Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Μάρτιος)

Τον Μάρτιο δεν έγραψα και πολλά. Επέλεξα κάτι αισιόδοξο και δυστυχώς ακόμα επίκαιρο.

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013
Γελαστή ανηφόρα.
Έχω ένα όνειρο... να δημιουργήσω.
Αρχικά νόμισα ότι το κατάφερα. Ξεκίνησα καλά. Ένιωθα πως δημιουργώ, ένιωθα πως έκανα κάτι. Το έβλεπα και στα μάτια των άλλων. Αυτά τα μάτια τότε ήταν όλο όρεξη. Χαμογελούσαν. Και έπαιρνα κουράγιο. Και ας κουραζόμουν, άντεχα. Η επιβράβευσή ενός μπράβο ήταν ξεκούραση για μένα. Και συνέχιζα.

Αυτός ο χειμώνας ήταν ο πιο δύσκολος της ζωής μου. Σε προσωπικό επίπεδο και σε επίπεδο σχέσεων δεν άλλαξε τίποτα. Είμαι τυχερή σε αυτό. Αλλά η δουλειά πήρε τον κατήφορο. Σε μια ταινία της η Βουγιουκλάκη έλεγε ''η χειρότερη πείνα είναι να λαχταράς να δουλέψεις, όχι μόνο για χρήματα, αλλά για να δημιουργήσεις''. Και της απαντούσε ο Παπαμιχαήλ ''αυτή την πείνα την ξέρω και γω''. Εσείς την ξέρετε, την νιώθετε ακόμα;

Σκέφτομαι ότι αυτό που τελικά προσπαθούν να μας κάνουν, είναι να γίνουμε ένας λαός χωρίς προσωπική δημιουργία και επιβράβευση. Ένας λαός που δεν θα νιώθει την χαρά της εξέλιξης, την χαρά των αγαθών από προσωπικό κόπο, την χαρά του να χτίζεις κάτι από το μηδέν και στην συνέχεια να το απολαμβάνεις, όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και οι άλλοι. Ένας λαός νηστικός, όχι μόνο στο στομάχι, αλλά και στο μυαλό. 
Και νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο άσχημο για έναν άνθρωπο από το να έχει χάσει την όρεξη αυτή. Όχι κατ΄ανάγκη της εργασίας ως βιοποριστικό μέσο, αλλά γενικά της δημιουργίας, της κατασκευής, της ευρεσιτεχνίας και κατ΄επέκταση μετά της ευστροφίας και της εγρήγορσης. 
Η αναδουλειά και η ανεργία δημιουργούν καταστάσεις που επηρεάζουν καθοριστικά την ψυχολογία του ατόμου. Είναι φορές που ενώ δεν έχω δουλειά, κουράζομαι περισσότερο από τις μέρες που έχει κίνηση. Η ψυχική κούραση καταπονεί απίστευτα το σώμα. Το κάνει νωχελικό, ανόρεχτο και βραδύ. Αντίθετα η κούραση του σώματος, ναι μεν κουράζει κατά κάποιο τρόπο το μυαλό, αλλά το κρατά σε εγρήγορση. 
Και έτσι λοιπόν πρέπει να κάνουμε μια ερώτηση στον εαυτό μας. Θα συνεχίσουμε να έχουμε αυτή την πείνα της δημιουργίας, ανεξαρτήτως συνθηκών ή θα παραδοθούμε στην μιζέρια, την βαρεμάρα και την στασιμότητα;
Θυμάμαι ένα βιβλίο που μας είχε δώσει το πρώην αφεντικό μου. ''Ποιος πήρε το τυρί μου;''. Είναι ένα ποντικάκι που του πήραν το τυρί του. Και κάθετε, κλαίει και μονολογεί ''Ποιος πήρε το τυρί μου; Ποιος πήρε το τυρί μου;''. Και είναι και ένα άλλο ποντικάκι που έκλαψε, πόνεσε αλλά το πήρε απόφαση και ξεκίνησε να βρει άλλο τυρί. Και έτσι μάλλον πρέπει να βρούμε και μεις άλλο τυρί. Πρέπει να βρούμε τρόπους να συντηρούμαστε, σωματικώς και πνευματικώς. Δηλαδή αντί να κάθεσαι και να κλαις που δεν έχεις λεφτά να πας στην λαϊκή, φύτεψε ένα μαρούλι στο μπαλκόνι, βάλε μια καλλιέργεια μανιταριών, φτιάξε το τυρί σου τέλος πάντων. Δεν μπορεις να πας διακοπες; Η θάλασσα ή το βουνό είναι εκεί, κανείς δεν στα πήρε. Δύσκολα όλα αυτά; Μπορεί, αλλά μπορεί και όχι. Αν δεν το δοκιμάσουμε δεν θα το μάθουμε ποτέ. 
Πενία τέχνας κατεργάζεται. Πολύ σωστό. Πρέπει να βρούμε τρόπους να αντιμετωπίσουμε την οικονομική στενότητα, γιατί η γκρίνια και η στεναχώρια σίγουρα δεν γεμίζουν το στομάχι. Και πόσο περισσότερο το μυαλό. Η απόφαση είναι εύκολη, η υλοποίηση της είναι δύσκολη. Και εγώ δυσκολεύομαι να προχωρήσω. Είναι μέρες που λέω να τα αφήσω όλα στην τύχη τους και να μείνω απλά αμέτοχη και να κοιτάζω. Καταλαβαίνω ότι ένας άνεργος δεν έχει την διάθεση να τα κάνει όλα αυτά, αλλά μάλλον ούτε την διάθεση να πεθάνει έχει. Το μυαλό πρέπει να δουλεύει, αν δεν δουλεύει είναι καταδικασμένο να πεθάνει, να συμβιβαστεί.
Όταν βρίσκεις τρόπους να τρέφεις το μυαλό σου, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα τρελαθείς. Από την άλλη δεν θα τους κάνεις την χάρη να γίνεις υποχείριό τους. Κάθε προσπάθεια δημιουργίας, όποια και αν είναι αυτή, είτε σε επίπεδο βιοποριστικό, είτε σε κάποιο χόμπι, είτε στην τέχνη  σου ενισχύει την ανθρώπινη υπόσταση και έτσι κάνεις ένα βήμα πιο μακρυά από την νωθρότητα και την υποδούλωση. Γιατί νομίζετε από τα πρώτα που καταρρέουν σε μια χώρα υπό κατοχή, όπως η δική μας, είναι η παιδεία, ο αθλητισμός και οι τέχνες;
Ας μη λέμε όμως ψέματα στους εαυτούς μας. Όλα αυτά δεν χρειάζονται ένα συγκεκριμένο πλαίσιο για να λειτουργήσουν. Λειτουργούν και μόνα τους. Αρκεί να τα ενισχύσουμε, να πιστέψουμε ότι θα γίνουν και το πιο σημαντικό, να πάρουμε απόφαση ότι όσο μένουμε στάσιμοι και κλαίμε τη μοίρα μας, το μυαλό μας θα φύραινει και η ψυχή μας θα είναι πάντα άδεια, όπως και το στομάχι μας.

Ανεβαίνουμε που ανεβαίνουμε ανηφόρα, τουλάχιστον ας είναι γελαστή, που λέει και ο Γιάννης.


**************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν''.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

6 σχόλια:

  1. Έχεις δίκιο Μαρία μου όταν δεν έχεις δουλειά κουράζεσαι σωματικά και ψυχικά. Μακάρι να αρχίσουμε να κάνουμε κάτι...
    Σου εύχομαι μια καλή και δημιουργική χρονιά με υγεία.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι όπως τα λες είναι.. Τι γίνεται όμως όταν δυσκολεύεται κάποιος να βρει τι να κάνει;

    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φυσικά και δεν θα τους κάνουμε τη χάρη Μαρία μου!
    Ας βρίσκουμε τρόπους να θρέφουμε το μυαλό...εκεί εξάλλου φαίνεται η ποιότητα στη ζωή μας! Όχι από τις ανέσεις!
    Φιλάκια πολλά !
    Καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ όμορφο.
    Καλή χρονιά να έχεις με υγεία.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τόσο ρεαλιστικά αισιόδοξη η "γελαστή ανηφόρα" σου, μας αφορά όλους δυστυχώς, όλο και πιο πολύ... Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλή δύναμη σε όλους φίλοι μου.
    Ευχαριστώ για τα σχόλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα