Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Νοέμβριος - Δεκέμβριος)

Το τελευταίο κομμάτι της ανασκόπησης θα είναι περισσότερο λογοτεχνικό.
Οι συμμετοχές μου στο  "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" και στο ''Συμπόσιο ποίησης''.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013
Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή παίζουμε έναν ρόλο.
Είτε καλό, είτε κακό.
Μα ποτέ ασήμαντο.
Ο κόσμος είναι ένα συνονθύλευμα αποφάσεων και θέσεων.
Αδυναμιών και δυνατοτήτων.
Απαραίτητων.
Μην νομίζεις ότι κάποιοι έρχονται και απλά φεύγουν.
Κάτι όλοι μας αφήνουμε.
Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ.
Άλλοι στην συνταγή της ζωής είμαστε το μπαχάρι,
άλλοι το αλάτι, άλλοι το νερό.
Άλλοι το λάθος συστατικό που χαλνά την αρμονία των γεύσεων.
Κάποιοι είμαστε το ρολόι που όλοι μας ακολουθούμε.
Κάποιοι είμαστε ο χρόνος που δεν νοιάζεται για μας.
Αδυσώπητοι και σκληροί.
Αναπόφευκτοι.
Σαν τα γενέθλια που επιμένουν ν΄ έρχονται κάθε χρόνο.
Κάποιοι είμαστε το φως και κάποιοι το σκοτάδι.
Κάποιοι τρέφουμε την αγάπη, κάποιοι το μίσος.
Άλλοι ψάχνουμε το σύνορο και άλλοι αυτό που ενώνει.
Όλοι όμως άρρηκτα δεμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι.
Γιατί τι θα ήταν η θέση χωρίς την άρνηση;
Η γεύση χωρίς την αλμύρα ή την γλύκα;
Ο χρόνος χωρίς την χαρά να τον εξουδετερώνει;
Το μαζί χωρίς το χώρια;
Ποσό πιο πανίσχυρη γίνετε η αγάπη που φυτρώνει μαζί με το μίσος;
Πόσο πιο δυνατό είναι το φως, που ζει μες στο σκοτάδι;

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013
Ο ήλιος κλέφτικα βγήκε το πρωί και αποχώρισε αργότερα κλαίγοντας.
Άφησε τους ανθρώπους μόνους και υγρούς.
Η δροσιά δεν είναι ευχάριστη πλέον.
Η ομίχλη σκεπάζει τα σπίτια.
Νυχτώνει τόσο γρήγορα. Πριν την ώρα του.
Οι άνθρωποι κρυώνουν και δικαιολογούνται.
Το μονοπάτι της γειτονιάς χορτάριασε.
Δεν ενώνει πια τις αυλές.
Το άστρο χλόμιασε και κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα.
Τίποτα δεν αλλάζει την μελαγχολία του σούρουπου.
Τίποτα δεν φωτίζει την σκοτεινιά στις ψυχές των ανθρώπων.
Δεν αναζητούμε καμιά Βηθλεέμ, κανένα Κάνσας.

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013
Βαδίζοντας σε ένα κίτρινο, μοναχικό δάσος.
Δεν μιλάμε, απλά περπατάμε και ακούμε το ήχο του ποταμιού.
Προχωράμε βαθιά. Στα δέντρα και στις ψυχές μας, στα θέλω μας.
Αγνοούμε την ύπαρξη των ανθρώπων και αναζητούμε την παρουσία των ζώων.
Τα ξερά φύλλα κάτω από τα πόδια μας στρώνουν ένα χαλί, 
ετοιμάζουν τον δρόμο για να καταπατήσουμε την μακροθυμία μας.
Από το φως στο σκοτάδι, μα μόνιμα στο κρύο.
Η πραότητα της φύσης αναιρεί και ακυρώνει κάθε καλοσύνη ανθρώπινη.
Η αγαθότητα δεν έχει θέση ανάμεσα στα κλαδιά.
Οι κούνιες άδειες, μοιάζουν σχεδόν τρομαχτικές.
Άχρωμες και παγωμένες.
Το τρίξιμο της αλυσίδας γεμίζει την υπέροχη ησυχία του δάσους.
Και ΄μεις ακόμα περπατάμε, χανόμαστε ακόμα πιο σκληρά στο πουθενά, ακόμα πιο ύπουλα στο όλα.
Η ανησυχητική ηρεμία του γύρω μας κάνει το μονοπάτι ίσιο και εύκολο.
Και ας τρυπάνε τα χαλίκια τις ξυπόλητες σκέψεις μας.
Φοβόμαστε να δούμε πίσω από το φως.
Πόσο μάλλον να τρέξουμε προς τα εκεί.
Εγκράτεια. Η ψυχή διστάζει.
Για λίγο μόνο.
Καθώς περπατάμε τα μάτια μας συνηθίζουν το σκοτάδι.
Το μυαλό μας δεν φοβάται πια.
Γιατί αυτό που βλέπουμε και ζούμε είναι πάνω απ΄τα ανθρώπινα, πάνω απ΄αυτά που ποθήσαμε.
Σκεφτόμαστε την επιστροφή μα η νύχτα την σβήνει και αυτή μονοκοντυλιά.

Ευχαριστώ όλους όσους μα ψήφισαν και επίσης την Αριστέα και την Φλώρα που μας δίνουν την ευκαιρία να συμμετέχουμε.
Και μην ξεχνάτε ποτέ:
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' έως σήμερα στις 12 το βράδυ.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

Καλημέρα σας.

1 σχόλιο:

  1. Όμορφες οι συμμετοχές σου, τις δύο τελευταίες τις θυμάμαι..

    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα