Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Το μυστήριο του καφενείου... - Η αλήθεια του τέλους.

Όλα ξεκίνησαν πριν δυο μήνες όταν έγραψα την αρχή για το διήγημα ''Το μυστήριο του καφενείου...''. Μια ιστορία μυστηρίου, μια ιστορία συνωμοσίας, που έμελε να συνεχιστεί από άλλους 13 μπλόγκερς για να φτάσει πάλι σε μένα για να δώσω το τέλος της.
Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους συμμετείχαν σε ένα φαινομενικά δύσκολο εγχείρημα, το οποίο έπρεπε να ενώσει δεκατέσσερις διαφορετικούς ανθρώπους, που όμως μοιράζονται το ίδιο πάθος  για την δημιουργία. 
Επίσης να ευχαριστήσω όλους όσους μας ακολούθησαν σε αυτό το ταξίδι, όλους όσους περίμεναν για την συνέχεια.


Πριν περάσω στο τέλος της ιστορίας, ας δούμε μια περίληψή της.
(πατήστε τα links για να διαβάσετε την συνέχεια του καθενός)

Ο κυρ Μιχάλης διατηρεί ένα καφενείο. Είναι ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος, που ζούσε μια ήρεμη ζωή ώσπου ξαφνικά μια μέρα ένας νεαρός τάραξε τα νερά της ήρεμης ζωής του. Ένας νεαρός που αντάλλασσε χαρτοφύλακες με κάποιον άντρα με μαύρα ρούχα. Ο νεαρός μετά από καιρό χάθηκε και την θέση, στη δουλειά της ανταλλαγής, την πήρε μια κοπέλα...

Έλενα Λ - Μια ανάσα!
Η κοπέλα κλαμένη έφυγε από το καφενείο αφήνοντας πίσω της ένα σημείωμα που έγραφε μια διεύθυνση... Αγριάς 10...

MARILISE - ΙΣΙΔΩΡΑ
Η διεύθυνση είναι γνώριμη για τον κυρ Μιχάλη και αποφασίζει να επισκεφτεί το σπίτι που κάποτε ζούσε μια φίλη του η Ισιδώρα...

Στο σπίτι εκείνο ο κυρ Μιχάλης συναντά την Ισιδώρα και του μιλά για κάποια παιδιά που συχνάζουν εκεί. Κάποιος τους δίνει λεφτά και από μια βαλίτσα...

ΕΚΦΡΑΣΟΥ - Η Λεγεώνα
Ο κυρ Μιχάλης μπαίνει στο σπίτι. Τον ακολουθούν οι αναμνήσεις της νιότης του με την ζωή τους με την Ισιδώρα. Ξαφνικά αντίκρισε σαν μια στρατιά νέους ανθρώπους γύρω στα 30. Μια Λεγεώνα. Πέρασαν από μπροστά του χωρίς να τον δουν...

Χάνει τις αισθήσεις του. Η κοπέλα του καφενείου τον τραβά σε μια άκρη. Του μίλησε για εκείνην και για τον νεαρό του καφενείου που χάθηκε. Μεγάλωσαν σε ίδρυμα. Η κοπέλα ήθελα να μάθει από που προέρχεται και να εκδικηθεί για την εξαφάνιση του νεαρού. Ο κυρ Μιχάλης προθυμοποιείται να την βοηθήσει...

airis - Ελπίδα
Η κοπέλα που την έλεγαν Ελπίδα τον προέτρεψε να αποφύγει κάθε επαφή μαζί τους. Ο κυρ Μιχάλης προβληματισμένος πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Εκεί τον επισκέφτηκε αργότερα μια άλλη κοπέλα. Του είπε πως όλοι κινδύνευαν και αυτός ο ίδιος. Αυτή, η Ελπίδα και ο Φώτης, μεγάλωσαν σε ορφανοτροφείο. Του ζητούσε βοήθεια. Μέχρι όμως ο κυρ Μιχάλης να πάει σε μια παρέα που τον φώναξε η κοπέλα είχε εξαφανιστεί...

Σε έναν παράλληλο κόσμο από την Λεγεώνα δημιουργόντουσαν ζευγάρια που είχαν έναν σκοπό. Πήγαιναν σε ορφανοτροφεία σε όλη την Ελλάδα και έπαιρναν από ένα παιδί. Οι διαδικασίες φαινόντουσαν νόμιμες. Αλλά δεν ήταν.
Η Ελπίδα, η Νάντια και ο Φώτης μεγάλωσαν μαζί στο ίδρυμα. Ένα βράδυ έδωσαν σε όλα τα παιδιά ένα χάπι. Οι τρεις τους δεν το πήραν. Και έτσι θυμούνται τα πάντα, σε αντίθεση με τα άλλα παιδιά. Και αποφάσισαν οι τρεις τους να πολεμήσουν την Λεγεώνα.
Η Ελπίδα θα συναντιόνταν με την Νάντια, την κοπέλα που πήγε να ειδοποιήσει τον κυρ Μιχάλη. Όμως στο αυτοκίνητό της βρίσκει έναν φάκελο με ένα cd. Η φωνή στο cd την προειδοποιούσε να σταματήσει το ψάξιμο.
Η Ελπίδα σε απόγνωση δεν ξέρει που να ζητήσει βοήθεια.

Maria Kanellaki - ''Φ''
Ο κυρ Μιχάλης συνειδητοποιεί πως ο άντρας που τον διέκοψε όταν μιλούσε με την Νάντια ήταν ο άντρας με τα μαύρα. Έπειτα δέχεται μια επίσκεψη από την Ισιδώρα. Του εξηγεί τον τρόπο που δρα η Λεγεώνα. Εμπόριο παιδιών από όλο τον κόσμο. Του εξηγεί πως η Ελπίδα κινδυνεύει και πως το πατρικό της χρησιμοποιείται για της ανάγκες της Λεγεώνας. Έπεσε και αυτήν θύμα τους όταν στα νιάτα της έμεινε έγκυος εκτός γάμου και αναγκάστηκε να τους δώσει το παιδί της. Τώρα έχει υποψίες πως η Ελπίδα είναι κόρη της.
Η Ελπίδα φτάνει στο σπίτι της Νάντιας. Εκεί την περιμένουν οι άντρες με τα μαύρα...

Levina - Διαφυγή
Οι κοπέλες στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν, η Νάντια πυροβολείτε και σκοτώνετε. Η Ελπίδα πληγωμένη καταφέρνει να φτάσει στο αυτοκίνητό της. Σκέφτεται να βρει καταφύγιο σε ένα από τα δύο διαμερίσματα που είχε νοικιάσει ο Φώτης σε περίπτωση ανάγκης. Εκεί θα έβρισκε ταυτότητες, έγγραφα για μια νέα ζωή. Δεν είχε ιδέα πως ο Φώτης έβρισκε τα χρήματα να διατηρεί αυτά τα διαμερίσματα, αλλά μια φορά του είχε ξεφύγει πως τον βοηθούσε μια Οργάνωση που πολεμούσε την Λεγεώνα. Σκεπτόμενη όλα αυτά αντιλήφθηκε πως ένα μαύρο τζιπ την ακολουθεί...

Η Ελπίδα βγαίνει από τον δρόμο και οι άντρες με τα μαύρα την χάνουν. Κρύφτηκε σε μια συστάδα θάμνους και την πήρε ο ύπνος. Όταν άνοιξε τα μάτια της είδε ότι βρισκόταν σε ένα δωμάτιο. Ο Ανέστης την βρήκε και η μητέρα του η Μάρθα την περιποιήθηκε. Η Ελπίδα ζήτησε από τον Ανέστη να την πάει το βράδυ στην οδό Αγάπης 33. Άλλαξε την εμφάνιση της κόβοντας τα μαλλιά της. Ο Ανέστης αρχίζει να την ερωτεύεται.

Η Ελπίδα με τον Ανέστη κατευθύνονται προς την οδό Αγάπης νιώθοντας ότι ένα μαύρο τζιπ τους ακολουθεί. Η Μάρθα ήταν και αυτή μπλεγμένη στο κύκλωμα της Λεγεώνας. Ήταν μαία και τους είχε βοηθήσει πολλές φορές με τις δουλειές τους. Αλλά όμως είχε σώσει και πολλά παιδιά. Όπως και τον Ανέστη που ήταν καρπός ενός παλιού έρωτα. Κάλεσε τους άντρες με τα μαύρα για να τους παραπλανήσει. Ταυτόχρονα ειδοποίησε και την Ισιδώρα. Η Ισιδώρα αποφασισμένη πηγαίνει να βρει τον κυρ Μιχάλη για να την βοηθήσει να βάλουν τέλος σε όλα αυτά.
Στο καφενείο του όμως επικρατούσε αναστάτωση...

Xristina @ Dear e-diary - Μικρές ζωές
Ο κυρ Μιχάλης είχε πυροβοληθεί από αγνώστους και είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο.
Η Ελπίδα και ο Ανέστης φτάνουν στο σπίτι στην οδό Αγάπης. Η Ελπίδα του εκμυστηρεύετε την ανάγκη της να βρει τους γονείς της.
Ο κυρ Μιχάλης δέχεται μια περίεργη επίσκεψη στο νοσοκομείο.

Georgette B. - Όλα αλλιώς...
Ο περίεργος άντρας φυγαδεύει από το νοσοκομείο τον κυρ Μιχάλη και τον οδηγεί στο διαμέρισμα της οδού Αγάπης. Του δίνει και ένα χαρτοφύλακα όπου μέσα του θα βρουν όλα τα στοιχεία για να μάθουν την αλήθεια. Εντωμεταξύ στο διαμέρισμα φτάνουν η Μάρθα, η Ισιδώρα. Όλοι μαζί πια, ο κυρ Μιχάλης, η Ελπίδα, η Μάρθα, ο Ανέστης και η Ισιδώρα είναι έτοιμοι για την μεγάλη αποκάλυψη...

Και το τέλος από μένα...

Η αλήθεια του τέλους.

Όλοι μαζί στέκονται στο μικρό σαλόνι του διαμερίσματος της οδού Αγάπης 33. Χαίρονται που είναι όλοι καλά και προπαντός ζωντανοί. Η σκέψη τους πάει στην Νάντια που τόσο άδικα χάθηκε. Κοιταζόντουσαν σαν να περίμεναν κάποιος να τους πει όλη την αλήθεια. Ένοιωθαν πως το τέλος είχε φτάσει. Το τέλος για αυτούς ή για την Λεγεώνα; Μα τι ήταν αυτοί μπροστά της. Ασήμαντα πιόνια στο παιχνίδι της. Αν δεν είναι αυτοί, τότε θα είναι κάποιοι άλλοι. Απλοί στρατιώτες. 

Κάθονται όλοι και τοποθετούν την μαύρη βαλίτσα στο τραπεζάκι. Κανείς δεν κάνει την κίνηση να την ανοίξει. Είναι τόσα ακόμα τα ερωτήματα ακόμα και χωρίς αυτήν. 
Ποιος ήταν αυτός ο νεαρός που τους την έδωσε και γιατί;
Έπρεπε να τον εμπιστευτούν;
Αν ήταν από τους άλλους;

Σκέψεις περνούσαν με ιλιγγιώδης ρυθμούς από ολονών τα μυαλά. Κανείς όμως δεν τολμούσε να τις ξεστομίσει. Κρύος ιδρώτας τους έλουζε και μια ταχυπαλμία που θαρρείς συντόνιζε τις καρδιές τους που ήταν έτοιμες να εκραγούν.
Και ξαφνικά...

Μα ποιος είναι στην πόρτα;
Ένα ρίγος τους διαπέρασε, η σκέψη τους σκόρπισε και η καρδιά τους σταμάτησε στο άκουσμα του κουδουνιού. Πριν προλάβουν να κοιταχτούν η Μάρθα σαν ελατήριο σηκώθηκε και με κινήσεις γρήγορες, αλλά αθόρυβες κοίταξε από το ματάκι της πόρτας. Ο Ανέστης προσπάθησε να την εμποδίσει μα μάταια. 

- Είναι ένας άντρας... είπε με τα μάτια γουρλωμένα.

Ο κυρ Μιχάλης ανασηκώθηκε και με το χέρι του να κρατά τα τραύματά του κατευθύνθηκε μέχρι την πόρτα. Ένας δεύτερος χτύπος του κουδουνιού του έκοψε τα πόδια και τον έκανε να κοντοσταθεί για λίγο. Αναθάρρεψε και κοίταξε από το ματάκι.
Μα ήταν αυτός... 
- Μα για κάτσε... μονολόγησε. Τα μάτια του γέμισαν απορία. Ήταν ο νεαρός που έρχονταν στο καφενείο του στην αρχή ή είναι ο....

Έκατσε λίγο στην καρέκλα δίπλα του. Ένας τρίτος χτύπος του κουδουνιού τους επιβεβαίωσε ότι ο άντρας που στεκόταν έξω από την πόρτα τους ήξερε ότι είναι μέσα. Το θέμα ήταν αν είναι φίλος ή εχθρός. Αν και λίγη σημασία είχε πια. Έπρεπε να του ανοίξουν.

Όλοι κοιτούσαν τον κυρ Μιχάλη που καθόταν σκεφτικός στην καρέκλα δίπλα στην πόρτα. Ζητούσαν μια απάντηση.

- Ανοίξτε του... είπε δυνατά. 

Και με μια αποφασιστική κίνηση όρμισε, γύρισε το πόμολο της πόρτας και άφησε τον νεαρό άντρα να μπει μέσα στο δωμάτιο.

Ο άντρας με ένα παγωμένο χαμόγελο περπάτησε μέσα στο δωμάτιο. Η Ελπίδα μόλις τον είδε έτρεξε στην αγκαλιά του. Δεν άργησε να ξεσπάσει σε λυγμούς. Ζούσε. Μα γιατί όμως τόσο καιρό σιωπή; Ο Ανέστης κοιτούσε παγωμένος και πνιγμένος στην ζήλια. Δεν ήταν δική του, αλλά δεν ήθελε να είναι κανενός. Ήταν ο Φώτης... Ήταν ο νεαρός που είχε εξαφανιστεί, αυτός που νοίκιαζε το διαμέρισμα, αυτός που...

- Κυρ Μιχάλη θα καταλάβατε βέβαια ποιος είμαι; τον ρώτησε χαμογελώντας.

Ο κυρ Μιχάλης έξυσε αφηρημένα το κεφάλι του. Τα είχε τόσο μπερδεμένα. Και ο πόνος απ΄τις πληγές τους δεν τον βοηθούσε καθόλου. Σκέφτεται. Είναι ο ίδιος άντρας που με φυγάδευσε από το νοσοκομείο. Μα πως είναι δυνατόν να μην τον αναγνώρισα τότε; Πως είναι δυνατόν να μην αναγνώρισα πως ο άντρας που με έσωσε, ήταν ο χλωμός νεαρός που ερχόταν στο καφενείο μου και μετά εξαφανίστηκε;

- Είσαι εσύ... ήσουν στο καφενείο μου, αλλά ήσουν και στο νοσοκομείο, του είπε σχεδόν τρέμοντας.

Ο Φώτης έκατσε στο κέντρο του γωνιακού καναπέ και τράβηξε προς το μέρος του τον χαρτοφύλακα.

- Δεν τον ανοίξατε βλέπω. Θα έχετε απορίες. Απόψε θα σας λυθούν όλες.

Ανοίγοντας τον χαρτοφύλακα και βγάζοντας κάποια χαρτιά ξεκίνησε να τους εξιστορεί την αλήθεια.

- Εξαφανίστηκα. Όχι επειδή δεν σας αγαπώ ή επειδή έπαθα κακό, είπε κοιτάζοντας την Ελπίδα. Αυτή χαμογέλασε σχεδόν ερωτικά και έκανε την καρδιά του Ανέστη να σφιχτεί.
- Εξαφανίστηκα επειδή βρήκα τους γονείς μου. Τους είχα βρει χρόνια πριν δηλαδή αλλά δεν έπρεπε να πω τίποτα σε κανέναν. Απορία γέμισε όλων τα μάτια. Κρέμονταν από τις λέξεις του.
- Θα σας εξηγήσω αμέσως. Πριν χρόνια λοιπόν, εντελώς τυχαία μέσα στο μετρό, είδα έναν άντρα που μου έμοιαζε καταπληκτικά, μόνο που ήταν περίπου 15 χρόνια μεγαλύτερός μου. Με κοίταξε και αυτός. Και έτσι όπως κοιταζόμασταν στα μάτια, ξέραμε... Ήταν ο πατέρας μου. 
Πήγα του μίλησα και τελικά αποδείχτηκα πως είχα δίκαιο. Οι λόγοι που βρέθηκα στο ορφανοτροφείο οι γνωστοί. Καρπός νεανικού έρωτα που η κοινωνία δεν μπορούσε να αποδεχτεί. Η ειρωνεία της τύχης όμως ήταν ότι τελικά οι γονείς μου έπειτα, μόλις ενηλικιώθηκαν και αποκαταστάθηκαν επαγγελματικά, παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια. Όμως δυστυχώς έχασαν τα ίχνη μου διότι η Λεγεώνα μας μετέφερε σε άλλο ορφανοτροφείο. 
Ο πατέρας μου ήταν και είναι αστυνομικός. Μόλις του εξήγησα τον τρόπο που δρουν αποφάσισε να με βοηθήσει. Αλλά τι να σου κάνει ένας απλός αστυνομικός. Ο διοικητής του μίλησε με κάποιον από την Ιντερπόλ και έτσι έστειλαν τον σύνδεσμό τους στην Ελλάδα για να βοηθήσει να εξαρθρωθεί η οργάνωση αυτή. 
Για χρόνια μαζεύαμε στοιχεία, ότι τους έδινα εγώ και ότι ανακάλυπτε ο Φράνς ψάχνοντας στα αρχεία των ορφανοτροφείων, στα ληξιαρχεία, στα μαιευτήρια. Έπειτα στάλθηκαν και σε άλλες πόλεις κρυφοί της Ιντερπόλ και η προσπάθεια άρχισε να οργανώνετε. Μερικά από αυτά τα στοιχεία βρίσκονται φωτοτυπημένα μέσα σε αυτήν εδώ την τσάντα. Σας τα έδωσα ώστε να καταλάβετε πως δεν είστε μόνοι σας και ότι το τέλος της Λεγεώνας πλησιάζει. Ήδη έχουν συλληφθεί κάποιοι και ανακρίνονται. Όσο για σας μη φοβάστε. Έχετε μπει, όπως κι εγώ δηλαδή σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Θα βοηθήσετε στην δίκη ώστε να καταδικαστούν. Το κακό είναι όμως πως θα πρέπει να αφήσουμε την Αθήνα. Μας έχουν νοικιάσει σπίτια για όλους σε κάποιο νησί. Είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε. Αλλιώς δεν θα μπορούν να μας προστατεύσουν.

Το κάθε μυαλό μέσα στο δωμάτιο σκεφτόταν διαφορετικά. 
Η Ελπίδα ανακουφισμένη σκεφτόταν μια ζωή πλάι στον αγαπημένο της Φώτη. Κάτι παρόμοιο σκεφτόταν και ο Φώτης. Ερωτευμένοι για χρόνια που όμως οι καταστάσεις δεν τους επέτρεπαν ούτε ρομάντζα, ούτε καν ερωτικές εξομολογήσεις.
Ο κυρ Μιχάλης σκεφτόταν το καφενείο του, αλλά χαιρόταν που επιτέλους θα ήταν μαζί με την Ισιδώρα. 
Η Ισιδώρα έβλεπε την ευκαιρία να κερδίσει ξανά την κόρη της. Το μόνο που έμενε ήταν να της το ομολογήσει πως ήταν η μητέρα της.
Η Μάρθα ανακουφισμένη αλλά βαθιά ενοχική σκέφτηκε πως θα προσπαθήσει να κάνει τα πάντα για να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες της. 
Και ο Ανέστης; Ο Ανέστης μόνος... ένοιωθε πως η Ελπίδα δεν θα ήταν τελικά η ελπίδα του. Το ένιωθε. Έβλεπε τον έρωτά της για τον Φώτη. Μελαγχόλησε. Αλλά μια νέα αρχή τον περίμενε. Που ξέρεις... ίσως και ένας νέος έρωτας.

Η ζωή είναι μια μάχη. Μια μάχη με τον εαυτό μας. Μια μάχη να μην χαθούμε από την ανθρωπιά μας, από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Μια μάχη για να αγαπάμε περισσότερο. 
Κάθε μέρα πρέπει να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι. Να μην μολύνουμε αυτόν τον τόπο με την παρουσία μας. Να μπορούμε να ανθίζουμε ακόμα και μέσα στην άμμο, να βλέπουμε ακόμα και μέσα στο σκοτάδι, να ελπίζουμε ακόμα και μπροστά στο στερνό φιλί.
Όσο αντίξοες και να είναι οι συνθήκες που ζούμε πρέπει να παλεύουμε για την αγάπη. Γιατί ο πόλεμος για την αγάπη είναι ο μόνος πόλεμος που και οι δύο πλευρές είναι κερδισμένες.


Τέλος

Ευχαριστώ πολύ ξανά όλους σας
Και μη ξεχνάτε...
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.


13 σχόλια:

  1. Μαρία μου, καλημέρα! Υπέροχος επίλογος!! Όλα μπήκαν στη θέση τους μετά την τόση αγωνία. Έφερες τη λύτρωση... και με τις τελευταίες σου παραγράφους έδωσες μια νότα αισιοδοξίας και ελπίδας!
    Χαίρομαι που ήμαστε συνταξιδιώτες σε όλο αυτό, ήταν μια υπέροχη εμπειρία και σε ευχαριστώ πολύ από την πλευρά μου για την ευκαιρία αυτού του ταξιδιού. Πολλά μπράβο σε όλη την ομάδα!
    Φιλιά πολλά, να περνάς όμορφα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Μαρία μου! Συγχαρητήρια για την όμορφη ιδέα που είχες και συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν σε αυτή την ομαδική δημιουργία, που ήταν εξαιρετική.
    Δώσατε μια ιστορία καταπληκτική όλοι μαζί και εσύ πάρα από την αρχή του μυστηρίου έδωσες και ένα λυτρωτικό επίλογο.
    Μπράβο σε όλους!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπέροχα!!!!
    Μπράβο Μαρία μου!
    Βιαστικές καλημέρες! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολυ χαίρομαι που ήμουν μέρος αυτής της προσπάθειας!!!

    Μπράβο Μαρία το έκλεισες πολύ ωραία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εξαιρετικο τελος!
    Πολλα μυνηματα!
    Μου αρεσαν και οι περιληψεις ολων!

    Μπραβο μας! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαρία μου καταπληκτικό το τέλος που έδωσες!!
    Με τόσα μηνύματα, τόσο ξεκαθάρισμα.
    Εβαλες τα πράγματα στην θέση τους όπως έπρεπε.
    Χάρηκα πολύ που συμμετείχα και εγώ σε όλο αυτό ήταν μοναδική εμπειρία.
    Κρατάω μέσα μου το "Γιατί ο πόλεμος για την αγάπη είναι ο μόνος πόλεμος που και οι δύο πλευρές είναι κερδισμένες" θα προσπαθώ να το θυμάμαι πάντα.
    Πολλά φιλιά καλά να περάσεις το καλοκαίρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αρχηγέ μου συγχαρητήρια κι από μένα για την ιδέα σου, το συντονισμό και τον επίλογο που έδωσες. Η εισαγωγή σου με περιλήψεις απ' τα προηγούμενα επεισόδια, με εντυπωσίασε. Η κορύφωση και το τέλος της ιστορίας ήταν λυτρωτικά. Ο επίλογος κυρίως, ένα μήνυμα προς όλους. Κρατάω τις τελευταίες σου φράσεις και σε καληνυχτίζω ευτυχής και υπερήφανη που ήμουν ένα κομμάτι αυτού του συλλογικού παιχνιδιού.
    Τα φιλιά και την αγάπη μου σε όλους και όλες που συντρόφεψαν αυτό το ταξίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μαρία μου χαίρομαι κι εγώ πολύ που ήμουν μέρος αυτής της προσπάθειας!
    Για τον επίλογο τι να πω!!
    Κατάφερες για άλλη μια φορά να κάνεις ένα υπέροχο κλείσιμο, αλλά και μια καταπληκτική δουλειά με τις περιλήψεις!
    Πολλά πολλά συγχαρητήρια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εξαιρετικό τελείωμα, αντάξιο των όσων προηγήθηκα και η ιδέα σου για της περιλήψεις πολύ καλή!

    Μπράβο μας και πάμε και το επόμενο τώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. πολυ ομορφο τελος!με συγκινησες!καλο μηνσ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Παρά το δύσκολο έργο που είχες και την εξαφανισμένη έμπνευση όπως ισχυριζόσουν, εγώ διάβασα ένα όμορφο τέλος με ακόμα πιο όμορφο επίλογο. Συγχαρητήρια σε όλους σας, πάντα με τόση όρεξη, έμπνευση και αλληλεγγύη να είναι οι συμμετοχές σας.
    Καλό μήνα! φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σ΄ευχαριστούμε για το υπέροχο, μυστηριακό ταξίδι και το λυτρωτικό τέλος.Η ιδέα για τις περιλήψεις, ήταν εξαιρετική.
    Αν σου πω ότι πριν σταματήσω κάπως έτσι, είχα φανταστεί τη συνέχεια και το τέλος, θα με πιστέψεις?..είχα διαλέξει ακόμα και το νησί, που θα πήγαιναν οι άνθρωποι μας, στο πλαίσιο της προστασίας μαρτύρων.
    όμως εκεί που θα μείνω περισσότερο είναι στον εξαιρετικό σου επίλογο και κρατώ ιδιαίτερα "Η ζωή είναι μια μάχη....μια μάχη για ν΄αγαπάμε περισσότερο και κάθε μέρα να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι".
    Όλοι οι συνταξιδιώτες σε αυτό το ταξίδι έδωσαν, ότι καλύτερο! Περιμένουμε την επόμενη ιδέα...Καλό μήνα και πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα