Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Μια τόση δα ελευθερία.

Έχω μια μικρή ελευθερία. Τόση δα μικρή. Που όμως όταν ξεδιπλώνετε σκεπάζει όλη τη γη. Απαλύνει κάθε πόνο, εξημερώνει κάθε άγρια σκέψη. Έρχεται βράδυ, εκεί που δεν την περιμένεις. Χτυπά την πόρτα του μυαλού και σου ζητά καφέ. Στρογγυλοκάθεται και σου πιέζει το στόμα προσπαθώντας να σου βγάλει ότι σε βαραίνει. Ή ότι σου δίνει χαρά. Δεν έχει σημασία. Αρκεί αυτό που νιώθεις να είναι έντονο και αληθινό. Και χύνεται μαζί με τον καφέ και λερώνει ότι προσπαθείς να κρύψεις. Ότι προσπαθείς να μην νιώσεις. Και έτσι νιώθεις γυμνός και εκτεθειμένος. Μα συνάμα ολοκληρωμένος και ελαφρύς.  
Πάει μαζί με νότες καμιά φορά. Τις ντύνει και τις συνοδεύει. Τις στολίζει. Λέει μαζί της ιστορίες. Δίνει λύσεις. Χαρά και διάθεση. Καμιά φορά προβληματίζει και αφυπνίζει. Πολεμά και αντιστέκεται. Αντιπροσωπεύει γενιές ολόκληρες. Τραγουδιέται για την επανάσταση. Απαγορεύετε και κυνηγιέται. Μα δεν συμβιβάζετε ποτέ.
Όλοι αυτοί που γεύονται αυτή την μικρή ελευθερία δεν είναι τίποτα σπουδαίοι και τρανοί. Δεν είναι βασιλιάδες, ούτε πλούσιοι. Δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται. Θα την βρεις εκεί στην άκρη. Στο περιθώριο του κάθε μυαλού. Στο πέταλο από ένα αγριολούλουδο. Σε ένα κόκκο άμμου. Σε μια πευκοβελόνα, σε μια στάλα νερό. Πάντα στην άκρη. Πάντα πίσω. Και αυτοί που την βγάζουν μπροστά, αυτοί που την χρησιμοποιούν, δεν είναι αυτοί που έχουν ταλέντο, είναι αυτοί που τολμούν. Είναι αυτοί που έχουν το θάρρος να εκφραστούν, αυτοί που ψάχνουν μέσα τους να την βρουν, που ανακατεύουν την ψυχή τους και τις σκέψεις στους.
Είναι αυτοί που στο τέλος θα γευτούν τα γλυκά της φρούτα, θα νιώσουν το περιθώριο, αυτοί που θα χτίσουν πάνω σε αυτό και θα δουν την επανάσταση πίσω απ΄τις λέξεις.
Αυτή η μικρή, η τόση δα ελευθερία, είναι η ποίηση.

Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης σήμερα.
Η ποίηση θα είναι πάντα στο περιθώριο, γιατί πάντα θα γράφετε από ανθρώπους περιθωριακούς. Από αυτούς που δεν αρκούνται στην εξιστόρηση και ψάχνουν την ελευθερία πίσω απ΄τις λέξεις. Ότι και να σημαίνει η ελευθερία. Έρωτα, μίσος, αγάπη, έλξη, χαρά, λύπη. Η ελευθέρωση αυτών των συναισθημάτων γίνετε μόνο μέσω αυτής. Και οι αυτοί που το κάνουν δεν είναι αυτοί που έχουν το ταλέντο, είναι αυτοί που τολμούν να το εκφράσουν.
Ας τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι.
(Αυτό ήταν το σχόλιο μου σε ανάλογη ανάρτηση της Levinas που ήταν η αφορμή της δίκης μου)

Καλημέρα και καλή Άνοιξη.

************
Μη ξεχάσετε να ψηφίσετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στον 7ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' έως αύριο Σάββατο στις 12 το βράδυ ΕΔΩ.

14 σχόλια:

  1. Καλημέρα Μαρία μου
    Τι όμορφα προσδιόρισες την ποίηση!!!
    Έδωσες την καθαυτό ουσία της!!!

    Χρόνια πολλά για την ημέρα με φιλιά εαρινά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ευχαριστώ φίλη μου για το σχόλιο.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο κείμενο, Μαρία!
    Την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλησπέρα Μαράκι,
    μου άρεσε πολύ η ανάρτηση σου!
    Εαρινή ισημερία σήμερα και τι όμορφη μέρα!!!!!

    Καλή άνοιξη με φιλάκια πολλά:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υπέροχος προσδιορισμός της Ποίησης! Μαρία μου άρεσε πολύ!

    Και αυτοί που την βγάζουν μπροστά, αυτοί που την χρησιμοποιούν, δεν είναι αυτοί που έχουν ταλέντο, είναι αυτοί που τολμούν.

    ναι! Αυτό!
    Να'σαι καλά!
    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε.
      Καλησπέρα.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  5. Μαρία μου ναι αυτό είναι η ποίηση μια ελευθερία...Πολύ ωραία έδωσες το νόημα της.
    Πολλά φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια από τις μικρές μας ελευθερίες.
      Φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  6. Πολύ μου άρεσε ο τρόπος που το προσέγγισες!

    Καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ευχαριστώ φίλε μου.
      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή
  7. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος Μαρία μου και την προσυπογράφω, γιατί η άλλη όψη, αυτή που η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών δείχνει είναι για γέλια ή για κλάματα άραγε; Και επειδή για δαύτους δεν χαραμίζω το δάκρυ μου προτιμώ το γέλιο …
    Που είναι οι λάβρες ιδέες που σκάρωναν στίχους που έσταζαν ιδρώτα και αίμα σε μια παλιά κοινωνία της αδικίας; Σήμερα όλα είναι τόσο τακτοποιημένα που δεν υπάρχει καμιά φωνή αντίδρασης; Κανένας στίχος που να μιλά για τον αγώνα του φτωχού, τους εκατομμύρια άνεργους και άστεγους, τους βασανισμένους αυτού του κόσμου;
    Οι Μεγάλοι Ποιητές όντως ζούσαν μέσα στο δικό τους περιθώριο που ήταν καμουφλαρισμένο πίσω από την κοινωνική ζωή τους… εδώ που είναι το περιθώριο; Πόσοι πια ζουν και γράφουν στο περιθώριο και δεν έχουν κρυφτεί φοβισμένοι στα δωμάτιά τους ετοιμάζοντας τις επόμενες λέξεις , για την επόμενη έκδοση, για την επόμενη παρουσίαση.
    Ελάχιστοι οι ονειροπόλοι, λίγοι οι στοχαστές και όσοι φωνάζουν μέσα από στίχους που χάνονται πίσω από ροζ εξώφυλλα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

    Την καλημέρα μου Μαρία μου
    Να είσαι καλά και να περνάς ακόμα καλύτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχουν και σήμερα. Απλά είναι ελάχιστοι και χάνονται μέσα στην ακατάσχετη βλακεία.
      Σ΄ευχαριστώ για το σχόλιο.
      Σε φιλώ.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα