Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Που το πας κύριε Λάνθιμε;


Τις προάλλες, μετά από πολύ καιρό που ήθελα να το κάνω, κατάφερα να δω στην τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Η ταινία ονομάζετε ''Άλπεις'' και πραγματεύεται ένα πολύ πρωτότυπο θέμα. Άλπεις λέγεται μια εταιρία αντικατάστασης νεκρών... μπαρδόν;;; Ναι, έτσι ακριβώς. Δηλαδή ας πούμε σου πεθαίνει ο άντρας. Πας σε αυτή την εταιρία και αυτή αναλαμβάνει να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλον, για κάποιες ώρες την εβδομάδα, ώστε το αίσθημα της απώλειας να εξαφανιστεί σιγά σιγά.


Όταν είχα διαβάσει το θέμα της ταινίας (πάντα το κάνω πριν δω μια ταινία) είπα από μέσα μου: Τέλειο!!! Καμία σχάση με την σχεδόν ανύπαρκτη υπόθεση του ''Κυνόδοντα''. Βέβαια κράτησα μια δυσπιστία ως προς την απόδοση. 
Λοιπόν η ταινία αυτή, όπως και οι προηγούμενες, σε αφήνει στο τέλος με μια τεράστια απορία. Τι ήταν τώρα αυτό; Μου άρεσε; Δεν μου άρεσε; Ξεκινώ μια κριτική για μια ταινία που δεν ξέρω, λόγω τιμής, αν μου άρεσε.
Η ταινία χωλαίνει παντελώς από συναισθηματισμό, ενώ το θέμα που πραγματεύεται θα το επέτρεπε άνετα. Επίσης οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Με τέτοιο σενάριο και καλά τα πήγαν βέβαια. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή και σώζει την ταινία, είναι η ερμηνεία και στο στήσιμο του χαρακτήρα του Άρη Σερβετάλη. Ισορροπεί σε μια λεπτή γραμμή που χωρίζει τα όρια του κωμικού και του τρομακτικού. Αν δεις την τρομακτική πλευρά του, μπορεί και να τον βλέπεις εφιάλτες στον ύπνο σου. Εξαιρετικός, αν και να σας πω την αλήθεια δεν του το είχα καθόλου.
Θεωρώ όμως ότι αυτό ακριβώς ήθελε να κάνει ο σκηνοθέτης. Να μας αφήσει με μια μεγάλη απορία και να μπούμε στην διαδικασία  όπως και στον ''Κυνόδοντα'' να ερμηνεύσουμε μόνοι μας το νόημα της ταινίας, το οποίο αμφιβάλω αν και ο ίδιος το ξέρει.

Καθώς την έψαξα στο ιντερνέτ είδα ότι, έχει αποσπάσει αρκετά σημαντικά βραβεία, όπως και ο ''Κυνόδοντας''.

Δείτε λιγάκι:

Κυνόδοντας
  • Βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα (Un Certain Regard) και Βραβείο Νεότητας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2009
  • Ειδικό βραβείο επιτροπής και Α' βραβείο γυναικείας ερμηνείας για τις Αγγελική Παπούλια και Μαίρη Τσώνη στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σαράγεβο
  • Βραβείο καλύτερης ταινίας επιτροπής νέων και Βραβείο Πολίτης Κέιν καλύτερου νέου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ του Σίτζες (Διεθνές Φεστιβάλ του Φανταστικού Σινεμά της Καταλωνίας)
  • Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ της Στοκχόλμης
  • Βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο Διεθνές Φεστιβάλ του Δουβλίνου
  • Ειδική μνεία στο Φεστιβάλ της Τεργέστης
  • Βραβείο νέων στο Φεστιβάλ του Μονπελιέ
  • Μέγα Βραβείο στο Φεστιβάλ του Εστορίλ (Πορτογαλία)
  • Βραβείο στο Φεστιβάλ Νέου Κινηματογράφου του Μόντρεαλ
  • Βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο Διεθνές Φεστιβάλ RiverRun (ΗΠΑ)
  • Υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Άλπεις
  • Βραβείο καλύτερου σεναρίου στο φεστιβάλ της Βενετίας
  • Βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Σίδνεϊ
  • Ειδικό βραβείο κριτών στο φεστιβάλ της Σαρασότα (ΗΠΑ)
  • Ειδική Μνεία στο φεστιβάλ της Σόφιας για την Ariane Labed 
Και απ΄ ότι διαβάζω η καινούργια του ταινία ''Ο Αστακός'' έχει αρχίσει ήδη να μαζεύει βραβεία, χωρίς να έχει καν παιχτεί στις αίθουσες (ARTE France Cinema Award στο τμήμα CineMart στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ). Εκεί να δείτε υπόθεση. 

Και αναρωτιέμαι λοιπόν, τι να είναι αυτό που οι ξένοι βλέπουν στον Λάνθιμο και μεις οι Έλληνες δεν το βλέπουμε;
Να σας πω τι βλέπω εγώ, ασχέτως αν μου αρέσει ή όχι.
Βλέπω ένα σκηνοθέτη που δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους. Όχι ότι υπερτερεί, απλά είναι διαφορετικός. Θα τολμήσω να πω ότι επιδιώκει οι ταινίες του να έχουν έναν δικό του, προσωπικό, Λαμθιμικό χαρακτήρα και υποπτεύομαι ότι αυτό προσπαθεί να καταφέρει. Να δημιουργήσει μια σχολή, μια σφραγίδα. Και σε αυτό δεν μπορώ να μην του βγάλω το καπέλο, διότι το καταφέρνει άψογα, ως εδώ τουλάχιστον. Και όλα αυτά κρατώντας ίδιο τον τρόπο ερμηνείας των ηθοποιών, που θυμίζει ότι έχουμε να κάνουμε με ατάλαντους, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένους ηθοποιούς, που αντιπροσωπεύουν αυτό.
Ίσως να θέλει περισσότερα δείγματα δουλείας ώστε να μπορέσουμε να τον αποδεχτούμε. Το ''κακό'' είναι ότι έγινε απότομα γνωστός, στα πρώτα του, ίσως άπειρα βήματα, και δεν έδωσε στο κόσμο (στους Έλληνες) την ευκαιρία να τον συνηθίσουν. Αλλά πάλι σκέφτομαι, πότε οι Έλληνες απέδωσαν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, για να το κάνουν και τώρα;
Το θέμα είναι ότι ο δρόμος που έχει διαλέξει είναι πολύ δύσκολος και καλλιτεχνικά και βιοποριστικά και δεν ξέρω κατά πόσο θα του φτάσει η δόξα αν η τσέπη του είναι άδεια.
Ελπίζω να παραμείνει σταθερός σε αυτό που έχει ξεκινήσει. Πιστεύω σε αυτόν. Θεωρώ ότι είναι πολύ ταλαντούχος και πολύ ιδιαίτερος. Τόσο που δεν κάνει για την Ελλάδα.
Κύριε Λάνθιμε, εμπρός με κουράγιο. Τα Όσκαρ σε περιμένουν... 
Εκεί το πάει λοιπόν...

16 σχόλια:

  1. πειραζει που πληττω θανασιμα με τον κύριο?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από το στόμα μου το πήρες άσωτε!!!
      Μαράκι μου προσωπικά δε μου αρέσει καθόλου.Θεωρώ ότι υπάρχουν πολλοί καλύτεροι.Αλλά αυτά είναι γούστα φυσικά και περί ορέξεως...χαχαχαχα.
      Φιλάκια πολλά!!!

      Διαγραφή
    2. Δεν πειράζει βρε παιδιά.
      Δεν περίμενα βασικά να αρέσει και σε πολλούς. Εδώ εγώ και δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν μ΄αρέσει.
      Πάντως μπορεί να υπάρχουν καλύτεροι, αλλά σαν κι αυτόν κανένας.

      Καλό σας βράδυ πουλάκια μου.

      Διαγραφή
  2. Αυτό που τελειώνει η ταινία και δεν ξέρεις αν σου άρεσε...το ξέρω.
    Εχω βγει και γω από αίθουσες χωρίς να έχω καταλάβει τι είδα, καλό; κακό; μέτριο; αδιάφορο; μου άρεσε;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντως για αδιάφορο δεν το λες. Αν είναι καλό ή κακό έχεις μια αμφιβολία.
      Καλό ξημέρωμα καλή μου.

      Διαγραφή
  3. Ο Κυνόδοντας μού άρεσε. Ήταν σκληρή ταινία και τολμηρή. Εκείνο που του προσάπτω είναι η "κλινική" του ματιά. Σαν να κοιτάζει τους ήρωές του μέσα από μικροσκόπιο. Και σε αυτό διαφέρει από τον Τεό, ο οποίος ήταν οραματιστής.
    Τις Άλπεις δεν τις είδα ακόμα, αλλά ο Σερβετάλης είναι ταλαντούχος. Γιατί δεν "του το είχες";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε δεν του το είχα τόσο πολύ. Με συγκλόνισε.

      Σου άρεσε ο Κυνόδοντας ε; ε τότε και οι Άλπεις θα σου αρέσουν. Στην ίδια φάση είναι.

      Ίσως όμως όχι τόσο σκληρή ταινία, θα την έλεγα άπονη.

      Καλό ξημέρωμα.

      Διαγραφή
  4. Κι εμένα μου άρεσε ο Κυνόδοντας και μάλιστα πολύ.
    Διότι ήταν ταινία-αφετηρία σκέψης και όχι ταινία-τερματισμός σκέψης.
    Όταν είδαμε τον Κυνόδοντα με τη σινε-παρέα, αρχίσαμε και συζητούσαμε, δίνοντας ο καθενας μας μια ερμηνεία.
    Όλοι είχαν κάτι να πουν, ακόμη και οι πιο αφοριστικοί προς αυτήν.
    Αυτός είναι και ο ρόλος της τέχνης: να θέτει ερωτήσεις και όχι να δίνει απαντήσεις.

    Και συγκεκριμένα ο Λάνθιμος ερμηνεύει μια ανάπηρη εποχή παρουσιάζοντας ήρωες, συναισθήματα, κατταστάσεις και σχέσεις ανάπηρες, σαν την εποχή μας.
    Και ο καθένας μας ερμηνεύει την κάθε σκηνή του, ανάλογα με τη δική του αναπηρία.
    Εγώ ανέλυσα τον Κυνόδοντα από κοινωνιολογική σκοπιά, άλλος από ψυχαναλυτική, άλλος από σχεσιολογική, άλλος από ηθική κι άλλος μας είπε ψυχανώμαλους και τον Λάνθιμο κι εμάς που ασχολούμαστε με την ταινία του.

    Τελικά, πάντως, υπηρέτησε τον σκοπό της: φανέρωσε στον καθρέφτη μας όλα εκείνα που νομίζουμε ότι τα κρύβουμε.
    Δεν ξέρω τί τελικά είχε ο Λάνθιμος στο μυαλό του.
    Σίγουρα πάντως έξυσε το κεφάλι μας και γρατζούνισε το μυαλό μας.


    Τις Άλπεις δεν τις εχω δει.
    Από θαυμαστές του άκουσα κακές κριτικές και δεν μπήκα ακόμη στον κόπο να τις δω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για αυτό ακριβώς νομίζω ότι ο Λάνθιμος είναι διαφορετικός.
      Κάτι πολύ σωστό μου είχε πει μια φίλη μου. Ότι το ελληνικό σινεμά πρέπει να γυρίσει σελίδα. Και με τον Λάνθιμο το κάνει, άσχετα αν μου αρέσει ή όχι.
      Πρέπει να ξεφύγουμε από ταινίες τύπου Φιλιππίδη και Μπουλά. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στην σκέψη. Ακόμα και οι ταινίες του παλιού ελληνικού σινεμά ήταν τροφή για σκέψη. Οι φαινομενικά κωμικές του Βέγγου με πολύ καυτή σάτιρα. Για να μην πω τις ταινίες του Τζαβέλα ή και κάποιες του Σακελάριου.

      Λοιπόν μη διαβάζεις κριτικές πριν δεις μια ταινία. Οι Άλπεις μου άρεσαν πιο πολύ από τον Κυνόδοντα. Μου άρεσε βασικά η υπόθεση. Πολύ πρωτότυπη. Σε αντίθεση με την υπόθεση του Κυνόδοντα που την βρήκα λίγο ξαναπαιγμένη. Δεν είναι λίγες οι ταινίες που πραγματεύονται πάνω κάτω το ίδιο θέμα.
      Έτσι είχε ξεσπάσει και το σκάνδαλο ότι ο Κυνόδοντας είναι αντιγραφή της μεξικάνικης ταινίας ''Ο πύργος της αθωότητας'', που έχει πάνω κάτω την ίδια υπόθεση, αλλά τελείως διαφορετική συνέχεια και τέλος.
      Υπάρχει επιρροή στην τέχνη, δεν υπάρχει παρθενογένεση. Ίσως και να επηρεάστηκε από την εν λόγω ταινία, αλλά δεν μου φαίνεται και καθόλου απίθανο να είχε σκεφτεί το ίδιο. Δεν είναι δα και τίποτα σούπερ πρωτότυπο.

      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  5. Άκου είδα το πρώτα 70 λεπτά του Κυνόδοντα και ομολογώ δεν ήταν αυτό που μου λέγαν το παλαβό,το έτσι,το αλλιώς!Και θέμα είχε,και καλές ερμηνείες και όλα!Ντάξει δεν είναι για το μέσο κινηματογραφόφιλο,όχι ότι εγώ είμαι ο καλός αλλά λέμε τώρα,αλλά αν σου αρέσει το σινεφιλ νομίζω οτι ο Λάνθιμος είναι ο σκηνοθέτης σου!Εξαιτίας όμως του είδους που επιλέγει να κάνει είναι καταδικασμένος να μείνει μη αναγνωρισμένος στα ευρύτερα λαικά στρώματα ακριβώς λόγω του είδους του.Δε γίνεται επίτηδες,αλλά υποσυνείδητα για αυτό δε πρέπει νομίζω να αυτοκατηγορηθούμε!Εντέλει ο κάθε ένας έχει τα δικά του γούστα και όλη η κουβέντα πρέπει να κλείσει εκεί!

    Σε χαιρετωωω!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ ωραίο σχόλιο. Με αντιπροσωπεύει πλήρως.
      Ο Λάνθιμος δεν κάνει για τους Έλληνες. Ίσως μετά από χρόνια ναι. Όταν τον συνηθίσουμε. Όπως δεν έκανε ο Αλμοδοβάρ για την Ισπανία, ο Κουροσάβα για τη Ιαπωνία και ο Αγγελόπουλος επίσης για την Ελλάδα.

      Καλημέρα παιδί μου.

      Διαγραφή
    2. Θα σου απαντήσω στο μέιλ που μου έστειλες. Δεν σε ξέχασα.

      Διαγραφή
  6. Καλημέρα!

    Μου αρέσει ο Λάνθιμος. Τον θεωρώ ευφυή δημιουργό. Οι "Άλπεις" μού άρεσαν ακόμη περισσότερο από τον "Κυνόδοντα".
    Και τις δύο ταινίες του, τις είδα μόνη μου. Η συζήτηση έγινε εκ των υστέρων και καθένας είχε να πει -ή είχε δει, ή είχε "ερμηνεύσει"- κάτι διαφορετικό! Κι αυτό είναι που τελικά μου αρέσει, είτε παρακολουθώντας (όχι μία φορά, σε πολλές περιπτώσεις) μια ταινία, είτε διαβάζοντας. Να μπορώ να ανακαλύπτω καινούριες πτυχές, να "φτιάχνω" εικόνες και πίσω απ' αυτές που βλέπω, να μου δημιουργούνται συναισθήματα, σκέψεις και απορίες.

    Καλή συνέχεια στην ημέρα σου! ❀

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξελίσσετε πολύ όμορφα η συζήτηση και μ΄αρέσει.

      Συμφωνώ μαζί σου. Και εμένα με κράτησαν πιο πολύ οι Άλπεις. Στον Κυνόδοντα ψιλοβαρέθηκα.
      Όσο για να φτιάξεις εικόνες, απορίες και σκέψεις οι ταινίες του Λάνθιμου είναι ότι πρέπει. Σπας το κεφάλι σου.

      Καλημέρα καλή μου.

      Διαγραφή
  7. Όταν προβλήθηκε το "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" του Αλμοδόβαρ, συνάδελφος που το είδε, μου είπε πως ήταν πολύ μισογύνικη ταινία!
    Θεωρώ πως δεν υπάρχει σκηνοθέτης που να αγαπά τόσο τις γυναίκες όσο ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.
    Τελικά, καθένας βλέπει σε μια ταινία ό,τι θέλει να δει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό εννοείτε.
      Το "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" ήταν μια μνία του Αλμοδοβάρ στην γυναικεία ψυχοσύνθεση. Μια ταινία με μηδέν στόρι, αλλά που δεν σε αφήνει λεπτό να τραβήξεις το βλέμμα σου.
      Ο Πέδρο είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης, και όπως λες αγαπά τις γυναίκες παράφορα και για αυτό πάντα οι ταινίες του έχουν ως κεντρικό πρόσωπο την μάνα, την κόρη, την αδερφή κτλ.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα