δηλώσουν συμμετοχή ΕΔΩ έως την Κυριακή. Την Δευτέρα θα κάνω την ανάρτηση έναρξης της συγγραφής της ιστορίας.

Αυτά τα ολίγα.
''Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή.
Υπάρχει ακόμα, υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί''
Αυτό ακούω τώρα...
Καλή σας μέρα...


Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Πράσινη επανάσταση στην Κρήτη ενάντια στα χημικά της Συρίας.


Από τις 6 Γενάρη, όπου κι έγινε η πρώτη δημοσίευση στα χρονικά για το ζήτημα, στα Χανιώτικα Νέα μέσω ενός τοπικού δημοσιογράφου, ο οποίος από πείσμα κράτησε το θέμα ζωντανό στις καρδιές μας, ο τοπικός Κρητικός τύπος ασχολείται καθημερινά με την Πράσινη Επανάσταση των Κρητών ενάντια στην υδρόλυση των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο.

Από τις 6 Γενάρη έως σήμερα, οι Κρήτες κι ο Κρητικός Τύπος, μέσα από μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις χιλιάδων Κρητών, βροντοφωνάζουν καθημερινά το «Όχι».

Από τη Σούδα (9/3) και το ιστορικό Αρκάδι (23/3) έως την εν πλω διαμαρτυρία στα Σφακιά (27/4), δήμαρχοι, πολίτες, πανεπιστημιακοί, δικηγορικοί κι οδοντιατρικοί σύλλογοι, ψαράδες, φοιτητές, μαθητές της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας, εκπαιδευτικοί, κι αγανακτισμένοι παπάδες ξεσηκώθηκαν ενάντια στα σχέδια των ΗΠΑ, Ρωσία και του διεθνούς Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW).

Μέλη της «Κίνησης Πολιτών ενάντια στην «εξουδετέρωση» των χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου», από το περήφανο νησί της Κρήτης, καταγγέλλουν πως δεν υπάρχει καμία επίσημη πληροφόρηση, από την κυβέρνηση ή κάποιον άλλο οργανισμό, για το πότε ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η υδρόλυση και κάτω από ποιες συνθήκες.

Μέλη της κίνησης από ολόκληρη την Κρήτη, ανάμεσά τους και πανεπιστημιακοί καθηγητές, όπως ο κος Γιδαράκος και κος Πισσίας, από το Πολυτεχνείο και Πανεπιστήμιο Κρήτης αντίστοιχα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου τονίζοντας πως έχει απαγορευθεί κάθε παρακολούθηση από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, ή τηλεμετρική αναμετάδοση της διαδικασίας κι αυτό εγείρει σημαντικά ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά ερωτήματα.

Πανικός φωλιάζει στις ψυχές όλων των Κρητών καθώς, σύμφωνα με νομικούς εκπροσώπους της κίνησης πολιτών, οι Αμερικανοί έχουν φροντίσει ώστε σε περίπτωση ατυχήματος, κατά τη διάρκεια της υδρόλυσης ή μεταφοράς των αποβλήτων, να μη φέρει νομικές κι οικονομικές ευθύνες το αμερικανικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού το οποίο έχει αναλάβει την εξουδετέρωση και κατ’επέκταση οι Η.Π.Α.

Ο Γιώργος Σμπώκος, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης σε θέματα Δικαίου Περιβάλλοντος, αναφέρει πως «υπάρχει νομικό κενό για τα χημικά της Συρίας». Τι γίνεται όμως στην υπόλοιπη Ελλάδα;

Την ίδια ώρα που χιλιάδες Κρήτες παραβρέθηκαν στην εν πλω διαμαρτυρία στα Σφακιά (27/4), περισσότεροι από 500 Κρήτες συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα και εξέφρασαν την αντίθεσή τους στις αντεθνικές κι εγκληματικές αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Κανένα Αθηνοκεντρικό κανάλι δεν ασχολήθηκε με τη συγκέντρωση αυτή. Μόνοι οι δημοσιογράφοι ήδη ασχολήθηκαν με το θέμα αποδεικνύουν έμπρακτα ότι δε χρηματίζονται. Ποιοι είναι όμως αυτοί που χρηματίζονται και δεν μιλούν; Τι συμβαίνει με τους επιστήμονες;

Ο τύπος γενικότερα στην Ελλάδα δεν έχει ασχοληθεί καθόλου με το μείζονος σημασίας αυτό ζήτημα. Πώς θα γινόταν άλλωστε να ασχοληθούν με σημαντικά ζητήματα, όπως το ζήτημα της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές της Χαλκιδικής, την ιδιωτικοποίηση των παραλιών της χώρας μας κι άλλα πράσινα ζητήματα, τα οποία έχουν κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό αντίκτυπο, εν’όψει των επικείμενων εκλογών; Οι πολίτες φοβούνται ότι πολλά μέλη θ’αποχωρίσουν από τις κινητοποιήσεις με την πάροδο των εκλογών, καθώς από τον χώρο της πολιτικής τους προσέγγισαν στην προσπάθειά τους να εξαργυρώσουν ψήφους.

«Μας λένε να σιωπούμε και να μην αντιδρούμε», αναφέρει χαρακτηριστικά η Ευγενία Τσατσάκη, μέλος της κίνησης πολιτών στο συντονιστικό Ηρακλείου, για τους κυβερνητικούς εκπροσώπους και τα Υπουργεία. «Δεν έχει γίνει καμία μελέτη περιβαλλοντικών ρίσκων κι επιπτώσεων», συμπληρώνει με απογοήτευση, δηλώνοντας πως «δεν υπάρχει διαφάνεια στην ενημέρωση τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης όσο κι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκτός Κρήτης».

Σε δήλωσή του σε ομογενειακή εφημερίδα ήδη από τον Ιανουάριο, ο κος Αντώνης Τσουρδαλάκης από τη Μελβούρνη, πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Κρητών, εξέφρασε την «αντίθεση κι αγανάκτησή του για την προτεινόμενη και μυστικά σχεδιαζόμενη καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στον θαλάσσιο χώρο δυτικά της Κρήτης» και καταδίκασε τις εγκληματικές, επικίνδυνες κι απαράδεκτες ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης. Όμως έκτοτε μειωμένες ήταν οι κινητοποιήσεις της Ομογένειας.

Την θανάσιμη κι εγκληματική αδιαφορία τόσο του ελληνόφωνου Τύπου όσο και της ελληνικής κυβέρνησης καταδικάζει επίσημα και η φοιτητική ομάδα Κοινωνικών Λειτουργών του πανεπιστημίου RMIT στην Μελβούρνη καθώς κι εκπρόσωποι της «Κίνησης Πολιτών ενάντια στην «εξουδετέρωση» των χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου» εδώ στη Μελβούρνη.

Οι Κρήτες καλούν τους ομογενείς να συμπαρασταθούν έμπρακτα στις κινητοποιήσεις τους και να βοηθήσουν να μη γίνει σκουπιδότοπος αποβλήτων, πυρηνικών και χημικών η Μεσόγειος. Πρέπει να σπάσει επιτέλους ο κλοιός της σιωπής και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην υπόλοιπη χώρα και το εξωτερικό να δώσουν στο ζήτημα τη δέουσα σημασία που του αρμόζει.

Η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης, ήδη σε δελτίο τύπου από τις 6 Φεβρουαρίου, δηλώνει πως «η Ιεραρχία της Εκκλησίας Κρήτης διαμαρτύρεται έντονα για την έλλειψη υπεύθυνης ενημέρωσης όλων των πολιτών της χώρας μας, κυρίως δε των κατοίκων της Κρήτης, για το εν λόγω μεγάλο και σοβαρό θέμα, κι εκφράζει την έντονη αντίθεσή της για το θλιβερό αυτό γεγονός».

Σε ομιλία του στη Σούδα στις 9 Μαρτίου, ο παπά-Ανδρέας από τα Ανώγεια, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα λέγοντας πως «Από το Ακρωτήρι των Αγώνων υψώνουμε το λάβαρο της Παγκρήτιας Αντίστασης απέναντι στα σχέδια του χημικού θανάτου», και καλώντας τον Κρητικό λαό ν’απέχει από τις ευρωεκλογές, ακολουθώντας το παράδειγμα της ακριτικής Γαύδου.

Παρακινήστε άτομα που γνωρίζετε στον καλλιτεχνικό χώρο να ενώσουν τις φωνές τους μαζί μας. Ένας ολόκληρος λαός κατέβηκε στους δρόμους. Κανένας να μη μείνει με σταυρωμένα τα χέρια, το οφείλουμε στα παιδιά μας.

Γνωρίζουμε πολύ καλά τι φωλιάζει στις ανυπότακτες καρδιές των Κρητών απανταχού γης: «Ήθελαν να μας βρουν ανοχύρωτους κι απροετοίμαστους. Μας βρήκαν όμως αποφασισμένους».

Κίνηση Πολιτών ενάντια στην «εξουδετέρωση» των χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου - Μελβούρνη

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Ιστορίες του Καφενέ - Το μυστήριο του καφενείου... συνεχίζεται.


Λοιπόν φίλοι καλοί και αναγνώστες κόντρα σε νωθρούς καιρούς δεν μένουμε στιγμή χωρίς να δημιουργούμε και να μπαίνουμε στο μάτι αυτών που θέλουν τους ανθρώπους σκλάβους. Με την σκέψη αυτή ξεκινάμε καινούρια αλυσίδα ιστοριών.

Θα παραθέσω τα link όλων των Ιστοριών του Καφενέ και θα μπουν σε ψηφοφορία ούτως ώστε να επιλεγεί η ιστορία που θα συνεχιστεί. 
Ας ψηφίσουμε για πέντε μέρες. Δηλαδή από σήμερα μέχρι την Τρίτη 13/5. Την Τετάρτη το πρωί θα ανακοινώσω την επικρατούσα ιστορία.
Καλό θα ήταν όσοι γράψαμε ιστορία να μην ψηφίσουμε την δική μας.

Μόλις επιλεγεί η ιστορία θα την αναδημοσιεύσω στο μπλογκ μου (ελπίζω να μην έχει αντίρρηση ο συγγραφέας) σε άλλη ανάρτηση. Με σχόλια θα δηλώσετε συμμετοχή για την συγγραφή της συνέχειας... και ένα καινούργιο ταξίδι θα ξεκινήσει!

Η ιστορίες του Καφενέ.
Δημήτρης Ασλάνογλου, "Κι όμως είπε αλήθεια"
Lysippe, Το σημάδι της Γλαύκας
Αγριμιώ, Αν τολμάς, φαντάσου....
Κατερίνα , Η μοιραία συνάντηση
@ριστέα, Απροσπέλαστοι κόσμοι
Xris Kat, Το αποτέλεσμα
Μαριλένα, Στη βροχή
Λεβίνα, Ημέρες οργής
Έλλη, Σοφία
Φλώρα, Στα ακρογιάλια των εφήμερων Ερώτων
Μαρία Νι, Το μυστήριο του καφενείου
Χριστίνα, Μια καινούργια αρχή
Λεβίνα, Ο παπατζής, 2η συμμετοχή
Μαρία Κανελλάκη, "What is baklavas?"
Katerina koko, Η συνέντευξη
Μαρία (me maria),  Ακυβέρνητοι στο χρόνο
Πέτρος, Το αντάμωμα
Κική, Ο Βλάχος και το Σαλιγκάρι (Μέρος 1ο)

Κική, Ο Βλάχος και το Σαλιγκάρι (Μέρος 2ο)
Έλενα, Stop!

Γλαύκη, Πέρα και πάνω από αυτό, Φιλοξενήθηκε από την Petra
Βερόνικα (censurasigloXXI, Ισπανίδα που γράφει στα ελληνικά)(χωρίς τίτλο)
Δέσποινα, Αυτή η φύση, Μέρος 1ο
Δέσποινα, Αυτή η φύση, Μέρος 2ο
Κλαυδία, Η εγγονή της Μαρουλίας

Αρχίζει λοιπόν η ψηφοφορία!
Παρακαλώ προωθήστε το. Έστειλα μέιλ αλλά τα δεν έχω όλων σας που γράψατε τις ιστορίες.


Η αρχική ανάρτηση ήταν αυτή. Θεωρούσα σωστό να βάλω όλες τις ιστορίες, άσχετα αν μπορούν να συνεχιστούν ή όχι. Δεν μου έκανε σωστό να επιλέξω κατευθείαν τη δική μου ιστορία. 
Εκ των πραγμάτων όμως βλέπω ότι τελικά η ιστορία που θέλετε να συνεχιστεί θα είναι η δική μου. 
Οπότε ας ακυρώσουμε την ψηφοφορία και ας δηλώσουμε συμμετοχή. 
Όποιος θέλει να την συνεχίζει ας αφήσει σχόλιο.
Με την σειρά που θα σχολιάσετε, με την ίδια σειρά θα γραφτεί και η συνέχεια.
Με κάθε συμμετοχή θα προσθέτω και το όνομά σας στη παρακάτω λίστα και όταν γράψετε την ιστορία θα προσθέτω και το link.
Ας βάλουμε ένα χρονικό περιθώριο για συγκέντρωση συμμετοχών περίπου 10 μέρες. Για την συγγραφή της κάθε συνέχειας περίπου εβδομάδα.
Για όσους πρώτη φορά συμμετέχουν σε κάτι τέτοιο το δρώμενο έχει ως εξής:
Διαβάζετε την αρχή της ιστορίας και αν σας αρέσει δηλώνετε συμμετοχή με σχόλιο. Ακολουθείτε όλες τις ιστορίες που θα γραφούν ως συνέχεια της αρχικής ιστορίας και όταν έρθει η σειρά σας γράφετε την συνέχεια που θεωρείτε εσείς κατάλληλη ή πιο ταιριαστή.
Μετά την δημοσιεύετε στο μπλογκ σας ώστε να πάρει την σκυτάλη ο επόμενος δηλών τη συμμετοχή και να την συνεχίσει.
Δεν είναι απαραίτητο να έχετε μπλογκ. Μπορείτε να δήλωσετε συμμετοχή και θα φιλοξενηθείτε στο δικό μου ή σε όποιο προτιμάτε εσείς.
Στόχος μας η δημιουργία ενός διηγήματος που θα φέρει την υπογραφή πολλών διαφορετικών ανθρώπων, που όμως συμμερίζονται μια κοινή γραμμή, αυτήν της δημιουργίας.
Για να μην γίνει μπέρδεμα, όσοι δηλώσατε συμμετοχή στο μειλ, αφήστε ένα σχόλιο εδώ.
Ευχαριστώ και πάλι για όλα και αν έχετε οποιαδήποτε απορία να την λύσουμε.
Για όσους δεν την διάβασαν και θέλουν να συμμετέχουν στην συνέχεια της, η ιστορία έχει ως εξής:

  Ήταν Νοέμβρης, μέρα βροχερή. Τετάρτη. Απ΄ αυτές που σε κάνουν να μην θες να κάνεις τίποτα. Το κρύο είχε αρχίσει να το τσούζει. Ο κυρ Μιχάλης μόλις είχε ανοίξει τον καφενέ. Τα τραπεζάκια έξω μοιάζουν ερημικά αφού εγκαταλείφτηκαν από τους πελάτες του καλοκαιριού. Είναι φθινόπωρο και όλοι αναζητούν την ζεστασιά του εσωτερικού χώρου. 
  
  Ο κυρ Μιχάλης σκούπισε σχολαστικά τα τελευταία ξερά φύλα που είχαν πέσει απ΄ την κρεβατίνα. Καθάρισε τα τραπέζια. Δεν έχει σημασία που κανείς δεν τα καταδέχονταν πια. Τιμής ένεκεν για τις στιγμές της καλοκαιρίας. 

  Μέσα στο καφενείο η υγρασία ήταν αισθητή. Ο κυρ Μιχάλης άναψε την σόμπα. Πάντα καθάριζε από βραδύς. Ήθελε να πίνει κατευθείαν τον καφέ του. Να μην έχει στο νου του καθαριότητες και ετοιμασίες. Έβαλε μουσική, άνοιξε τις μηχανές, μια γρήγορη επιθεώρηση με το ξεσκονόπανο μπας και του ξέφυγε κάτι το προηγούμενο βράδυ και ο βαρύς γλυκός του ήταν έτοιμος.


  Έκατσε σε μια καρέκλα που είχε μονίμως δίπλα στη σόμπα. Με ένα μαξιλαράκι καλυμμένο από μια παλιά, καθαρή δαντέλα. Η καρέκλα του κυρ Μιχάλη. Δεν καθόταν κανείς εκεί. Όλοι το ξέραν. Όχι ότι τους το είχε επιβάλει ο ιδιοκτήτης. Αλλά έτσι… 


  Αν και ήταν πολύ πρωί ακόμα, ούτε τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει, η ξύλινη μπλε πόρτα του καφενέ άνοιξε. Αν και απόρησε για μια στιγμή, καλημέρισε πρόσχαρα τον νεαρό που φάνηκε μπροστά του. 


  Ο νεαρός, γύρω στα 30, έκατσε σε μια άκρη με την πλάτη του προς την τζαμαρία. Το πρόσωπό του χλωμό, τα ρούχα του παλιά, πολυφορεμένα. Ένα σημάδι κίτρινο ανάμεσα στα δυο δάχτυλα μαρτυρούσε το πόσο δεινός καπνιστής ήταν. Το βλέμμα του κενό και ψυχρό. Σαν τον καιρό που κρύωνε τις ψυχές των ανθρώπων. Έβγαλε για λίγο τα γυαλιά του, τα καθάρισε απ΄ τις στάλες της βροχής. Έριξε μια κλεφτή ματιά προς τα έξω και τα ξαναέβαλε. Κρατούσε ένα χαρτοφύλακα. Δεν τον ακούμπησε στην διπλανή καρέκλα. Τον είχε ακουμπισμένο στα πόδια του και τον κρατούσε. 

  - Τι θα πάρετε, τον ρώτησε γλυκά ο κυρ Μιχάλης.
  - Ένα φραπέ σκέτο αχτύπητο, αποκρίθηκε αυτός. Ο νεαρός φαινόταν νευρικός. Συνεχώς κοιτούσε προς την πόρτα. Φαινόταν πως κάποιον περίμενε. 

  Η πόρτα άνοιξε και ένας άντρας μπήκε στον καφενέ. Ήταν γύρω στα 40. Όμορφα ντυμένος στα μαύρα με ένα ακριβό κουστούμι. Τα μαλλιά του γκρίζα, καθαρά και καλοχτενισμένα. Η όψη του σίγουρη και αυστηρή. Κρατούσε και αυτός έναν χαρτοφύλακα. Ο νεαρός σφίχτηκε μόλις τον αντίκρισε. Η θωριά του άντρα τον επισκίασε. Φαινόταν τόσο μικρός και αβοήθητος μπροστά του. 

  - Πάτροκλος; τον ρώτησε
  - Αχιλλέας, του απάντησε.
Μα τι περίεργα ονόματα σκέφτηκε ο κυρ Μιχάλης. Και αυτοί οι δύο άντρες τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν μεταξύ τους; Φαινομενικά έμοιαζαν ανόμοιοι και παράταιροι.  

  Ο άντρας του άφησε τον χαρτοφύλακα στο τραπέζι. Ο καφές του νεαρού αναταράχτηκε και χύθηκε λίγο στο τραπεζάκι. Ο κυρ Μιχάλης έκανε ένα βήμα με το πανί για να το καθορήσει. Ο άντρας τον κοίταξε χωρίς να μιλήσει. Το βλέμμα του τον έκανε να κάνει πίσω. Ξανακοίταξε τον νεαρό με προστακτική ματιά. Ο νεαρός του έδωσε τον δικό του χαρτοφύλακα και τοποθέτησε στην θέση του τον άλλον που του έδωσε ο άντρας.Ο άντρας χωρίς δεύτερη κουβέντα έφυγε.


  Ο νεαρός έκατσε για κάποια δευτερόλεπτα σαν να αναρωτιόταν τι να συνέβη. Σαν να είχε άγνοια της κατάστασης. Ο καφές του ανέγγιχτος. Άφησε τα χρήματα στο τραπέζι, σηκώθηκε και έφυγε.


  Ο κυρ Μιχάλης έπεσε σε περισυλλογή. Τι ήταν αυτό που μόλις συνέβη; Τι ήταν αυτό που τάραξε την συνηθισμένη ησυχία του καφενέ; Με την δουλειά το ξέχασε. Θεώρησε ότι ήταν κάτι περιστασιακό. Μέχρι που την επόμενη Τετάρτη συνέβη ακριβώς το ίδιο. Και όλες τις επόμενες Τετάρτες.


  Αυτό συνεχίστηκε για περίπου δύο μήνες. Όσο και να προσπαθούσε ο κυρ Μιχάλης να πιάσει κουβέντα με τον νεαρό, τόσο αυτός το απέφευγε. Δεν δεχόταν καν να του κεράσει τον καφέ. Και έπλεκε με το μυαλό του σενάρια συνομωσίας και φαντασίας. Τι να ήταν άραγε αυτοί οι δύο άντρες; Και τι τους συνέδεε; Φαινόταν ότι έκαναν ένα είδος δουλειάς μεταξύ τους. Αλλά τι δουλειά ήταν αυτή; Πολύ περίεργο.


  Και εκεί που η περιέργειά του είχε φτάσει στο αποκορύφωμα μια Τετάρτη ο νεαρός δεν εμφανίστηκε. Από την μια ο κυρ Μιχάλης ανακουφίστηκε. Δεν ήθελε ύποπτα πράγματα στο μαγαζί του. Απ΄ την άλλη ένοιωσε μια ανησυχία για τον άγνωστο νεαρό. Πριν προλάβει να σκεφτεί όλα αυτά η πόρτα άνοιξε και ο άντρας με τα μαύρα μπήκε στο καφενέ με τον χαρτοφύλακα στα χέρια. Το βλέμμα του έψαξε τον χώρο. 

  - Δεν ήρθε σήμερα, του είπε ο κυρ Μιχάλης και την ίδια στιγμή το μετάνιωσε. Τι ήθελε και ανακατεύτηκε; Κρύος ιδρώτας τον έλουσε. Σαν να είχε εμπλακεί και αυτός σε αυτά τα άγνωστα και ύποπτα σχέδιά τους. 

  Ο άντρας έκλεισε πίσω τους την πόρτα και στάθηκε για λίγο στο πεζοδρόμιο. Έβγαλε το κινητό του και κάποιον κάλεσε. Κάτι είπαν και έφυγε.


  Οι μέρες περνούσαν και τίποτα ανεξήγητο δεν είχε συμβεί στο μικρό καφενείο. Όλα έμοιαζαν ότι επέστρεψαν στην καθημερινότητα τους.


  Ήταν Μάης. Μέρα ηλιόλουστη και ζεστή. Απ΄ αυτές που σε κάνουν να μην θες να κάτσεις σπίτι. Ο κυρ Μιχάλης μόλις είχε ανοίξει τον καφενέ και τακτοποιούσε τον έξω χώρο πριν πιει τον πρωινό του καφέ. Ήταν πολύ πρωί ακόμα, ούτε τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει. 

Μια όμορφη κοπέλα με γλυκό αλλά χλωμό πρόσωπο, απλά ντυμένη, κάθισε στην άκρη του καφενέ. Στα πόδια της ακούμπησε τον χαρτοφύλακα που κρατούσε.
  - Ένα φραπέ σκέτο αχτύπητο παρακαλώ…

Συνεχίζεται από τους:
  • Ελενα Λ
  • MARILISE
  • Hengeo
  • ΕΚΦΡΑΣΟΥ
  • des tzav
  • airis
  • Funky Monkey
  • Maria Kanellaki
  • Levina
  • Xris Kat
  • me (maria)
  • Xristina @ Dear e-diary
  • Georgette B.



***************
Μην ξεχνάτε να στέλνεστε τις φωτογραφίες σας για τον Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν με θέμα ''Αγριολούλουδα...'' έως και την Πέμπτη 15/5.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

τελευταία άρθρα