Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

Η ζωή μου όλη.

Θέλω να γράψω πολλά, αλλά παράλληλα δεν θέλω να γράψω και τίποτα. Άκης Πάνου, ένας απ’τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς. Μόνο αυτό. Και πολλά άλλα ανείπωτα στην καρδιά μου. Θα προσπαθήσω να τα βγάλω.
Για όποιον θέλει λεπτομέρειες για τον καλλιτέχνη ΕΔΩ.

Πατήστε πάνω στους τίτλους των τραγουδιών για να τα ακούσετε.
Λίστα αναπαραγωγής στο youtube για να τα ακούσετε όλα μαζί ΕΔΩ
(πρόσθεσα και του Οικοδόμου)

Το πρώτο άκουσμα. 
Η πρώτη ανατριχίλα.
Ο πρώτος έρωτας.

Θυμάμαι μια βαριά ξύλινη πόρτα. 
Πολλά χαμόγελα, πολλή χαρά, πολλή ξενοιασιά.
Θυμάμαι ένα όνειρο.

Λες και οι άνθρωποι ήταν όλοι τους καλοί, όλοι τους αθώοι. 
Σαν να μην τους άγγιζε το μίσος και η μιζέρια.


Και έμπαινες και κυριαρχούσες την ζωή σου. 
Ήσουν πρίγκιπας. 
Σε είχαν βασιλιά.
Θυμάμαι μια φωνή μετάξι.

Είχε έρθει η ώρα του έρωτα. 
Η ώρα που θα κλαίγαμε και θα ξαναγεννιόμασταν από τα δάκρυα.

Έτσι κλείσαμε τα μάτια και αφεθήκαμε στην πιο γλυκιά τυραννία. 
Και νιώσαμε το τραγούδι μέχρι τις ρίζες του. 
Νιώσαμε τι ένοιωσε...

Και κάναμε τα πάντα για να κερδίσουμε την αγάπη.
Κάναμε τα πάντα για να κερδίσουμε την αιωνιότητα.

Και γίναμε τρελοί, μα μιλάγαμε ορθά. 
Νοιώθαμε το κρασί στις φλέβες μας και την αγάπη στο δέρμα μας.

Έτσι νοιώσαμε και τον πυρετό να μας αρρωσταίνει.  
Μα θέλαμε κι άλλο. 
Δεν μπορούσαμε να χορτάσουμε. 
Δεν έχουμε χορτάσει ακόμα.

Και πήραμε κομπολόι, μα δεν έφτανε να μετρήσουμε τις θύμησες. 
Δεν έφτανε να μετρήσουμε το πόσο ψηλά ήμασταν.

Και έτσι αποκαμωμένοι και μεθυσμένοι, 
γυρίσαμε τον κόσμο όλο σε μια νύχτα.
Νιώσαμε τα αισθήματα όλων των ανθρώπων σε ένα δωμάτιο. 
Πονέσαμε και πεθάναμε μέσα σε ένα ποτήρι.
Δώσαμε τα πάντα για μια νότα.
Ζούσαμε ένα κοινό όνειρο.
Παίξαμε με τις καρδιές μας και χάσαμε.
Μα βγήκαμε τόσο πολύ κερδισμένοι,
που είμαστε πλούσιοι για χίλιες ζωές.

Τα όνειρα που χτίζονται
(αυτό το τραγούδι για την bloggoπαρέα μας που μας έπιασε απαισιόδοξο ΧΑΝΟΒΕΡ που λέει και ο Μαχαίρης)
Τα όνειρα που μένουνε 
μονάχα μες στη σκέψη
κανείς μην τα πιστέψει
τα σβήνει η ζωή.
Τα όνειρα που χτίζονται 
κι αντέχουνε στο χρόνο
υφαίνονται με πόνο
χωρίς αναπνοή.

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας
μα τόσο γλυκός, 
είναι τόσο μεγάλη η ζωή 
όταν ζεις διαρκώς, 
κι έτσι φτάνεις στο τέρμα
χωρίς να ‘χεις νιώσει μικρός
και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς
μα δεν είσαι νεκρός.

Τα όνειρα που παίρνουνε 
για λίγο το μυαλό μου
μερώνουν τον καημό μου
μια τόση δα στιγμή.
Στα όνειρα που χτίζονται 
το είναι μου κι αν δώσω
αξίζει να ΄ναι τόσο
βαριά η πληρωμή.

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας
μα τόσο γλυκός, 
είναι τόσο μεγάλη η ζωή 
όταν ζεις διαρκώς, 
κι έτσι φτάνεις στο τέρμα
χωρίς να ‘χεις νιώσει μικρός
και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς
μα δεν είσαι νεκρός.

Αφιερωμένη η ανάρτηση σε μια παρέα από τα παλιά, που έζησα μαζί τους αυτά τα τραγούδια.
Καλό Σαββατοκύριακο.

12 σχόλια:

  1. Μαρία, Μαρία…
    Τι μας κάνεις Σαββατόβραδο;!
    Αν έπρεπε να πω έναν… αυτός.
    Από όσα διαμάντια μας χάρισε, δέξου από μένα αυτά:

    Μην κατέβεις στο λιμάνι – Στράτος Διονυσίου
    http://www.youtube.com/watch?v=Rk1hqyCjfkk

    Δυο αλήθειες – Πόλυ Πάνου
    http://www.youtube.com/watch?v=MyovE4FBtZY

    Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι - Γιώργος Μαρίνος
    http://www.youtube.com/watch?v=ELOggnL9F4I

    Να σαι καλά.
    Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι τόσα πολλά τα τραγούδια του... Καλό ξημέρωμα.

      Διαγραφή
  2. Τι ωραία αφιερώματα Μαρία μου!!
    Πολλά φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλησπέρα, Μαρία, και Καλή Χρονιά. Τα περισσότερα τραγούδια του Πάνου μού αρέσουν, αλλά μου τη σπάει ο χαρακτήρας του. Αυτό το στιλ του βαρύμαγκα που καθαρίζει και τον εραστή της κόρης του, άμα λάχει...
    Νοοτροπία ξεπερασμένη και ηλίθια. Το ίδιο μου τη σπάει κι ο Ρασούλης.
    Βέβαια, το να μην συμφωνεί το έργο με τη ζωή τους είναι σύνηθες στο χώρο των ανθρώπων της τέχνης. Και απογοητευτικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
      Για αρκετό διάστημα δεν μπορούσα να ακούσω τραγούδια του. Μου φαίνονταν ψεύτικα μετά από αυτό που έκανε. Πως ένας άνθρωπος που έχει υμνήσει τόσο τον παράφορο έρωτα έκανε κάτι τέτοιο;
      Προσπαθώ να μην επηρεάζομαι από τις ζωές των καλλιτεχνών αλλά δεν το καταφέρνω πολλές φορές. Με τον Πάνου λέω ότι το έχω παραβλέψει πλέον, γιατί οι στιγμές που έζησα με τα τραγούδια του είναι πολύ έντονες.
      Για αυτό και στο αφιέρωμα δεν αναφέρθηκα καθόλου στην ζωή του. Ας μιλήσουν μόνο τα τραγούδια.
      Καλό ξημέρωμα.

      Διαγραφή
    2. Βέβαια, το να μην συμφωνεί το έργο με τη ζωή τους είναι σύνηθες στο χώρο των ανθρώπων της τέχνης.

      Συμφωνώ σε αυτό... Ακόμα περιμένω τον Ρουβά να έρθει να μου φτιάξει μακαρόνια με κιμά!!!

      Τι να πεις?! Σκέτο γαϊδούρι...

      Διαγραφή
    3. Αχ θα το φας το ξύλο... δεν το γλυτώνεις...

      Διαγραφή
  4. Λοιπον...Το κορυφαιο τραγουδι...Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ...!!
    Το κορυφαιο απο ολα τα λαικα τραγουδια πονου....!!

    Για την ζωη των καλλιτεχνων..Και μαλιστα των ΜΕΓΑΛΩΝ...Νομιζω οτι, ειναι.."φυσιολογικο" να μην...Ειναι φυσιολογικες...!!!

    Δεν ειναι αυτοι..Του κοσμου τουτου..Και ΚΑΘΕ ΤΙ το αντιλαμβανονται..Αλλοιως...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ιδιοφυές τραγούδι... εξ ου και μπήκε στον τίτλο.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  5. Ήταν από τους αγαπημένους μου.
    Κι εγώ για πολύ καιρό είχα σταματήσει να ακούω τα τραγούδια του (λες και μου έφταιγαν αυτά!).
    Είχε κακό τέλος και δυστυχώς αυτό είναι που έμεινε στην μνήμη των περισσότερων.
    Πολύ καλό και το δικό σου αφιέρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια... έτσι είναι.
      Καλησπέρα.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα