Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Ιούνιος - Ιούλιος - Αύγουστος)

Οι καλοκαιρινοί μήνες ήταν αρκετά νωθροί. Και έτσι τους αναφέρω μαζί.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013


Όταν ήμασταν παιδιά θυμάμαι βλέπαμε συχνά πυγολαμπίδες. Τις μαζεύαμε, τις βάζαμε σε βάζα και τις παρατηρούσαμε σαν ένα ανεξήγητο τερτίπι της φύσης που μες το μυαλό μας δεν είχε εξήγηση. Ή έστω δεν θέλαμε εξήγηση.

Έχω χρόνια να δω πυγολαμπίδες, κωλοφωτιές που τις λέγαμε. Δεν υπάρχουν πλέον ή τις βλέπαμε παλιότερα πιο συχνά επειδή ήμασταν παιδάκια;
Άραγε αν συνεχίζαμε να βλέπουμε τη ζωή μας σαν παιδιά θα ήταν καλύτερη; 
Ο κόσμος των παιδιών είναι πιο δίκαιος. Δεν είναι τέλειος, αλλά είναι πιο πολύχρωμος, πιο εύκολος. Μπορεί καμιά φορά να γίνετε σκληρός, αλλά έτσι ξαφνικά γίνετε ξανά απλός.
Μεγαλώσαμε επειδή δεν παίζουμε και δεν σκεφτόμαστε σαν παιδιά. Και έτσι χανόμαστε στις πολύπλοκες σχέσεις, σε ανώφελα μίση και γιατί. Δεν εκτιμάμε πολλές φορές αυτούς που μας αγαπούν παρά μόνο αν τους χάσουμε. Γιατί δεν σκεφτόμαστε απλά. Η αγάπη είναι απλή, ο άνθρωπος είναι περίπλοκος.
Ας χαλαρώσουμε και ας δοθούμε χωρίς ανταλλάγματα και πολλές ερωτήσεις. Ας ζήσουμε χωρίς φτιαχτά βάρη. Χωρίς πρέπει και μη. Σαν παιδιά.
Και που ξέρετε... μπορεί ξανά να δούμε πυγολαμπίδες.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013
Συζήτηση με τον άντρα μου.
(Γενικώς συζητάμε πολύ κοινωνικά θέματα)
Μ - Πιστεύεις ότι ο έρωτας περνάει κρίση και επηρεάζετε από την οικονομική κρίση;
Γ - Φυσικά. Όταν ο άλλος δεν έχει λεφτά σκέφτεται άλλα πράγματα και όχι τον έρωτά.
Μ - Εννοείς για να κάνεις οικογένεια ή να συζήσεις με τον άλλον;
Γ - Νια, γενικώς για να ξεκινήσεις κάποια κατάσταση.
Μ - Δηλαδή χρειάζεται λεφτά για να ζήσεις ένα μεγάλο παθιασμένο έρωτα;
Γ - Στην αρχή ναι. Πως θα την βγάλει για φαγητό, για ποτό;
Μ - Μα ο έρωτας μπορεί να υπάρξει παντού. Μπορείς να κάτσεις στην αμμουδιά και να κοιτάς απλά τη θάλασσα.
(Και όπως πάντα στις συζητήσεις μας μου λέει κάτι, με αφοπλίζει και μου δίνει αφορμή για ανάρτηση) 
Γ - Και που θα βρεις τέτοια γκόμενα;;;

Και έτσι συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πόσο έχει χαθεί το πάθος του έρωτα. Βέβαια το βλέπω και γύρω μου. Από γνωστούς. Που βγάζουν τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουν πόσο κοστίζει ο έρωτας. Ένα σπίτι, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, σούπερ. Και φεύγει κάθε ερωτική επιθυμία, κάθε διάθεση για σεξ.
Δεν τα βλέπω μόνο ρομαντικά. Το ξέρω ότι αυτά δεν μπορείς να τα αποφύγεις όταν θες να κάνεις οικογένεια. Μα εγώ δεν μιλάω τόσο για αυτό. Η οικογένεια είναι ένα φυσικό επακόλουθο του έρωτα και βασική της προϋπόθεση, αλλά η οικογένεια δεν είναι προϋπόθεση για τον έρωτα.
Και βλέπω ανθρώπους που φοβούνται να ερωτευτούν, να παθιαστούν, να λιώσουν. Γιατί έχουν στο μυαλό τους προϋποθέσεις, που είναι πλέον δύσκολο να ευοδωθούν. 
Επίσης η κρίση σε πολλούς έβγαλε ένα εαυτό άσχημο. Που κρυβόταν στα χρόνια της ευημερίας. Μια πλευρά εγωιστική, μικροπρεπής και μικρόψυχη. Όλοι ανασφαλείς, μυγιάγγιχτοι και απρόσιτοι. Κτητικοί και καταπιεστικοί. Ζητάμε πολλά από τον άλλον. Απαιτούμε παραπάνω απ΄ότι χρειαζόμαστε. Πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με το πάθος, το δόσιμο, την ηδονή. Και εκεί ο έρωτας δεν έχει θέση. Ευτελίζεται. Ούτε καν το σεξ. Άσχετα αν το χαραμίζουμε με εφήμερες σχέσεις.
Με τέτοια χαρακτηριστικά θα αρχίσουμε πάλι να παντρευόμαστε από συμφέρον. Το φτωχοκόριτσο θα προξενεύεται με τον πλούσιο μεσόκοπο, ο νεαρός θα ντρέπεται που δεν έχει καλή δουλειά για να φλερτάρει. Και θα ζούμε ζωές κενές, πιο κενές από τώρα.
Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που απλά συμβαίνει. Χωρίς να το καταλάβεις, χωρίς να ρωτήσει, χωρίς εξήγηση. Δεν είναι σαν την φιλία που την επιλέγεις, δεν είναι σαν την μητρική αγάπη που υπάρχει μετά από την γέννηση. Είναι κάτι ουρανοκατεύατο. Σχεδόν θαύμα.
Ο έρωτας θα σώσει αυτόν το κόσμο. Και αν οι άνθρωποι σταματήσουν να ερωτεύονται, να παθιάζονται, να ζουν τον μεγάλο - έστω και ανεκπλήρωτο - έρωτα, τότε έχουμε θα χαθεί, θα έχουμε κάνει τον κύκλο μας.
Αφεθείτε γαμώτο. Ερωτευτείτε. Κλάψτε, πονέστε, πετάξτε στα σύννεφα, πέστε στα πατώματα. Χωρίς υπολογισμούς, χωρίς να νιώθετε ότι υπάρχει αύριο. Εσείς οι άντρες φλερτάρετε... και 'σεις οι γυναίκες μη σνομπάρετε.
Ζήστε.

σ.σ. Η φωτογραφία είναι από μια ερημική παραλία της Κάριανης Καβάλας, που έτσι απλά καθόμασταν και κοιτούσαμε τη θάλασσα.

Ο έρωτας και η παιδικότητα εξαφανίζονται σίγα σιγά. Η σκληρή εποχή μας τα αφαιρεί και δεν μας αφήνει τίποτα. Ας προσπαθήσουμε να τα διαφυλάξουμε όσο ακόμα τα έχουμε.
Καλημέρα σας.

6 σχόλια:

  1. Το πρώτο με ταξίδεψε στα χρόνια της αθωότητας... Το δεύτερο με προβλημάτισε, γιατί είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικό... Κι όμως, στα χρόνια των πολέμων γεννιόντουσαν μεγάλοι έρωτες, αλλά προφανώς (οι πόλεμοι) δεν συνέβαιναν μετά από περιόδους ευημερίας, πλασματικής. Εμείς, σύμφωνα με την ζωή που κάναμε τα προηγούμενα χρόνια, μάλλον δεν ΞΕΡΟΥΜΕ να ερωτευτούμε στα χρόνια της χολέρας... Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τις θυμάμαι και τις δυο αυτές αναρτήσεις πάρα πολύ καλά!!
    Είδα και το θέμα του διαγωνισμού, αλλά δεν προλάβαινα να γράψω...πρόλαβα όμως να στείλω συμμετοχή..
    Καλή χρονιά κι από δω με υγεία και ευτυχία!
    Να είσαι καλά...φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλή χρονιά, Μαρία μου, με υγεία!
    Όταν έκανες αυτές τις αναρτήσεις δεν είχαμε γνωριστεί... χάρηκα που τις διάβασα τώρα. Με την προτροπή σου σχετικά με τον έρωτα με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη. Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εντυπωσιάστηκα ειδικά με το δεύτερο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μου αρέσει που σας θυμίζω και σε άλλους γνωρίζω παλιές μου αναρτήσεις.
    Καλημέρα σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα