Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Σεπτέμβριος)

Ο Σεμτέμβρης ήταν ένας καλός μήνας για το μπλογκ. Εκτός ότι ξεκίνησα τον διαγωνισμό Φωτογραφίζειν που μου αρέσει πολύ, έλαβα και την δεύτερη θέση στο παιχνίδι της Φλώρας "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" με την παρακάτω συμμετοχή.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013
Μια φορά πριν χρόνια, ένας Άνθρωπος έφτιαξε μια Λίμνη. Μακριά από την πόλη. Ανάμεσα σε δύο λόφους. Ήθελε να συγκεντρώνει το νερό της βροχής για να ποτίζει τις αγελάδες του. Η Λίμνη ήταν πολύ όμορφή, αλλά πάντα στενοχωρημένη. Στεκόταν εκεί, ανάμεσα τις φυλλωσιές των δέντρων βουβή και αμίλητη, με αφοσίωση στη δουλειά της.
Το Καλάμι την ρώτησε.
-Τι έχεις Λίμνη και είσαι θλιμμένη;
-Θέλω να γίνω Θάλασσα, του αποκρίθηκε. Δεν μπορώ απλά να στέκομαι εδώ, αποξενωμένη και έρημη και απλά να ποτίζω τα ζώα. Θέλω να ικανοποιώ τους ανθρώπους. Τόσο όμορφη που είμαι και δε με βλέπει κανείς. Κανείς δεν παίζει στα νερά μου, κανείς δε με χαίρεται. Δες η Θάλασσα πόσο τυχερή είναι. Έχει όλο τον κόσμο δικό της.
Με αυτά τα λόγια ξαναέπεσε στην μελαγχολία της.
Ένα ξημέρωμα όμως κάτι άλλαξε. Ένα ζευγάρι φάνηκε στις όχθες της. Με ένα άσπρο πουκάμισο αυτός και με ένα λευκό φόρεμα αυτή. Σαν θεοί και οι δυο, έβγαλαν τα ρούχα τους και έπεσαν στα νερά της.
Και τότε η Λίμνη ένιωσε κάτι πρωτόγνωρο. Ένιωσε την αγάπη τους, την καρδιά τους, την ηδονή τους. Και τα νερά της αγρίεψαν από τα σώματά τους, η σιωπή της έσπασε από την ανάσα τους, σαν τουφεκιά στον ήσυχο αέρα.
Ενώθηκαν στα νερά της, ένιωσαν ότι βρίσκονταν σε ένα τσουβάλι γεμάτο έρωτα, που τους προστάτευε και τους νοιαζόταν.
Όταν τελείωσαν ντύθηκαν και έφυγαν. Και άφησαν πίσω τις αισθήσεις τους, τα βλέμματά τους, τα φιλιά τους. Και την Λίμνη πάλι μόνη… αλλά…
-Καλάμι… δεν χρειάζεται να είμαι θάλασσα. Είμαι εδώ για τους λίγους. Γι΄ αυτούς που μπορούν να με φτάσουν. Που μπορούν να περπατήσουν, να σκαρφαλώσουν. Είμαι εδώ γι΄ αυτούς που μπορούν να με εκτιμήσουν. Να καταλάβουν την σιωπή μου.
Από τότε ανά διαστήματα συντρόφευσε πολλούς ανθρώπους και ένιωσε πολλά έντονα συναισθήματα. Ένωσε ζευγάρια, σκούπισε δάκρυα μοναχικών, έπαιξε με παιδιά, γέλασε με φίλους.
Και έτσι η Λίμνη ξανά δεν στεναχωρήθηκε. Γιατί είχε βρει τον σκοπό της.

Ελπίζω όλοι σας αυτή την χρονιά να βρείτε τον σκοπό σας και να παλέψετε για αυτόν.
Καλημέρα.

*************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' έως τις 15/1.

Πληροφορίες ΕΔΩ.

6 σχόλια:

  1. τη θυμαμαι αυτη τη συμμετοχη!
    πολυ ομορφη! παραμυθενια!
    συγχαρητηρια και παλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θυμάμαι ότι είχα δώσει τους βαθμούς μου σε αυτή τη συμμετοχή σου. Ήταν σαν παραμύθι και ως γνωστόν λατρεύω τα παραμύθια.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ ωραίο το κείμενό σου, τότε δεν ήξερα ούτε το διαγωνισμό ούτε το blog σου οπότε τώρα το διάβασα πρώτη φορά!

    Καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαρία, δεν ξέρω αν στο έχω ξαναπεί, αλλά η γραφή σου είναι πολύ ιδιαίτερη και έχεις ένα προσωπικό στίγμα, που σε κάνει αξιαγάπητη. Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ευχαριστώ παιδιά μου για τα καλά σας λόγια.
    Καλό σας βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα