Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Δεν μπορούμε να τα λέμε τυπικά.

  Ο Άσωτος μου "κόλλησε" ένα τραγούδι. Ξέρεις, από αυτά που έρχονται για να εγκατασταθούν. Φέρνουν όλα τους τα πράματα, στρογγυλοκαθονται και δεν λένε να φύγουν. Ένα τραγούδι αρμένικη επίσκεψη δηλαδή. Σχεδόν ενοχλητικά τέλειο, μα συνάμα τόσο απλό.


Τι γίνεται, τι γίνεσαι, έχεις αλλάξει,
τι γίνεσαι, τα νέα σου, πως πάει η δουλειά.
Χαθήκαμε, βρεθήκαμε, όλα εντάξει.
Μπορούμε να τα λέμε τυπικά...

  Μιλά για τις τυπικές σχέσεις των ανθρώπων. Μιλά για όλα αυτά τα "τι κάνεις" που λέμε, για όλα αυτά τα "καλά", κρύβοντας πίσω τους την αδιαφορία μας, άλλοτε την δυσφορία μας. Είναι αυτή η τυπικότητα που αντικαθιστά συνήθως κάτι που έχει τελειώσει. Γεμίζει τις άβολες στιγμές και αδειάζει με μιας τις ζωές μας. Τις κάνει ρηχές και άσκοπες.
  Θα ήθελα οι άνθρωποι να μη μιλάμε τυπικά και να ζούμε την ουσία. Όποια και να είναι αυτή και όποιες συνέπειες φέρει. Με κουράζουν τα "πρέπει" και τα αποβάλω κάθε μέρα όλο και περισσότερο από τη ζωή μου. Με εξαντλούν τα τυπικά και τα αποφεύγω σε κάθε ευκαιρία. Ακόμα και εδώ. Βλέπετε σχολιάζω όχι συχνά και ολιγόλεκτα. Θέλω λίγα λόγια ή και καθόλου. 
  Έτσι βέβαια χάνω και ανθρώπους. Δε με νοιάζει όμως. Δεν με ενδιαφέρει να αρέσω σε ανθρώπους που δεν με ενδιαφέρουν. Όσο πιο λίγοι είναι οι άνθρωποι που τυπικά υπάρχουν στις ζωές μας, τόσο πιο ελεύθεροι είμαστε. Ας μην φοβόμαστε ότι θα μείνουμε μονοί. 
  Ακόμα και στον ερωτά μη σκαλώνουμε. Ξέρω πως κάποιοι άνθρωποι αδίκως δεν είναι μαζί ή κακώς το αντίθετο. Πρέπει να προχωράμε. Όποιος μένει πίσω καταδικάζετε, αναλώνετε, χάνετε.
  Προχωράμε με ή χωρίς κάποιους ανθρώπους. Αυτοί που πραγματικά αξίζουν και μας αγαπάνε θα είναι μαζί μας έτσι και αλλιώς.

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

♫ ♩ ♬ ♫ Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου ♫ ♩ ♬ ♫

Ταξίδι στην Πόλη.


Φαινομενικά ήταν ένα απαίσιο ταξίδι. Αν σας το περιέγραφα θα λέγατε ότι περάσαμε χάλια. Τι να πρωτοπώ... μετράτε...
Το τουριστικό γραφείο ήταν απαράδεκτο. Οι συνοδοί μας ήταν, η μία αναιδέστατη (γκεστάπο θυμάμαι την φωνάζαμε) και ο άλλος παντελώς βλαμμένος. Ο ξεναγός μας μες τα νεύρα.
Οι συνταξιδιώτες μας όλοι πάνω από 80 χρονών, όλο απαιτήσεις και γκρίνια.
Κάναμε 12 ώρες να φτάσουμε, γιατί ο οδηγός του πούλμαν πήγαινε με 50.
Το ξενοδοχείο ήταν άθλιο, ο ρεσεψιονίστ δεν μιλούσε αγγλικά, το κλειδί του δωματίου μας ήταν χαλασμένο μονίμως.
Τέσσερις μέρες δεν είχαμε πιει καφέ, ο καφές στο ξενοδοχείο ήταν ένα είδος υγρού, περισσότερο σε φαρμάκι έκανε.
Δεν μας πήγανε σε κανένα μέρος της προκοπής να φάμε και ψωμολυσσάξαμε.
Τέσσερις μέρες έβρεχε καντάρια. Μόλις μπαίναμε στο ξενοδοχείο σταματούσε. Με το που πατάγαμε το ποδάρι μας σε ξεσκέπαστο χώρο άνοιγαν οι ουρανοί και έριχνε όλου του κόσμου το νερό.
Δεν μπορέσαμε να δούμε τα αξιοθέατα λόγω της βροχής.
Ήμασταν μονίμως μούσκεμα μέχρι το κόκαλο, κρυώναμε και είχα πυρετό.
Δεν έβγαλα καμία φωτογραφία άξια λόγου, για αυτό θα τις δείτε όλες επεξεργασμένες.
Θέλετε κι άλλα;



Αλλά, υπάρχει ένα υπέροχο ΄΄αλλά΄΄.
Λες και αυτό το νερό της βροχής είχε κάποιο μυστικό συστατικό και μας πότισε με την ευλογία του γέλιου. Γελούσαμε ακατάπαυστα, σχεδόν εκνευριστικά για τους άλλους που είχαν σκυλιάσει, με κάθε τι στραβό που μας συνέβαινε. Δεν νομίζω ότι έχω γελάσει πιο πολύ στη ζωή μου.
Οι άνθρωποι εκεί ευγενικοί, σχεδόν γραφικοί. Εξυπηρετικοί και πρόσχαροι.
Τα καφενεδάκια στην πλατεία Ταξίμ υπέροχα. Το παζάρι πολύ ενδιαφέρον. Χαθήκαμε για ώρες στα στενά του.
Την τελευταία μέρα που ας πούμε ότι είχε ήλιο πήγαμε στην Αγιά Σοφιά. Ο ξεναγός, αν και Τούρκος μας μίλησε σχεδόν συγκινημένος για αυτό το ασύλληπτο έργο τέχνης.


Αλλά να σας πω κάτι; (βάλτε τη μουσική να παίζει)


Δεν είναι τα αξιοθέατα, δεν είναι το ελληνικό στοιχείο που είναι διάχυτο παντού, δεν είναι οι άνθρωποι. Είναι αυτό που δεν περιγράφετε με λόγια και το καταλαβαίνεις μόνο αν πας στην Πόλη. Είναι αυτή η αίσθηση της νοσταλγίας και ας μην έχεις φύγει ακόμα, είναι η αίσθηση του σπιτιού, η αίσθηση ότι κάτι σου ανήκει. Ότι κάποιον αποχαιρετάς ή ότι κάποιον περιμένεις. Μια παλιά αγάπη, έναν νέο έρωτα. Είναι ένα μαγικό πέπλο που σε τυλίγει σαν μελωδία, μπλέκει με τα νερά του Βοσπόρου, σου καρφώνετε στην καρδιά και έτσι μένεις αιώνια ερωτευμένος με την Πόλη.







-Μην κοιτάξεις πίσω... στους σταθμούς των τρένων αν κοιτάξουμε πίσω, αυτή η εικόνα παραμένει σαν υπόσχεση...


Η Ευανθία Ρεμπούτσικα απέδωσε εκπληκτικά με τη μουσική της αυτήν την αίσθηση που σας περιγράφω και ο Τάσος Μπουλμέτης την νοσταλγία της Πόλης.
Αυτό που πάντα θέλεις να επιστρέφεις αλλά δεν το κάνεις επειδή φοβάσαι ότι δεν θα είναι όλα όπως τα άφησες.

********
Η ανάρτηση αυτή είναι μια ιδέα της Joan Petra.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Βράβευση 8ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Μετά από μια αγωνιώδης ψηφοφορία ο διαγωνισμός μας έληξε και έχουμε τους νικητές.
Να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας και για την ψηφοφορία.
Καλεστήκατε λοιπόν να στείλετε φωτογραφίες με το θέμα: 

''Οι ομορφιές μιας λιγότερο γνωστής Ελλάδας.
Τοπία, αξιοθέατα και μνημεία μιας Ελλάδας λιγότερο γνωστής. Να γνωρίσουμε τη χώρα μας μέσα από φωτογραφίες άγνωστων ή λιγότερο γνωστών τόπων''

Ιδού λοιπόν οι νικητές:

1ο βραβείο 


για την φωτογραφία
Όταν από την καρδιά του Σάος αναβλύζει το θαύμα της Σαμοθράκης. 


2ο βραβείο
στην Vicious


για την φωτογραφία
Πέτρινο βόρτο(=καμάρα) από το χωριό Απείρανθος της Νάξου


Οι νικητές θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.
Διάλεξα κάτι πασχαλινό.
Από ένα ζευγάρι σκουλαρίκια.


Παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε τις διευθύνσεις σας για να σας αποστείλω τα δώρα σας.

Σε περίπτωση που σας άρεσε κάτι άλλο από την συλλογή μου στο facebook, πολύ ευχαρίστως να σας τα αντικαταστήσω. 

Για να δούμε λοιπόν ποιος κρύβετε πίσω από κάθε φωτογραφία.
Η υπόλοιπη βαθμολογία έχεις ως εξής:

1. Πέτρινο βόρτο(=καμάρα) από το χωριό Απείρανθος της Νάξου - Vicious - 28
2. Εκκλησακι Αγιου Ραφαηλ των Βραχων, Χωριο Πεδουλάς / Κυπρος. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του χωριού στην πλαγιά του βουνού και μέσα σε βράχους. - Maria Fe -2
3. Διαδρομή από την Σητεία και Αγ. Νικολάου Κρήτης - ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ - 8
4. Καταρράκτες Έδεσσας, βόρεια Ελλάδα, καλοκαίρι 2003 - Hengeo - 14
5. Σπέτσες. Αργοσαρωνικός. Κοιτώντας από το παράθυρο: Φώς και άνθρωποι. - Αλχημιστής - 0
6. Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες - Επίδαυρος - Joan Petra - 20
7. Το Φιλιππείο. Είναι το μοναδικό κυκλικό οικοδόμημα της Άλτεως στην Αρχαία Ολυμπία. Αφιερώθηκε από τον Φίλιππο Β΄ στο ιερό του Δία το 338 π.Χ. - Ελένη Φλογερά - 4
8. Όταν από την καρδιά του Σάος αναβλύζει το θαύμα της Σαμοθράκης - Εξερευνητής - 34
9. Θάλαττα! Θάλαττα! Η θέα μέσα από το σπήλαιο του Νέστορος στην Μεσσηνία... Μπροστά υδάτινο χαλί η παραλία της Βοϊδοκοιλιάς... - Marilena ArtSpot - 16
10. Πάνω στο βράχο ορθώνεται το Κάστρο της Σκύρου, άγρυπνος φρουρός του Αιγαίου - Xris Kat - 4
11. Περιπατητικό Λύκειο Αριστοτέλη, Αθηνά, οδός Ρηγίλης, ανασκαφή σε λουτρό. ΕΡΠΩ -ΠΑΤΩ -ΠΕΤΩ τα τρία στάδια του ΑΥΤΟΑΝΘΡΩΠΟΥ - marilise - 4
12. Βράχια που γεννιούνται σκίζοντας γαλανά νερά, πλεούμενα του ονείρου, πράσινο που γαληνεύει και μια άσπρη προσευχή να υψώνεται (Τολό Αργολίδας) - me(maria) - 26
13. Η Λίμνη του Μαραθώνα... πηγή ζωής! ξεδιψά τ΄αμπέλια, τα περιβόλια, τα χωράφια... προσφέρει ζωογόνο νερό στον άνθρωπο - Levina - 2
14. Ατενίζοντας το Ιόνιο! Κουρούτα Αμαλιάδας - Airis - 6

Θα καλέσω επίσης τον Εξερευνητή να δώσει το θέμα για τον 9ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' που θα ξεκινήσει στις 1/5.

Ευχαριστώ και πάλι όλους σας.
Και να μη ξεχνάτε... 
Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας φιλώ.

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Ας γίνουμε ξανά δυο ξένοι...



Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε... μα θα έχουμε αλλάξει και οι δύο. 
Ο χρόνος θα έχει σβήσει από πάνω μας κάθε σημάδι, κάθε πληγή, κάθε άνοιξη της ζωής μας.
Θα σταματήσουμε να δίνουμε σημασία στα απλά και θα μαλώνουμε για τα πολύπλοκα, που είναι όμως πολύ απλά. 
Θα κάνουμε μήνες να πούμε σ΄αγαπώ, θα κάνουμε αιώνες να αγγίξουμε ο ένας τον άλλον. 
Τα σώματά μας θα διψάνε μα εμείς δεν θα έχουμε με τίποτα να τα ποτίσουμε.
Δεν θα καταλαβαίνουμε. Θα μειώνουμε ο ένας τον άλλον και δεν θα καταλαβαίνουμε. Λες και μας έβαλαν να λύσουμε το πιο δύσκολο πρόβλημα, την πιο σύνθετη εξίσωση. 
Θα ανταλλάσσουμε δάκρυα με μεγάλη ευκολία, σκληρά λόγια, μισόλογα, ειρωνείες.
Μετά θα κάνουμε στα ξαφνικά ότι νοιαζόμαστε, ότι θέλουμε να μάθουμε νέα του άλλου και μετά θα πέφτουμε πάλι στη σιωπή. Σε αυτή την ψυχρή, αδυσώπητη, αδιέξοδη σιωπή που το μόνο που κάνει είναι να αναβάλει την κραυγή. 
Και μετά θα θέλουμε να μείνουμε δυο φίλοι. Αστείο...
Θα κάνουμε ότι κάνουν δυο φίλοι. Θα μιλάμε χωρίς χαϊδευτικά, θα σε φωνάζω με το όνομά σου. Θα ντρεπόμαστε να αλλάξουμε ρούχα ο ένας μπροστά στον άλλον. Θα σε ρωτάω για τα αμόρε σου και συ θα χαμογελάς πονηρά. 


Κάποια βράδια θα γυρνάμε μεθυσμένοι και θα θυμόμαστε τις μέρες που έφυγαν. Και θα κοιταζόμαστε λες και έχουμε πάθει αμνησία. Λες και το δόσιμο ήταν ένα όνειρο και η ηδονή ένας μύθος. 
Και τότε η αποκαθήλωση είναι ο μόνος δρόμος. 
Θα σε κατεβάσω από εκεί ψιλά που σε είχα και θα σε τοποθετήσω εκεί που αξίζεις να είσαι.
Εκεί που οι άνθρωποι ξεχνούν, εκεί που οι άνθρωποι αλλάζουν, εκεί που οι άνθρωποι λυγίζουν.
Θα σε επαναφέρω στην γη. Στους θνητούς.
Και θα είναι η στιγμή που δεν θα μπορούμε να είμαστε ούτε φίλοι. 
Θα πρέπει να γίνουμε δυο ξένοι. 
Μήπως και συναντηθούμε ξανά μια βραδιά, μέσα στην δίνη της μοναξιά μας και αλλάξουμε λόγια, αλλάξουμε ψυχές, αλλάξουμε βλέμμα.
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια... μόνο τρόπο να κοιτάνε.


**************
Μη ξεχνάτε να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Μπορείτε να ψηφίζετε έως και την Πέμπτη 24/4 στις 12 το βράδυ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Πασχαλιάτικος απολογισμός και ευχές.

  Από μικρό μου άρεσαν οι γιορτές. Μου άρεσε που μαζευόμασταν στης γιαγιάς, με τους θείους, τα ξαδέρφια. Μου άρεσε που δεν είχαμε σχολείο και παίζαμε όλη μέρα. Μου άρεσε ακόμα και που πηγαίναμε στην εκκλησία, όχι από θρησκευτική κατάνυξη, αλλά το βλέπαμε και αυτό σαν ένα ραντεβού να ξαναβρεθούμε όλα τα παιδιά μαζί. Να δείξουμε ο ένας τον άλλον την λαμπάδα του, το ποιος έχει το πιο όμορφο τζιριτζάτζουλο κρεμασμένο πάνω της. 


  Εγώ ποτέ δεν λάμβανα λαμπάδα επειδή η νονά μου με είχε γραμμένη γενικώς από τότε που με βάφτισε, αλλά ευτυχώς πάντα την τελευταία στιγμή η νονά του αδερφού μου έκανε το θαύμα της και μου έπαιρνε αυτή (ακόμα και τώρα μου παίρνει,να είναι καλά η γυναίκα). Και έτσι καμάρωνα και γω σαν γύφτικο σκεπάρνι. Βέβαια με πείραζε που δεν είχα ποτέ την εντυπωσιακή λαμπάδα που είχαν οι άλλοι, διότι πάντα μου έπαιρνε κάτι απλό λόγω στενών οικονομικών. Βέβαια αν αναλογιστώ αναδρομικά τα παιδιά με τις εντυπωσιακές λαμπάδες και τα ακριβά ρούχα, το μόνο που τους έχει μείνει τώρα είναι ο εντυπωσιασμός γιατί ποτέ δεν κατάλαβαν την σημασία του κεριού και κάπως έτσι πορεύτηκαν και στη μετέπειτα ζωή τους.

πηγή: http://www.justsweet.gr/
  Καθώς μεγάλωνα και η ξενοιασιά έφευγε χρόνο με το χρόνο, πάλι περίμενα τις γιορτές. Περισσότερο όμως για να ξεκουραστώ. Βέβαια για πολλά χρόνια δούλευα αυτές τις μέρες. Είναι όμως άλλη διάθεση ακόμα και για αυτούς που δουλεύουν. Έχεις κάτι να περιμένεις, μια συνάντηση, ένα τραπέζι με αγαπημένους.

  Συνάμα με τις γιορτές εμφανίζονταν και οι ενοχές. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι θρησκευτικές διαδικασίες. Νηστεία, κοινωνία, εξομολόγηση, εκκλησιασμός. Τα πρώτα χρόνια τα έκανα χωρίς να τα νιώθω και κυρίως από φόβο μια θείας δίκης που ενσωματώθηκε την καρδιά μου από μικρό παιδί από τα πρέπει και τα μη που μας φορτώνουν οι μεγάλοι, όχι τόσο η οικογένειά μου, όσο ο περίγυρος. Καταλάβαινα όμως ότι όλο αυτό με σκλαβώνει και ξεφεύγει από τον όρο του εθίμου και είναι κάτι άλλο που εγώ δεν θέλω να ακολουθήσω.

  Μεγαλώνοντας ένοιωθα ότι είναι υποκρισία να τα κάνω όλα αυτά. Δεν έχουν κανένα νόημα για μένα εφόσον διαφωνώ επί της αρχής με την χριστιανική θρησκεία, με όλες τις διαδικασίες και κανόνες που την διέπουν. Και έτσι σιγά σιγά απέβαλα όλες τις ενοχές που μου δημιουργούσαν και τα σταμάτησα. Δεν κρίνω και δεν κατηγορώ όμως όποιον τα κάνει. Όποιος το νιώθει ας το διατηρεί. Ο καθένας είναι ελεύθερος να διαχειρίζεται όπως θέλει τον εαυτό του.

  Όπως και να έχει όμως οι χριστιανικές γιορτές είναι ένα μέρος τις ζωής μας, ακόμα και για αυτούς που δεν πιστεύουν. Είναι ευκαιρία ανασύνταξης, ευκαιρίας σκέψης, ευκαιρία να βρεθούμε πάλι με τους ανθρώπους που είναι μακρυά μας, να χαλαρώσουμε και να ξεφύγουμε λίγο απ΄την καθημερινότητα. Εγώ φέτος δυστυχώς δεν θα έχω κανέναν δικό μου κοντά μου. Δεν θα είμαι όμως μόνη και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Επίσης μετά από χρόνια δεν θα δουλεύω ανήμερα του Πάσχα και έτσι θα έχω την ευχαίρια να απολαύσω την γιορτή.


  Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε όμορφα τις γιορτές, να ξεκουραστείτε, να χαλαρώσετε, καλό κουράγιο σε αυτούς που δουλεύουν και καλή αντάμωση σε όλους όσους περιμένουν κάποιον από μακρυά.
Καλό Πάσχα!


**************
Μη ξεχνάτε να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Μπορείτε να ψηφίζετε έως και την Πέμπτη 24/4 στις 12 το βράδυ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

8ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν''.

Ξεκινάει σήμερα η παρουσίαση των φωτογραφιών και η ψηφοφορία του 8ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''. Οι φωτογραφίες που μαζεύτηκαν είναι όλες υπέροχες και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια. Θα ήθελα επίσης να σας ευχαριστήσω που αγκαλιάζετε με τόση αγάπη τον διαγωνισμό αυτό. 
Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες πάνω στο θέμα που επέλεξε ο νικητής του 7ου διαγωνισμού το οποίο ήταν:

''Οι ομορφιές μιας λιγότερο γνωστής Ελλάδας.
Τοπία, αξιοθέατα και μνημεία μιας Ελλάδας λιγότερο γνωστής. Να γνωρίσουμε τη χώρα μας μέσα από φωτογραφίες άγνωστων ή λιγότερο γνωστών τόπων''

Ιδού λοιπόν οι συμμετοχές σε τυχαία σειρά.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

You may say I'm a dreamer.

Επειδή πολλές φορές το να είσαι ονειροπόλος είναι πιο διασκεδαστικό...


Imagine... - John Lennon

****************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν έως απόψε στις 12:00 το βράδυ.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Το παλιό νταμάρι.

Πάντα με γοήτευαν τα παλιά κτίρια. 
Τα παλιά εργοστάσια, οι εγκαταλελειμμένοι χώροι εργασίας.


Έχουν ένα μυστήριο οι παλιοί χώροι, ειδικά όταν βρίσκονται σε όμορφο σημείο της φύσης.


Ένα παλιό νταμάρι τοποθετημένο αμφιθεατρικά της πόλης των Σερρών τράβηξε την φωτογραφική μου ματιά. 


Παλιά μηχανήματα, σκουριασμένα και ερημωμένα.


Παλιά αυτοκίνητα μια άλλης εποχής που μαρτυρούν ότι σε αυτό το μέρος κάποτε υπήρχε οργασμός εργασίας.


Θαρρείς ακόμα πως ο χρόνος σταμάτησε και για τα δέντρα.
Μια ροδιά έχει μείνει πίσω στα χρόνια εκείνα.


Τα αντικείμενα φθείρονται, αλλάζουν, εγκαταλείπονται.
Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.
Το θέμα είναι όμως να αφήσουν το σημάδι τους στον χρόνο για να μην ξεχαστούν.

****************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν έως την Τρίτη στις 12:00 το βράδυ.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Ο άγνωστος εραστής (η συμμετοχή μου στο 3ο Συμπόσιο Ποίησης).

Αν ήσουν εδώ ο ήλιος θα μετρούσε στιγμές,
η νύχτα αναπνοές κοφτές, φωνές κόντρα στο φως.
Ο κόσμος μικρός, ένα κορμί αψεγάδιαστο,
να κάνω βόλτες για χάρη σου ξανά και ξανά.
Αν ήσουν εδώ γρήγορα οι μέρες θα έτρεχαν μακριά μας,
σαν πουλιά που θέλουν να απαντήσουν τη δύση.
Ο χρόνος θα έγραφε πάνω μας ιστορίες ερωτικές,
ιστορίες για ανθρώπους, μύθους για θεούς. 
Αν ήσουν εδώ η άνοιξη δεν θα περίμενε το καλοκαίρι.
Αιώνια θα ζούσε στις φλέβες μας.
Αιώνια θα κρυφοκοιτούσε με ζήλια το χειμώνα.
Αν ήσουν εδώ τα σεντόνια ξεκούραση δεν θα ΄χαν.
Μόνο αρώματα θα ανάβλυζαν απ΄ τις διψασμένες μας νύχτες.
Χρώματα στα μαξιλάρια, θα καταθέταμε τα μυαλά μας άνευ όρων.
Αν ήσουν εδώ δρόμοι αδιάβατοι στα κορμιά μας δεν θα υπήρχαν.
Μονοπάτια μονόδρομοι προς τον ίδιο σκοπό.
Γραμμές ανεξίτηλες, καθάριες, ίσιες.
Αναγέννηση, πόθος, οι μόνες λέξεις στη γλώσσα μας.
Αν ήσουν εδώ τα τραγούδια θα ξάπλωναν στα πόδια μας, 
έτοιμα να τα ποδοπατήσουμε αλύπητα.
Αθάνατα να γίνουν για την αγάπη μας.
Ολότελα δικά μας.

Μα είσαι χρόνια μακριά,
Καμιά φορά φοβάμαι μήπως και δεν υπάρχεις.
Λες και είσαι απλά ένα παραμύθι της γιαγιάς,
μια αλήθεια της μάνας.
Μια συνήθεια κακιά και τίποτα άλλο.
Ένας άγνωστος εραστής, 
μια άγνωστη μορφή μέσα στο σώμα μου.
Ένα ψέμα μέσα στο πιο ένοχο βλέμμα,
μια γραμμή στο βλέφαρο του ματιού μου,
μια γεύση κραγιόν στο σκασμένο μου στόμα.

Καμιά φορά όμως φοβάμαι πως υπάρχεις.


Ένα ακόμα Συμπόσιο Ποίησης έλαβε τέλος και αυτή ήταν η συμμετοχή μου. Ήταν ένα από τα καλύτερα δρώμενα και από μεριάς φιλοξενίας, αλλά και από άποψη επιπέδου των ποιημάτων. 
Χαίρομαι πολύ που έλαβα μέρος και το ότι μπήκα στην δεκάδα (7η) ήταν για μένα πολύ σημαντικό. 
Ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν αλλά περισσότερο ευχαριστώ την Αριστέα που μας δίνει την ευκαιρία να δημιουργήσουμε.
Μη σταματήσουμε να γράφουμε, μη σταματήσουμε να επικοινωνούμε, να πηγαίνουμε κόντρα τους νωθρούς καιρούς που θέλουν τους ανθρώπους σκλάβους.
Τα καλύτερα έρχονται!

****************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν έως την Τρίτη στις 12:00 το βράδυ.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Ιστορίες του καφενέ: Το μυστήριο του καφενείου.

  

  Ήταν Νοέμβρης, μέρα βροχερή. Τετάρτη. Απ΄ αυτές που σε κάνουν να μην θες να κάνεις τίποτα. Το κρύο είχε αρχίσει να το τσούζει. Ο κυρ Μιχάλης μόλις είχε ανοίξει τον καφενέ. Τα τραπεζάκια έξω μοιάζουν ερημικά αφού εγκαταλείφτηκαν από τους πελάτες του καλοκαιριού. Είναι φθινόπωρο και όλοι αναζητούν την ζεστασιά του εσωτερικού χώρου. 
  
  Ο κυρ Μιχάλης σκούπισε σχολαστικά τα τελευταία ξερά φύλα που είχαν πέσει απ΄ την κρεβατίνα. Καθάρισε τα τραπέζια. Δεν έχει σημασία που κανείς δεν τα καταδέχονταν πια. Τιμής ένεκεν για τις στιγμές της καλοκαιρίας. 

  Μέσα στο καφενείο η υγρασία ήταν αισθητή. Ο κυρ Μιχάλης άναψε την σόμπα. Πάντα καθάριζε από βραδύς. Ήθελε να πίνει κατευθείαν τον καφέ του. Να μην έχει στο νου του καθαριότητες και ετοιμασίες. Έβαλε μουσική, άνοιξε τις μηχανές, μια γρήγορη επιθεώρηση με το ξεσκονόπανο μπας και του ξέφυγε κάτι το προηγούμενο βράδυ και ο βαρύς γλυκός του ήταν έτοιμος.

  Έκατσε σε μια καρέκλα που είχε μονίμως δίπλα στη σόμπα. Με ένα μαξιλαράκι καλυμμένο από μια παλιά, καθαρή δαντέλα. Η καρέκλα του κυρ Μιχάλη. Δεν καθόταν κανείς εκεί. Όλοι το ξέραν. Όχι ότι τους το είχε επιβάλει ο ιδιοκτήτης. Αλλά έτσι… 

  Αν και ήταν πολύ πρωί ακόμα, ούτε τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει, η ξύλινη μπλε πόρτα του καφενέ άνοιξε. Αν και απόρησε για μια στιγμή, καλημέρισε πρόσχαρα τον νεαρό που φάνηκε μπροστά του. 

  Ο νεαρός, γύρω στα 30, έκατσε σε μια άκρη με την πλάτη του προς την τζαμαρία. Το πρόσωπό του χλωμό, τα ρούχα του παλιά, πολυφορεμένα. Ένα σημάδι κίτρινο ανάμεσα στα δυο δάχτυλα μαρτυρούσε το πόσο δεινός καπνιστής ήταν. Το βλέμμα του κενό και ψυχρό. Σαν τον καιρό που κρύωνε τις ψυχές των ανθρώπων. Έβγαλε για λίγο τα γυαλιά του, τα καθάρισε απ΄ τις στάλες της βροχής. Έριξε μια κλεφτή ματιά προς τα έξω και τα ξαναέβαλε. Κρατούσε ένα χαρτοφύλακα. Δεν τον ακούμπησε στην διπλανή καρέκλα. Τον είχε ακουμπισμένο στα πόδια του και τον κρατούσε. 
  - Τι θα πάρετε, τον ρώτησε γλυκά ο κυρ Μιχάλης.
  - Ένα φραπέ σκέτο αχτύπητο, αποκρίθηκε αυτός. Ο νεαρός φαινόταν νευρικός. Συνεχώς κοιτούσε προς την πόρτα. Φαινόταν πως κάποιον περίμενε. 

  Η πόρτα άνοιξε και ένας άντρας μπήκε στον καφενέ. Ήταν γύρω στα 40. Όμορφα ντυμένος στα μαύρα με ένα ακριβό κουστούμι. Τα μαλλιά του γκρίζα, καθαρά και καλοχτενισμένα. Η όψη του σίγουρη και αυστηρή. Κρατούσε και αυτός έναν χαρτοφύλακα. Ο νεαρός σφίχτηκε μόλις τον αντίκρισε. Η θωριά του άντρα τον επισκίασε. Φαινόταν τόσο μικρός και αβοήθητος μπροστά του. 
  - Πάτροκλος; τον ρώτησε
  - Αχιλλέας, του απάντησε.
Μα τι περίεργα ονόματα σκέφτηκε ο κυρ Μιχάλης. Και αυτοί οι δύο άντρες τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν μεταξύ τους; Φαινομενικά έμοιαζαν ανόμοιοι και παράταιροι.  

  Ο άντρας του άφησε τον χαρτοφύλακα στο τραπέζι. Ο καφές του νεαρού αναταράχτηκε και χύθηκε λίγο στο τραπεζάκι. Ο κυρ Μιχάλης έκανε ένα βήμα με το πανί για να το καθορήσει. Ο άντρας τον κοίταξε χωρίς να μιλήσει. Το βλέμμα του τον έκανε να κάνει πίσω. Ξανακοίταξε τον νεαρό με προστακτική ματιά. Ο νεαρός του έδωσε τον δικό του χαρτοφύλακα και τοποθέτησε στην θέση του τον άλλον που του έδωσε ο άντρας.Ο άντρας χωρίς δεύτερη κουβέντα έφυγε.

  Ο νεαρός έκατσε για κάποια δευτερόλεπτα σαν να αναρωτιόταν τι να συνέβη. Σαν να είχε άγνοια της κατάστασης. Ο καφές του ανέγγιχτος. Άφησε τα χρήματα στο τραπέζι, σηκώθηκε και έφυγε.

  Ο κυρ Μιχάλης έπεσε σε περισυλλογή. Τι ήταν αυτό που μόλις συνέβη; Τι ήταν αυτό που τάραξε την συνηθισμένη ησυχία του καφενέ; Με την δουλειά το ξέχασε. Θεώρησε ότι ήταν κάτι περιστασιακό. Μέχρι που την επόμενη Τετάρτη συνέβη ακριβώς το ίδιο. Και όλες τις επόμενες Τετάρτες.

  Αυτό συνεχίστηκε για περίπου δύο μήνες. Όσο και να προσπαθούσε ο κυρ Μιχάλης να πιάσει κουβέντα με τον νεαρό, τόσο αυτός το απέφευγε. Δεν δεχόταν καν να του κεράσει τον καφέ. Και έπλεκε με το μυαλό του σενάρια συνομωσίας και φαντασίας. Τι να ήταν άραγε αυτοί οι δύο άντρες; Και τι τους συνέδεε; Φαινόταν ότι έκαναν ένα είδος δουλειάς μεταξύ τους. Αλλά τι δουλειά ήταν αυτή; Πολύ περίεργο.

  Και εκεί που η περιέργειά του είχε φτάσει στο αποκορύφωμα μια Τετάρτη ο νεαρός δεν εμφανίστηκε. Από την μια ο κυρ Μιχάλης ανακουφίστηκε. Δεν ήθελε ύποπτα πράγματα στο μαγαζί του. Απ΄ την άλλη ένοιωσε μια ανησυχία για τον άγνωστο νεαρό. Πριν προλάβει να σκεφτεί όλα αυτά η πόρτα άνοιξε και ο άντρας με τα μαύρα μπήκε στο καφενέ με τον χαρτοφύλακα στα χέρια. Το βλέμμα του έψαξε τον χώρο. 
  - Δεν ήρθε σήμερα, του είπε ο κυρ Μιχάλης και την ίδια στιγμή το μετάνιωσε. Τι ήθελε και ανακατεύτηκε; Κρύος ιδρώτας τον έλουσε. Σαν να είχε εμπλακεί και αυτός σε αυτά τα άγνωστα και ύποπτα σχέδιά τους. 

  Ο άντρας έκλεισε πίσω τους την πόρτα και στάθηκε για λίγο στο πεζοδρόμιο. Έβγαλε το κινητό του και κάποιον κάλεσε. Κάτι είπαν και έφυγε.

  Οι μέρες περνούσαν και τίποτα ανεξήγητο δεν είχε συμβεί στο μικρό καφενείο. Όλα έμοιαζαν ότι επέστρεψαν στην καθημερινότητα τους.

  Ήταν Μάης. Μέρα ηλιόλουστη και ζεστή. Απ΄ αυτές που σε κάνουν να μην θες να κάτσεις σπίτι. Ο κυρ Μιχάλης μόλις είχε ανοίξει τον καφενέ και τακτοποιούσε τον έξω χώρο πριν πιει τον πρωινό του καφέ. Ήταν πολύ πρωί ακόμα, ούτε τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει. 
Μια όμορφη κοπέλα με γλυκό αλλά χλωμό πρόσωπο, απλά ντυμένη, κάθισε στην άκρη του καφενέ. Στα πόδια της ακούμπησε τον χαρτοφύλακα που κρατούσε.
  - Ένα φραπέ σκέτο αχτύπητο παρακαλώ…

*************

Οι Ιστορίες του καφενέ είναι μια ιδέα της Μαρίας Κανελλάκη με την επιμέλεια της Αριστέας.
Συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:

Δημήτρης Ασλάνογλου, θα φιλοξενηθεί από την Αριστέα
Γλαύκη, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Κατερίνα Βερίγκα, http://positive-thinking-greece.blogspot.gr
Κλαυδία, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Κατερίνα Βαλσαμίδη, http://apopsitexnis.blogspot.gr
Μαρία(me maria), http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Μαρία Κανελλάκη, http://toapagio.blogspot.gr/
Πέτρος (Ακυβέρνητος) http://akivernitos.blogspot.gr/

Δημοσιευμένες ιστορίες:
Δημήτρης Ασλάνογλου, "Κι όμως είπε αλήθεια"
Lysippe, Το σημάδι της Γλαύκας
Αγριμιώ, Αν τολμάς, φαντάσου....
Κατερίνα , Η μοιραία συνάντηση
@ριστέα, Απροσπέλαστοι κόσμοι
Xris Kat, Το αποτέλεσμα
Μαριλένα, Στη βροχή
Λεβίνα,Ημέρες οργής
Έλλη, Σοφία
Φλώρα, Στα ακρογιάλια των εφήμερων Ερώτων
Μαρία Νι, Το μυστήριο του καφενείου
Χριστίνα, Μια καινούργια αρχή
Λεβίνα, Ο παπατζής, 2η συμμετοχή
Μαρία Κανελλάκη, "What is baklavas?"
Katerina koko Η συνέντευξη
Μαρία (me maria) Ακυβέρνητοι στο χρόνο
Πέτρος, Το αντάμωμα
Κική, Ο Βλάχος και το Σαλιγκάρι (Μέρος 1ο)
Έλενα , Stop!
Γλαύκη, Πέρα και πάνω από αυτό, Φιλοξενήθηκε από την Petra
Βερόνικα( censurasigloXXI, Ισπανίδα που γράφει στα ελληνικά)(χωρίς τίτλο)
Κική, Ο Βλάχος και το Σαλιγκάρι (Μέρος 2ο)
Δέσποινα, Αυτή η φύση, Μέρος 1ο
Δέσποινα, Αυτή η φύση, Μέρος 2ο
Κλαυδία, Η εγγονή της Μαρουλίας

Τα δέντρα της θάλασσας (Life Images #10).

Τα δέντρα της θάλασσας στέκουν αγέροχα, προσπαθώντας να μείνουν σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των λόφων.


Κοιτούν αχόρταγα την θάλασσα.


Τους τρώει το αλάτι μα αυτά καταπράσινα στέκουν και επιμένουν.



Ριζωμένα στην πέτρα και στην άμμο παίρνουν χρυσοκίτρινη όψη καθώς ο ήλιος πέφτει.



Γέρνουν προς την θάλασσα να νιώσουν την δροσιά της.


Για να γευτούν τον πιο όμορφο κόκκινο ήλιο.


Οι φωτογραφίες είναι από την Βόρεια Εύβοια.
Με αυτήν την ανάρτηση συμμετέχω στο Life Images της Μαρίας.

****************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Ότι έχει λόγο μονάχα αυτό θα μείνει.

Σήμερα έχω μια όμορφη διάθεση. 
Είναι η άνοιξη, 
είναι όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που ετοιμάζουμε όλοι μαζί οι μπλογκοφίλοι, 
είναι η δημιουργία που μας κρατά ζωντανούς και μας δίνει ενθουσιασμό και χαρά, 
είναι αυτή η υπέροχη πράσινη θέα από το μπαλκόνι μου, 
είναι που θέλω να μιλάω με εικόνες, όμορφες και αισιόδοξες, 
είναι και αυτό το υπέροχο τραγούδι που μας πάει σε γειτονιές παλιές, θάλασσες και βουτιές, λουλούδια και δάση, παγωτά και καλαμπόκια, μπίρες και καφέδες, σε όμορφους ανθρώπους, σε έρωτες, σε φίλους καλούς, πλάκες και γέλια.


Ναι τι θα μείνει, νομίζεις τι θα μείνει... λαλαλαλα...
Τι νομίζεις πως θα μείνει;
Το λέει και το τραγούδι.
Ότι έχει λόγο μονάχα αυτό θα μείνει.


Ποιος θα πει ότι ξέρει,
τι είναι αυτό που μας τραβάει σ΄ ένα αστέρι,
να μας ταξιδεύει, 
κάθε νύχτα στων ονείρων μας τα μέρη.
Το άστρο μου μωρό μου, 
ήταν πάντα το μεγάλο μυστικό μου,
το πλάνο, το κοντινό μου.


Και τι θα μείνει, μια μέρα τι θα μείνει,
ένα χαμόγελο μέλι ή τσαχπινιά.
Ένα λιμάνι που σκάει στο φινιστρίνι
και μια παράφορη αγκαλιά στα σκοτεινά.


Ναι τι θα μείνει, νομίζεις τι θα μείνει,
μια συνοικία μ΄ αγγέλους και παιδιά,
ότι έχει λόγο μονάχα αυτό θα μείνει,
να σημαδεύει κατευθείαν στη καρδιά.


Ότι ψιθύρισες στ' αυτί
ποτέ στο λέω δε θα ξεχαστεί.


Ποιος να πει πως ξέρει,
αναμμένο να κρατάει ένα αστέρι
όταν ξημερώνει
και έχει φύγει βιαστικό το καλοκαίρι.
Πάντα κοριτσάκι
σε μια βάρκα να φυσάει το αεράκι
πάμε χεράκι χεράκι.


Και τι θα μείνει, μια μέρα τι θα μείνει,
ένα χαμόγελο μέλι ή τσαχπινιά.
Ένα λιμάνι που σκάει στο φινιστρίνι
και μια παράφορη αγκαλιά στα σκοτεινά.


Ναι τι θα μείνει, νομίζεις τι θα μείνει,
όταν θα σβήσουν τα φώτα ξαφνικά.
"Πρόβα" και "πάμε" μονάχα αυτό θα μείνει
και ένα φινάλε να σου σκίζει τη καρδία.


Ότι ψιθύρισες στ' αυτί
ποτέ μωρό μου δε θα ξεχαστεί... 


Οι φωτογραφίες είναι από:
Πευκί Ευβοίας
Ασμήνιο Ευβοίας
Κότρωνας Μανης
Γύθειο
Σαμοθράκη

****************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Κρατική αυτοδικία ή σωφρονισμός;


  Εν δυνάμει όλοι οι πολίτες είναι ίσοι. Απέναντι στο νόμο και στην δικαιοσύνη. Είτε ο άλλος είναι δικαστής, είτε είναι ληστής. Τώρα αν η δικαιοσύνη είναι δίκαια απέναντι σε όλους τους πολίτες αυτό είναι ένα θέμα αμφιλεγόμενο. Διότι η δικαιοσύνη, εφόσον προέρχεται από ανθρώπους, δεν μπορεί να είναι δίκαια. Δεν μπορούμε δηλαδή εμείς οι άνθρωποι να σκεφτούμε καθαρά και απροκάλυπτα σε σχέση με μια εγκληματική συμπεριφορά. Και πολλές φορές πέφτουμε την παγίδα να δίνουμε διαφορετική όψη σε δυο ίδια εγκλήματα αν έχουν διαπραχθεί από διαφορετικά πρόσωπα.

  Για να καταλάβουμε λοιπόν, μας ενοχλεί όταν ο θάνατος επέρχεται από έναν σεσημασμένο, κατά προτίμηση αλλοδαπό δράστη, αλλά όχι από έναν σωφρονιστικό υπάλληλο ή κάποιον αστυνομικό. Ενώ στην ουσία είναι φόνος εκ προμελέτης και τα δύο.

  Υπάρχει φυσικά και η άποψη του έντιμου πρότερου βίου του κάθε δράστη. Να το πούμε πιο ωμά, αν αξίζει ή όχι να πεθάνει σύμφωνα με αυτά που έχει ζήσει μέχρι τώρα. Κάτι σαν Νέμεσις δηλαδή. Αυτό διαφοροποιεί το έγκλημα μέσα μας. Το δικαιολογούμε στην μια περίπτωση και το κατακεραυνώνουμε στην άλλη. Το αποτέλεσμα αυτού είναι η ατιμωρησία των οργάνων καταστολής και σωφρονισμού.

  Η ατιμωρησία είναι κατακριτέα όταν επέρχεται από μια δικαστική αρχή, αλλά είναι περισσότερο επικίνδυνη όταν την επισφραγίζουμε εμείς οι πολίτες με με την υποστήριξή μας σε τέτοιες αποφάσεις.

  Να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο. Πολλοί από μας ανακουφιστήκαμε με τον θάνατο του Αλβανού κακοποιού, ενώ έπρεπε να προβληματιστούμε. Όχι από συμπόνια προς τον άνθρωπο που έχασε τη ζωή του - που σας διαβεβαιώ δεν τρέφω καμιά συμπάθεια - αλλά ως προς τον φερόμενο εκδικητικό τρόπο αντίδρασης των δολοφόνων του.

  Και πάλι σε αυτήν την περίπτωση διαχωρίσαμε τους φόνους. Ο Αλβανός κακοποιός αναμφισβήτητα ήταν ένα κατακάθι της κοινωνίας, άξια καταδικάστηκε και βρισκόταν στην φυλακή. Πως όμως κρίνουμε πως άξια βρέθηκε νεκρός; Και από ποιους; Όλοι υποπτευόμαστε περίπου ποια ήταν η τύχη του. Άσχετα αν δεν θα βγει ποτέ στα φώτα της δημοσιότητας και της δικαιοσύνης. Είναι πολύ ενδιαφέρον που δεν μας προβληματίζει αυτή η υποψία. Ότι θα μπορούσε δηλαδή κάποιοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι να τον σκότωσαν ως αντίποινα για τον άτυχο συνάδελφό τους.

  Δεν μας ενοχλεί η όποια κατάχρηση εξουσίας, όταν πρόκειται για κάποιον άνθρωπο που δεν μας ενδιαφέρει. Όπως δεν μας ενοχλεί πολλές φορές το ξύλο σε διαδηλωτές, η άσχημη συμπεριφορά σε παράνομους μετανάστες, η παρενόχληση, ακόμα και σεξουαλική, σε αστυνομικά τμήματα. Όλα έχουν πλέον νομιμοποιηθεί μέσα όχι όμως σαν κάτι το φυσιολογικό, αλλά σαν κάτι το αναπόφευκτο. Ότι δηλαδή οι αρχές και τα όργανά της έχουν τον δικό τους νόμο καταστολής και αυτοδικίας, άσχετα αν αυτός ο νόμος είναι εντελώς αντίθετος με τους νόμους τους κράτους ή έστω με τους ηθικούς νόμους των ανθρώπων.


  Θεωρούμε όμως λανθασμένα ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που φέρονται άσχημα σε ανθρώπους που δεν ''αξίζουν'', ότι θα φερθούν με το γάντι σε ανθρώπους που μια άτυχη στιγμή τους έφερε στο αστυνομικό τμήμα ή σε μια φυλακή. Δεν πείθομαι ότι όταν έχεις προβεί σε τέτοιες πράξεις, ότι θα φερθείς με αξιοπρέπεια στον άτυχο χρήστη ή στην ιερόδουλη χωρίς άδεια ή σε αυτόν που απλά δεν έχει λεφτά για να πληρώσει την εγγύησή του.

  Η παγίδα που πέφτουμε όλοι μας είναι ότι οι πράξεις των οργάνων του κράτους λαμβάνουν χώρα μέσα σε ένα πλαίσιο, αυτό της εργασίας. Αυτά όμως τα όργανα του νόμου, δεν ασκούν την εκτελεστική εξουσία, δεν είναι τιμωροί. Όσο και θέλουμε να πείσουμε τον εαυτό μας και να δικαιολογήσουμε τις πράξεις τους λέγοντας την τετριμμένη και πλέον γραφική φράση ''τη δουλειά του κάνει...''. Πρέπει να τους δοθεί ακριβώς η θέση που πρέπει να έχουν. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάξουν πολλά. Πέρα από την καλύτερη εκπαίδευση, καλύτερες συνθήκες εργασίας, θα πρέπει να αλλάξουν και οι άνθρωποι. Και αυτό είναι από τα δυσκολότερα. Γιατί οι άνθρωποι όταν έχουν στα χέρια τους μια εξουσία πάντα θα την εκμεταλλεύονται. Πόσο μάλιστα όταν αυτή η εξουσία δίδεται από το κράτος και πόσο μάλιστα όταν επικρατεί και αυτό το καθεστώς της ατιμωρησίας.


  Όλοι αυτοί οι αυτοεκλεγμένοι προστάτες της τάξης και του νόμου, θα δρουν ανεξέλεγκτα και πολλές φορές άδικα, όσο εμείς οι πολίτες τους δίνουμε το δικαίωμα. Όσο εμείς οι πολίτες τους αντιμετωπίζουμε ως εκδικητές και ως εξουσία. Όσο εμείς πάντα θα θέλουμε ένα μικρό τύραννο πάνω από τα κεφάλια μας. Όσο εμείς πάντα θα θέλουμε να είμαστε τύραννοι.

  Όλη αυτή η αντίδραση προς το συγκεκριμένο γεγονός, έχει και άλλες προεκτάσεις. Θίγει το πόσο πλέον έχουμε συνηθίσει την βία. Την έχουμε επιλέξει ως τρόπο επίλυσης των προβλημάτων μας. Ακόμα και το πολιτικό και οικονομικό μας πρόβλημα προσπαθούμε να το λύσουμε μέσω ακραίων πολιτικών βίαιων παρατάξεων. Η εκδικητική μας μανία, η δίψα μας για αυτοδικία μας έχει στερήσει κάθε ψύχραιμη και σοβαρή σκέψη. Και φτάσαμε στο σημείο αντί να απαιτούμε δικαιοσύνη και δημοκρατία, να αναζητάμε βία και χούντα.

****************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίζειν.
Πληροφορίες ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Έναρξη 8ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Οι φωτογραφίες μπορούν να κρατήσουν μέσα τους πόνο, αγάπη, χαρά, όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά πάνω από όλα την ιστορία. Ο τρόπος που μιλάει μια φωτογραφία και σου διηγείται μια ιστορία, μια κατάσταση, είναι μοναδικός. 
Το πιο σημαντικό όμως από όλα, η αρχή όλου αυτού του υπέροχου ταξιδιού, είναι να προλάβεις να δεις ή να βρεις την στιγμή. Και αυτό είναι το γοητευτικό στην φωτογραφία. Η στιγμή δεν επαναλαμβάνετε αλλά με την αποτύπωσή της αποκτά αξία. Αξία που δεν θα είχε τόση αν έφευγε έτσι απλά στο παρελθόν.

Τις φωτογραφικές ανά χείρας λοιπόν και ξεκινάμε για τον 8ο Διαγωνισμό Φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''. Συμμετέχοντας θα έχετε την ευκαιρία να κερδίσετε δώρα από το MadeByHand.
Το θέμα αυτή τη φορά θα μας πάει σε άλλα μέρη, τόπους και ομορφιές. Ο Εξερευνητής, νικητής του 7ου διαγωνισμού, επέλεξε και το θέμα είναι το εξής:

''Οι ομορφιές μιας λιγότερο γνωστής Ελλάδας.
Τοπία, αξιοθέατα και μνημεία μιας Ελλάδας λιγότερο γνωστής. Να γνωρίσουμε τη χώρα μας μέσα από φωτογραφίες άγνωστων ή λιγότερο γνωστών τόπων''

Να προσθέσω και γω κάτι.
Αντί για τίτλο μπορούμε να αναφέρουμε κάποια στοιχεία για την φωτογραφία. Το μέρος, κάποιες ιστορικές πληροφορίες ή ότι άλλο θέλετε. Έως 20 λέξεις.


Τίτλος:
Καταρράχτες Δρυμώνα. 
Βρίσκονται στην Βόρεια Εύβοια, κοντά στο χωριό Κερασιά. Ένα σύμπλεγμα νερού, βράχου και πυκνής βλάστησης.

Όροι.
  • Από σήμερα μέχρι και την Τρίτη 15/4 στις 12 το βράδυ, μπορείτε να στέλνετε την φωτογραφία σας με e-mail σε συνημμένο αρχείο στη διεύθυνση asmhnio@gmail.com .
  • Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
  • Μπορείτε να στείλετε μια (1) φωτογραφία.
  • Το μέγεθος της φωτογραφίας καλό θα ήταν να είναι μεγαλύτερο από 1MP.
  • Η φωτογραφία σας θα πρέπει να έχει ένα τίτλο - περιγραφή σε αυτόν τον διαγωνισμό (έτσι όπως παραθέτω στο παράδειγμα παραπάνω).
  • Η φωτογραφία σας δεν θα πρέπει να έχει πάνω διακριτικά, λογότυπα ή οτιδήποτε που να υποδηλώνει την ταυτότητα του φωτογράφου προς τους αναγνώστες.
  • Η φωτογραφία σας θα μπορεί να είναι επεξεργασμένη με όποιο τρόπο θέλετε. Η επεξεργασία για μένα δεν αλλοιώνει τη φωτογραφία. Και ανάλογα την επεξεργασία που θα υποστεί μπορεί να σε πάει σε άλλες σκέψεις, σε άλλα μονοπάτια. Άλλωστε η φωτογραφία είναι ένα έργο τέχνης και η τέχνη δεν παρουσιάζει την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι, αλλά όπως την βλέπει ο καλλιτέχνης.
  • Η φωτογραφία σας δεν μπορεί να είναι κολάζ ή συρραφή (panoramic) πολλών φωτογραφιών μαζί.
  • Η φωτογραφία σας εννοείτε ότι θα πρέπει να είναι αποκλειστικά δική σας.
  • Η φωτογραφία σας δεν θα πρέπει να είναι δημοσιευμένη σε blog, ιστοσελίδα ή οπουδήποτε αλλού.
  • Οι φωτογραφίες σας δεν θα χρησιμοποιηθούν για οτιδήποτε άλλο, πέρα από αυτόν τον διαγωνισμό
  • Την Κυριακή 16/3 θα αναρτήσω τις φωτογραφίες που θα μου στείλετε και θα γίνει από σας ψηφοφορία για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας
  • Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τους νικητές. 
  • Ο πρώτος και ο δεύτερος νικητής θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.
Παρακαλώ πολύ διαβάστε προσεκτικά τους όρους του διαγωνισμού προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.
Καλό μήνα.

τελευταία άρθρα