Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Αυτοί που πήραν τα βουνά.



Όσο τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα μου δημιουργείτε μια ανάγκη. Που δεν την είχα παλιά. Ή την είχα αλλά δεν εκδηλωνόταν. Να είμαι κοντά στην φύση. Αυτά το δύο διήμερα έκανα αρκετές βόλτες. Πήρα τα βουνά εν ολίγοις, εφόσον εδώ στις Σέρρες δεν έχουμε θάλασσα. Από βουνά όμως είμαστε πλήρεις.
Ανάμεσα στα δέντρα και στις πέτρες, ανάμεσα στα λουλούδια και τα φύλλα ξεχνιέμαι. Ίσως παλιότερα δεν είχα την ανάγκη να ξεχάσω και έτσι δεν αναζητούσα διεξόδους.
Η εκπομπή του παραπάνω βίντεο λέγετε ''Αυτοί που πήραν τα βουνά''. Το επεισόδιο που σας έχω αναρτήσει αφορά οικογένειες που άφησαν τις πόλεις και ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην Βόρεια Εύβοια, σε ένα δάσος κοντά στο χωριό μου. Σε ένα από τα σπίτια του οικισμού, με το πορφυρό χρώμα, είναι το σπίτι που γυρίστηκε η εκπομπή ''Φάρμα'' και είναι του γνωστού σκηνοθέτη Αλέξη Δαμιανού. 
Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, όπως θα δείτε και στα βίντεο, ως άλλοι προφήτες, προέβλεψαν τα αδιέξοδα της πόλης και έφτιαξαν το δικό τους μικρό παράδεισο, μέσα στο κατάφυτο δάσος της Βόρειας Εύβοιας. Όπως λένε και οι ίδιοι, πάλι έχουν άγχος, που αφορά όμως κυρίως στο ότι η διαβίωση σε ένα χώρο που δεν καλύπτει σχεδόν ούτε τα στοιχειώδη είναι δύσκολη. Αλλά η ανταμοιβή του να ζεις δεμένος με τη γη δεν πληρώνετε με τίποτα.
Είναι τελευταία που κάνω και γω αυτές τις σκέψεις. Να τα αφήσω όλα και να ζήσω κάπως έτσι. Νιώθω ότι η ζωή στην πόλη με έχει κουράσει τρομερά. Και να φανταστείτε ότι οι Σέρρες είναι μια μικρή σχετικά πόλη, ανθρώπινη και βιώσιμη. Αλλά νομίζω ότι έχει αρχίσει να με φθείρει πλέον. Ίσως να είναι και γενικά η όλη κατάσταση που με κάνει να νιώθω έτσι. Αλλά νιώθω ότι έχω πολλά στην πλάτη μου, πράγματα που δεν με ωφελούν πλέον, δεν μου δίνουν χαρά.
Βλέπω τον εαυτό μου να θέλω να ζήσω μέσα στην φύση και όχι δίπλα της. Να ζήσω από αυτή και να αποβάλλω ότι περιττό με βαραίνει, ότι έχω μαζέψει τόσα χρόνια και πλέον δεν με αντιπροσωπεύει. Αναζητώ ένα πιο απλό τρόπο ζωής. Θέλω να ξυπνάω το πρωί και η σκέψη μου να είναι ελαφριά. Να ξυπνάω και το άγχος μου να είναι αν θα φυτρώσουν οι ντομάτες για να φάω, αν θα γεννήσουν οι κότες, αν θα βρέχει για να ποτιστεί το μποστάνι. Να μυρίζω το αγνό χώμα, το χώμα των χωραφιών, να ζω το ξημέρωμα, να νιώθω το κρύο, τη ζέστη στις κανονικές τους μορφές, να κουράζω το κορμί μου και όχι το μυαλό μου. 
Εν μέρει το έχω καταφέρει ακόμα και μέσα στο διαμέρισμα. Έδιωξα ότι περίσσιο, ότι δεν με έκανε καλό άνθρωπο, ότι με έκανε άπληστη. Ακόμα και ανθρώπους που δεν με γέμιζαν πλέον. Θέλω όμως αυτό που νιώθω να μπει σε ένα άλλο πλαίσιο.
Λίγο ουτοπικά όλα αυτά. Δεν ξεφεύγεις εύκολα από τις υποχρεώσεις. Όπου και να πας κάποια χρήματα θα τα χρειαστείς. Ειδικά αν έχεις και παιδιά. Αλλά έστω να ζήσεις με τα απολύτως απαραίτητα. Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος. Απλά μετά από τόσα χρόνια υπεραφθονίας, έχουμε συνηθίσει και μας είναι δύσκολο να ζήσουμε με τα λίγα. Όταν έχουμε τα απαραίτητα νιώθουμε ότι στερούμαστε. Το περιττό είναι αυτό που μας δίνει πλέον χαρά. Αλλά δεν είναι έτσι.
Πρέπει να αρχίσουμε να αναζητούμε τα περίσσια συναισθήματα, τις περίσσιες συγκινήσεις, να κάνουμε πάλι την καρδιά μας να σκιρτήσει. Όσα περίσσια λεφτά και να έχεις όλα αυτά δεν μπορείς να τα αγοράσεις.
Η αλήθεια είναι εκεί έξω. Ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων, ανάμεσα στα νερά και στους βράχους. Εκεί ριζώνει η ανθρώπινη ζωή, εκεί μεγαλώνει σωστά.


24 σχόλια:

  1. Η επαφή με τη γη είναι θεραπευτική και δημιουργική.
    Έχω ένα μικρό κήπο, τον φροντίζω, τον σκαλίζω, τον φυτεύω και βλέπω τις εποχές να αλλάζουν στο χώμα. Είναι τόσο λυτρωτικό το συναίσθημα. Το σκέφτομαι κι εγώ έντονα πια, να "αποκεντρωθώ".
    Την καλημέρα μου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρω κάποιον που πολέμησε την κατάθλιψη με την επαφή του με την φύση.
      Καλημέρα χρυσό μου.

      Διαγραφή
  2. Οπου και να παμε
    το ανικανοποιητο θα αντιμετωπιζουμε.
    Πρωτα να "φυτεψουμε" σπορο μεσα μας
    για την ετοιμοτητα μας...
    διαφορετικα δεν θα μας βγει
    "σε καλο".

    Καλημερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο δίκαιο έχεις. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Απλά το τολμάς και ότι βγει.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  3. Δυνατο το σχολιο.."απο πανω"..
    Αλλα αμα θελεις και μπορεις..Ολα γινονται...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Επειδή έχω πάρει ήδη τα βουνά, μπορώ να πω τις πρώτες εντυπώσεις.
    Απ' τη μια είναι η πλήξη της ζωής της επαρχίας. Όσοι έχουν μεγαλώσει στην Αθήνα, δεν μπορούν να συνηθίσουν την απόλυτη ησυχία της νυ΄χτας που όλα είναι κλειστά. Και επίσης δνε μπορούν να συνηθίσουν την αδυναμία να κρυφτείς για λίγο...
    Απ' την άλλη, καθαρίζει το μυαλό σου εδώ πέρα. Ψυχική ηρεμία.
    Δε σε ταράζει τίποτα. Κάνεις τη δουλίτσα σου με την ησυχία σου, ό,τι κι αν εχεις να κάνεις, το κάνεις χωρις άγχος. Και σ' αυτό βοηθούν η ησυχία, η εγγύτητα με τη φύση, ο καθαρός αέρας, οι χαλαροί ρυθμοί.

    Σε κάθε επιλογή κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντα έτσι είναι. Το ξέρω ότι αν έκανα κάτι τέτοιο θα μου έλειπε η πόλη αλλά νομίζω ότι θα άξιζε να πληρώσω το τίμημα.

      Διαγραφή
  5. Το βιντεάκι και την εκπομπή γενικότερα την εχω δει και πραγματικά είχα εντυπωσιαστεί για το θάρρος του να τα παρατήσεις όλα και να ζήσεις με τα βασικά. Έχεις δίκιο οτι έχουμε μάθει με τα πολλά και όταν έχουμε τα λίγα μας κακοφαίνεται. Όμως ακόμα και με τα λίγα ζείς. Υπάρχουν αποδείξεις..

    Έβλεπα πριν ημέρες στον αντεννα την εκπομπη Immersion απο action aid και τον Κανάκη. Αποστολή στην Σιέρα Λεόνε. Και ναι, μεγάλη απόδειξη οτι ο κόσμος εκεί ζει και μάλιστα με τα ελάχιστα και όμως, το χαμόγελό τους υπάρχει.

    Δεν μπορώ να διαννοηθώ να μην ζω με καθαρό νερό, όμως μπορώ να ζω χωρίς τηλεόραση,χωρίς υπολογιστές, χωρίς κινητά τηλέφωνα.. κάποτε χωρίς αυτα έζησα.. και οι γονείς μας και οι παππούδες μας επίσης έζησαν χωρίς αυτά και χωρίς περισσότερα.. και τα κατάφεραν. Και οικογένειες έκαναν, και σπίτια έχτισαν και μια ζωή γεμάτη έζησαν. Γιατί απλά είχαν θέληση!

    Θέλω να φύγω από την Αθήνα γιατί απλά με πνίγει. Με την ανεργία και τα λίγα έμαθα να ζω καιρό τωρα, δεν με τρομάζει κατι, παρα μόνο για τα παιδιά που θα φέρω σε αυτό τον κόσμο. Αν και πιστεύω θα τα καταφέρω, γιατί πολύ απλά έχω την θέληση. Θα φύγω να ζήσω στην επαρχία και ας είμαι εκεί με τα λίγα. Τουλάχιστον εκεί ο αέρας είναι πιό καθαρός και η φύση σε απόσταση αναπνοής..

    Σε φιλώ γλυκά! Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φορτωθήκαμε με πολλά περιττά πράγματα και η ζωή μας αντί να γίνει πιο εύκολη έγινε πιο δύσκολή και ανούσια.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  6. Δεν ξέρω για περίσσια αισθήματα και συγκινήσεις, θέλω όμως να δουλεύω με τα χέρια. Πολλά ζητάω; Με ρήμαξε η "πνευματική εργασία", έχω μπουχτίσει. (Θα μου πεις, δε λες πάλι καλά που την έχεις κι αυτή;)
    Χειρονακτική εργασία. Το δεύτερο επίπεδο ανθρώπινου πολιτισμού και ισορροπίας, μετά βέβαια από την τεμπελιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και να φανταστείς ότι πριν λίγα χρόνια αν έλεγες στο πατέρα σου ότι θες να καλλιεργήσεις ελιές, ή να φτιάξεις πρόβατα ή κάτι παρόμοιο θα το θεωρούσε ντροπή. Μα όλη γιατροί και δικηγόροι; Για αυτό τρώμε ντομάτες Αιγύπτου.
      Καλό βράδυ φίλε μου.

      Διαγραφή
  7. ;Οπως τάπε το άγριο μέλι,
    να φυτέψουμε, αφού οργώσουμε. Και σαν θάρθει ο θερισμός τότε με απλοχεριά θα μάθουμε να δίνουμε.
    Γιατί η συσώρευση μη αναγκαίων δηλώνει απληστία, φόβο, ανασφάλεια.

    Καλό σας βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστά φίλε μου. Άχρηστα σπείραμε, άχρηστα θερίσαμε. Καιρός για αλλαγή.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  8. Μ'αρέσει πολύ τόσο η ιδέα όσο και η ίδια η εκπομπή...
    Εχω ήδη μάλιστα προνοήσει και με την πρώτη ευκαιρία θα τα πάρω... ;)
    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μαρία μου γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πλ. Βικτωρίας, στο κέντρο δηλαδή της Αθήνας και εκτός από το εξοχικό μας δεν είχα ζήσει εκτός διαμερίσματος.
    Ήταν μεγάλη απόφαση να τα αφήσουμε όλα πίσω μας κάποια στιγμή και να έρθουμε μόνιμα στην εξοχή , εντός του νομού Αττικής , αλλά εξοχή , με κήπο, με κότες , με ζαρζαβατικά . Ήταν όμως μεγαλύτερη η ανάγκη για καλύτερη ποιότητα ζωής κι ας στερηθήκαμε πολλά για να τα καταφέρουμε.
    Άλλαξε και η ψυχολογία μας και η ματιά μας στον κόσμο γύρω και οι χρόνοι μας, νοιώθουμε μια ηρεμία που δεν είχαμε στην πόλη. Νομίζω πως αν δεν είχαμε τα προβλήματα που έχει όλος ο κόσμος πια γύρω μας , θα είχαμε βρει τον δικό μας αληθινό παράδεισο. Κάθε προσαρμογή στο καινούργιο είναι δύσκολη, όμως αν είναι κάτι που το θέλεις πραγματικά και το δουλέψεις θα πετύχει.

    Τα φιλιά μου και την Καλημέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ μεγάλωσα σε ένα χωριό της Β. Εύβοιας. Μέσα στο πράσινο και στη φύση. Το θέμα είναι ότι όταν είσαι 18 χρονών όλα αυτά δεν τα βλέπεις. Θέλεις να φύγεις, να πας στην πόλη και να ζήσεις τη ζωή σου. Τότε η πόλη σου πρόσφερε κάποιες ''ανέσεις''.
      Τώρα όμως που η πόλη δεν μπορεί να σου προσφέρει ούτε καν τα βασικά και σου στερεί μάλιστα και την επαφή με τη φύση, το χωρίο είναι μάλλον η μόνη διέξοδος. Όχι ότι έχει δουλειές εκεί, αλλά τουλάχιστον η ζωή είναι πιο φθηνή και πιο ποιοτική.

      Καλημέρα και σε σένα.

      Διαγραφή
  10. Μακάρι να μπορούσα κιεγώ, αλλά δεν υπάρχουν οι προυποθέσεις. Αν μπορείς, γιατί όχι. Και αν αλλάξεις γνώμη, πάλι ξαναφεύγεις. Αν δεν δοκιμάσουμε δεν ξέρουμε πώς είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την ζωή στο χωρίο την ξέρω πάνω κάτω και για αυτό την αποζητώ.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  11. Πιστεύω πως η ανάρτηση και τα βιντεάκια απασχολούν πολύ κόσμο πλέον..
    Ένας απ΄αυτούς είμαι κι εγώ!
    Μακάρι όλοι να βρούμε την δύναμη να κάνουμε το επόμενο βήμα, που δεν είναι
    απλά μια επιστροφή στις ρίζες ή στην φύση, αλλά επιστροφή στην φυσικότητα!
    Όμορφο Σαββατοκύριακο εύχομαι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς ή ευτυχώς το όειρο της πόλης κατέρρευσε. Η πιο φυσική ζωή είναι νομίζω μονόδρομος.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  12. Όταν ήμουν χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις και πολύ νεώτερος, ήθελα να έμενα στην Αθήνα και το ΄χα πετύχει κατά κάποιο τρόπο.Ήμουν κοντά.Μ΄ άρεσε η Αθήνα και την έβλεπα σαν ξένοιαστη ζωή.Όταν όμως "σκλαβώθηκα" θα ΄θελα να ζω εκτός των τειχών κι όπως έγινε τελικά τώρα που μένω στη Λευκάδα.Αν κατάφερνα όμως να έφτιαχνα και μια μικρή οικογενειακή φάρμα, θ΄ άγγιζα το όνειρο.Ε, ας μην είμαι και πλεονέκτης!αχαχα!
    Καλό σου απόγευμα κι υπέροχο Σαββατοκύριακο να περάσεις!:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, ως νέος αποζητάς την φασαρία, την έντονη ζωή που σου δίνει η πόλη. Τώρα πλέον όμως μόνο μιζέρια μπορεί να σου δώσει.
      Αυτό που λες με τη φάρμα θα το ήθελα και γω.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα