Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Δικό σας... τα λέμε του χρόνου.

Κάποια Χριστούγεννα παλιά στις Σέρρες.
Φωτογράφηση: Ηλιάνα Γιαννούση

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση αυτής της χρονιάς (εκτός αν γίνει τίποτα συγκλονιστικό). Ξεκινά το τρέξιμο των εορτών και έχουμε προετοιμασίες, καθαρίσματα και δουλείες με φούντες. Βέβαια καμιά φορά όλα αυτά πάνε αντιστρόφως ανάλογα με τα λεφτά. Τέλος πάντων όμως, ξεκινά εορταστική περίοδος και όλοι ελπίζουμε να πάμε καλά φέτος, μπας και ρεφάρουμε λιγάκι. 
Λέω να σας αφήσω κάπως αισιόδοξα, γιατί σκέφτομαι ότι τελικά η αισιοδοξία είναι κάτι το αναπόφευκτο πλέον. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Αλλά θέλω την βοήθειά σας.
Τι όμορφα πράγματα ζήσατε στο 2012; Μια συνάντηση, ένας έρωτας, μια δουλειά... οτιδήποτε.
Και ένα τραγούδι που σας αρέσει για να κάνουμε μαζί ένα μουσικό αφιέρωμα για την χρονιά που φεύγει.

Λοιπόν για μένα το 2012 έζησα ένα από τα όμορφα καλοκαίρια. Με πολύ ξεκούραση, με πολύ γέλιο, πολλούς φίλους και πολλές εικόνες.


Για τραγουδάκι θα σας βάλω μια ποπιά, κάτι εορταστικό και εύπεπτο. Από την αγαπημένη μου Αλέξια.


Σας εύχομαι να περάσετε όμορφα τις γιορτές με τα αγαπημένα σας πρόσωπα  Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία και ότι ποθεί ο καθένας.
Όσο μπορώ θα σας επισκέπτομαι αυτές τις μέρες. Καλές δουλειές σε όλους όσους δουλεύουν αυτές τις μέρες και καλά κουράγια.
Σας φιλώ γλυκά.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι.

Τόσο που φτήνυνε ο κόσμο μας,
τόσο που η καρδιά μας σταμάτησε να χτυπά,
σταμάτησε να αναριγά το δέρμα μας.
Το χαμόγελο μας πουλήθηκε για μια στιγμή,
για μια τιποτένια ελπίδα,
για ένα κρύο πιάτο φαΐ.
Και οι δρόμοι αφιλόξενοι,
με μυστικά φορτωμένοι.
Και τα χέρια μας αδειανά,
με πόνο και πίκρα ματωμένα.
Δεν νιώθουμε πια, δεν ανατριχιάζουμε.
Δεν υπάρχουμε, δεν ζούμε.
Το σ΄ αγαπώ δεν μένει πλέον εδώ
και οι ποιητές χάθηκαν μέσα σε μια νύχτα...
από το ''τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια...''

Η αλήθεια είναι ότι είχα σκοπό να κάνω αυτό το αφιέρωμα την προηγούμενη εβδομάδα. Το είχα κιόλας ξεκινήσει. Αλλά με πρόλαβε ο θάνατος. Τώρα αποκτά άλλη χροιά. Αντί για αφιέρωμα, θα κάνω δυστυχώς μνημόσυνο.

Τα τραγούδια είναι πολλά. Θέλω να σταθώ στα πιο αγαπημένα, στο δίσκο που χαράχτηκε πιο πολύ μέσα μου. Που είναι για μένα ένας από τους σπουδαιότερους που έχουν φτιαχτεί ποτέ. Σε αυτόν όλοι οι δημιουργοί έδωσαν ότι καλύτερο είχαν. Ο καλύτερος δίσκος για τον Μικρούτσικο, ο καλύτερος για τον Μητροπάνο, ο καλύτερος για τον Αλκαίου. 
Πατήστε στους τίτλους να ακούσετε τα τραγούδια.

Στου αιώνα την παράγκα.
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Η πόλη άναψε τα φώτα της και φεύγει,
μ΄ ένα τρενάκι λούνα παρκ στο πουθενά,
σαν το κορμί σου που απ΄ τα χέρια μου ξεφεύγει
κι αναζητάει σε ξένα χέρια την χαρά.
Τα μάτια σου έκλεισες και μ΄ άφησες απ΄ έξω,
άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή,
όλα για πάρτη σου κι απόψε θα τα παίξω
και δε με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί.

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις,
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό,
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου,
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου,
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό.
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία,
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή,
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο,
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω,
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί.

Πόσο σου πήγαιν΄ η βροχή,
κείνο το βράδυ του Γενάρη,
κι έλεγες μέσα στην βοή:
"Κανένα μέλλον δεν μπορεί
αυτό που ζούμε να μας πάρει".
Τώρα ποζάρεις στο γυαλί,
σαν θεατρίνα στη σκηνή,
τι να σου λέω για το χθες,
για τις καμένες μας Ιθάκες,
εσύ γυρεύεις παρτενέρ,
για να σου δίνει τις ατάκες.

Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα,
σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δε σε ρώτησα,
τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω,
τη φωνή σου ακούω μα τι λες δε σε πιάνω,
Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε,
Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε,
Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου,
Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου.

Ξημερώνει στο γαλάζιο σου το στρώμα,
λιώμα ξύπνησα μα σ΄ αγαπώ ακόμα,
στάξε εύθυμο φαρμάκι για το γλέντι,
με μισή μεζούρα τζιν και λίγο αψέντι.
Με ακόρντα λα μινόρε προς το γκρίζο,
καμηλιέρικα τραγούδια σου σφυρίζω,
σαν μικρός λαχειοπώλης ώρα μία,
Πατησίων και Παραμυθιού γωνία.

Μια παλιά φωτογραφία,
αγκαλιά στη θάλασσα.
Χτες την έκανα κομμάτια
να μη βλέπουνε τα μάτια
πόσα χρόνια χάλασα.
Όσες φορές μ΄ έχεις φιλήσει
τόσες φορές σταυρώθηκα,
κι αυτό που απ΄ όλα τώρα μένει
είναι μια κάμαρα θλιμμένη
που κάποτε σου δόθηκα.

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι,
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη,
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι,
πάντα γελαστοί και γελασμένοι.
Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα - Σαλονίκη,
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι,
έπεσα να σ' ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα,
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ' όστρακο πορφύρα.

Στις ανθισμένες κορυφές,
ζήτησες τη ζωή σου,
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού,
το φως του παραδείσου,
χαράζει η μέρα σαν γυαλί,
στην κόψη κόβεις βόλτες,
παρέα με λαθρόβιους,
πότες και μηχανόβιους,
παράταιρους ιππότες.
Στου αιώνα την παράγκα,
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα,
με βρισιές και προσευχές,
και της μάνας τις ευχές.
Στου αιώνα την παράγκα,
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα,
στα κρυφά και ταπεινά,
ψάξε τα παντοτινά.

Όταν ο άνεμος φυσά κι οι άνθρωποι σωπαίνουν,
κάτι σκιές με προσκαλούν στις έρημες μαρίνες,
τα πλοία των ερώτων μας μου δείχνουν που πεθαίνουν
και τριγυρνούν στην πλώρη τους νεράιδες και σειρήνες.

Πάνω στον πάγκο ενός "Cafe" τα βρόχινά τους μάτια,
για τα ναυάγια με ρωτούν και της ζωής το ψέμα,
κι εγώ δειλά τους απαντώ κοιτώντας τα κατάρτια,
"η δύση κι η ανατολή έχουν το ίδιο αίμα".

Έτσι στα καθημερινά αμήχανοι γυρνάμε,
παιδιά που παίζουν στη βροχή με τρυπημένη μπάλα,
μα κάποιος γέρος ναυτικός μας είχε πει θυμάμαι,
πως πάντα μέσα μας θα ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα.

Τρικάταρτο η αγάπη σου και ο καιρός αρμύρα,
μια  Κυριακή σ' αντίκρυσα και μου 'κλεψες το φως μου,
οτι με πνίγει ν' αγαπώ ειν' η δική μου μοίρα,
καλά ταξίδια μάτια μου στις θάλασσες του κόσμου.


Καλό σαββατοκύριακο.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ο ανεκπλήρωτος Έρωτας της Ελλάδας.


Διάβασα κάτι τις προάλλες πολύ ωραίο και παράλληλα τρομακτικό. ''Η πιο άγρια ξενιτιά είναι να ζεις στην Ελλάδα''... και είδα όλο αυτό που νιώθω να χωράει μέσα σε μια φράση. 
Πως να φύγεις από την Ελλάδα; Πως να μπορέσεις να αντέξεις μακριά της; Πως να αφήσεις τους φίλους, την οικογένεια, τις συνήθειες; 
Όμως τον τελευταίο καιρό είναι σαν να ζούμε σε ξένο τόπο. Τίποτα δεν θυμίζει Ελλάδα, τίποτα δεν μοιάζει οικείο πλέον, τίποτα δεν με κάνει να νιώθω σπίτι μου. Οι άνθρωποι μου φαίνονται να έχουν αλλάξει. Μου μοιάζουν πιο άγριοι, πιο απρόσωποι, πιο απροσέγγιστοι. Βλέπω να γινόμαστε ένας λαός νότιος, με νοοτροπία βόρειου. Δεν βλέπεις χαμόγελο πουθενά, μια διαρκής μιζέρια και ανασφάλεια. Αλλά αυτό που με θυμώνει πιο πολύ είναι η αποδοχή της κατάστασης. Νομίζουμε ότι δεν έχουμε την δύναμη να την ανατρέψουμε. Την έχουμε αποδεχτεί και κοντεύουμε να την συνηθίσουμε. Σε λίγο δεν θα μας προκαλεί καμία έκπληξη, ότι και να μας σερβίρουν.
Και όλοι έχουμε κολλήσει στο παρελθόν, έχουμε γίνει μοιρολάτρες και νομίζουμε ότι θα γίνει κανένα θαύμα και ξαφνικά θα ξυπνήσουμε και θα ήταν όλα ένα κακό όνειρο.
Και αντί να αναζητούμε τους υπεύθυνους για την κατάστασή μας, ψάχνουμε για αποδιοπομπαίους τράγους. Μετανάστες, γενιά του Πολυτεχνείου, δημόσιοι υπάλληλοι. Γιατί αν πραγματικά αποδώσουμε ευθύνες, θα πρέπει να κατηγορηθεί και ο ίδιος μας ο εαυτός. Μα το να αποδοθούν του Καίσαρος τω Καίσαρι είναι κάτι ξεχασμένο χρόνια σε τούτη την χώρα.
Νιώθω πολλές φορές ότι δεν με χωράει αυτή η γη. Νιώθω ότι θέλω να φύγω. Γιατί κάθε μέρα κάτι γίνεται και μου επιβεβαιώνει ότι ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ. Όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν το θέλει. Δεν το θέλει, γιατί αν το ήθελε θα έκανε κάτι. Ακόμα και τώρα που φαίνεται ότι όλα έχουν χαθεί. Τελικά οι ήρωες μήπως δεν πολεμάνε σαν Έλληνες; Μήπως οι δούλοι σκύβουν σαν Έλληνες;
Έχει χαθεί το φιλότιμό μας. Ναι αυτό που δεν μπορεί να μεταφραστεί σε καμιά άλλη γλώσσα, στην χώρα που γεννήθηκε, δεν υπάρχει πια. Όπως χάθηκε και το κέφι, όπως έχει χαθεί και η καψούρα,  και η μαγκιά. Τα οποία επίσης δεν μεταφράζονται. Δημιουργήθηκαν από Έλληνες για όποιον θέλει να ζήσει σαν Έλληνας. Μα ενώ οι ξένοι τα αποζητάν ακόμα, εμείς τα έχουμε πετάξει σαν την τρίχα απ΄το ζυμάρι. Έτσι χάθηκε και η ζωή. Όλα αυτά τα πολύτιμα που μας δόθηκαν αφειδώς και δωρεάν, τα ξεχάσαμε για να ζητιανέψουμε και να ακριβοπληρώσουμε κάτι που δεν ήμασταν, κάτι που δεν μας ταίριαζε. Γιατί στην ουσία εμείς οι Έλληνες είμαστε πλούσιοι από την γέννησή μας. Το θέμα είναι ότι αυτή την κληρονομιά, που πολλές φορές επικαλούμαστε, πρώτοι εμείς θελήσαμε να την αποτάξουμε. Πρώτοι εμείς την ξεφτιλίσαμε. Και όλο αυτό το παράσιτο που δημιουργήθηκε, πως να πειστούμε τώρα ότι δεν έχει καμιά αξία και ότι αυτό που είχαμε είναι αυτό που τελικά θα μας σώσει.
Μεγαλύτερος έρωτας από την Ελλάδα δεν υπάρχει. Το κακό είναι ότι είναι πλέον ανεκπλήρωτος. Όπως η Ίλια στο Ποτέ την Κυριακή. Που όσοι και να την αγάπησαν, κανένας δεν μπόρεσε να την αποκτήσει και κανένας δεν μπόρεσε και την προσαρμόσει στα θέλω του. Αυτό είναι η Ελλάδα. Μια γυναίκα απροσάρμοστη, μια γυναίκα με φιλότιμο, κέφι, μαγκιά και καψούρα. Μα εμείς βλέπουμε μόνο την πόρνη.


Θα βάλω ετικέτα το ΄΄υπάρχει ακόμα κάτι που δεν έχει χαθεί…΄΄. Να βάλω ερωτηματικό στο τέλος;

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Φθινόπωρο κάτω από την Ακρόπολη.

Πριν λίγες μέρες, πριν έρθουν τα κρύα και πριν μπει για τα καλά ο χειμώνας, έκανα μια βόλτα στην γειτονιά μου. Την αγαπώ την γειτονιά μου. Είναι σαν να μην ζω σε πόλη. Σαν να βρίσκομαι στο χωριό μου. 

Δεν έχει πολυκατοικίες και άχρωμα σπίτια. Νεοκλασικά και μονοκατοικίες. Και φύση μαζί.


Εκεί κάτω από την Ακρόπολη. Μην περιμένετε κανένα Παρθενώνα. Τα απομεινάρια ενός κάστρου είναι. Ένα αρχαίο φρούριο.


Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Για τον μικρό μου Πρίγκιπα.


Είχα μακρυά μπερδεμένα μαλλιά, φορούσα στρατιωτικό, μεταχειρισμένο τζάκετ και αρβύλες. Τα παιδιά στο σχολείο δεν καταλάβαιναν για τι μουσική τους μιλούσα. Ήταν κάτι καινούργιο για όλους. Αλλά κάτι τόσο γνώριμο για μένα, κάτι που σαν να το είχα με την γέννηση μου. 
Στην αρχή μου φαινόσουν τόσο ξενόφερτος, μετά βαθιά ελληνικός. Στην αρχή τόσο απόμακρος και μετά τόσο δικός μου. Δεν σε προσκάλεσα, εσύ μου χτύπησες την πόρτα. Ίσως να μην γινόταν και αλλιώς. Οι δρόμοι μας έπρεπε να διασταυρωθούν. Αν και είχες μόλις πεθάνει, για μένα ζούσες και βασίλευες. Ακόμη και τώρα. Κάπου εκεί θα είσαι. Σε κάποιο υπόγειο, σε κάποια μουσική σκηνή. Απλά δεν τυχαίνει να βρεθούμε. 
Με ταξίδεψες όσο κανείς άλλος. Με πήγες στα έγκατα της γης, στα πιο ψιλά βουνά. Μου κράτησες το χέρι στον πόνο, μου απάντησες σε δύσκολες ερωτήσεις, μου έκανες παρέα τις νύχτες μοναξιάς. Με έβαλες σε μουσικά μονοπάτια δύσβατα, μα παράλληλα τόσο ευκολονόητα. Μου γέμισες με νότες το άδειο μου κεφάλι. Μου έδειξες ένα δρόμο... και ας έχασες εσύ τον δικό σου.
Σ΄ ευχαριστώ μικρέ μου Πρίγκιπα, σ΄ευχαριστώ.

Με αφορμή την επέτειο θανάτου του Παύλου Σιδηρόπουλου, αυτό το μικρό και ταπεινό αφιέρωμα.
Διάλεξα τραγούδια λιγότερο γνωστά και απέφυγα τα χιλιοπαιγμένα μεν, πανέμορφα δε.
Πατήστε πάνω στον τίτλο για να τα ακούσετε ή ΕΔΩ για να τα ακούσετε όλα μαζί σε λίστα αναπαραγωγής στο youtube.
Καλό Σαββατοκύριακο.

Κανείς δε θες να σε δαμάσει 
κι όμως πονάς για ότι έχεις χάσει και ρωτάς, 
βυζαίνει ακόμα τ΄ όνειρό σου 
κι ο πόνος μοιάζει να `ναι γιατρικό σου
που ζητάς.

Τυφλά σημάδια, τυφλός σκοπός.
Σαν αρουραίοι στα σκοτάδια, 
πώς να σε δω.
Και το κυνήγι του θανάτου μοιάζει να `ναι γλυκό, 
μα τούτο θεέ μου, μου φέρνει πανικό

Κατά τα άλλα εσείς
που ‘σαστε υγιείς
και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο.
Δώστε μας πνοή
στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μην μπάζει κρύο.

Ποιοι είσαστε εσείς
που τα λόγια μας
κάνατε σύνθημα για βία
τρελή μυθολογία
κράτος εν κράτη αστυνομία
πρόσεχε φίλε τη γωνία
μη συγκρουστείς.

Βρ΄ ας ήτανε τη μοίρα μου για λίγο να γελούσα 
και του Χριστού τους πειρασμούς εγώ να τους περνούσα,
διωγμένος με το διάολο στην έρημο χαμένος 
και σου `λεγα μετά εγώ ποιος θα `ταν κερδισμένος. 

Ετούτη η πόλη με τρελαίνει,
που υπνοβατώντας περιμένει.
Με γκρίζο χρώμα χρώμα αρρωστημένο
Ανίατα βρώμικο κελί μεγενθυμένο
"Σου λέω φύγε ρε φύγε ρε φύγε ρε φύγε από δω"

Μ΄ αυτή τη νύχτα ώρα μια,
όπου κι αν είσαι θα αισθανθείς,
το κάλεσμα μου σαν μια υποψία,
μες στο σκοτάδι στα τυφλά να σε καλεί.

Απ΄ όλα έχει ο θίασος, 
αναρχικούς με φάκελλο ανοιχτό, 
θηριοδαμαστή το γιο του Παπαχρόνη, 
με γάλα ραδιενέργειας βυζαχτό, 
σε γυάλα το μωρόψαρο να μη δαγκώνει, 
αιμομιξία σ΄ ανώνυμο χωριό, 
μαύρο γυαλί να μην τυφλώνει, 
των αποβλήτων το ακτινοβόλο ον, 
σε πλανιτάριουμ κι ο πόλεμος των άστρων, 
για τ΄ άγρια γούστα των μιλιταριστών. 

Sunny day but I can’t see it
Happiness but I can’t feel it
Things I lost when I was waiting just for you
Faces like the comets come and go
But I don’t want to know
Days and nights when I was waiting just for you

Υποκριθείτε σε κείνον που τιμά,
σε κείνους που γεμίζουν τα κενά
του σατανά, στην ύπαρξή σας.

Υποκριθείτε στον φονιά που δεν μπορεί,
ν' αντέξει την επόμενη στιγμή,
και κρίνει αλλιώς από την κρίση τη δική σας.

Σ' αυτόν που κυνηγά το θάνατο χωρίς ιδανικά
γιατί μονάχα κυνηγώντας τον αισθάνεται πως ζει
και νιώθει ακόμη.

Υποκριθείτε στους αντάρτες στα βουνά
που οι νόμοι σας δεν τους ανήκουν πια
και το πεδίο των μαχών τους έγινε η πόλη.

Στους αθώους που σκοτώνουν από πάθος
οι ιδέες ξαφνικά γίνονται αλήθεια
κι αν οι ιδέες μετατραπούν, έγινε λάθος.

Υποκριθείτε στους αθώους από πάθος
Όχι άλλα είδωλα στα επικίνδυνα παιχνίδια.

H μουσική είναι η μόνη γλώσσα που όλος ο κόσμος καταλαβαίνει. Ο μόνος τρόπος συνεννόησης. Είναι μια αδελφοσύνη. Να το θυμάσαι φίλε μου,κάποτε δεν θα χρειάζεται να μιλάμε…
Παύλος Σιδηρόπουλος

Όποιος θέλει λεπτομέρειες για την ζωή και το έργο του Παύλου μπορεί να επισκεφτεί την σελίδα του. Εκεί εκτός από την βιογραφία του και την μουσική του σταδιοδρομία, θα βρείτε και σπάνιο υλικό από φωτογραφίες, χειρόγραφα καθώς και πολλά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.
http://pavlos-sidiropoulos.gr/

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Αλέξανδρος 2012 (αναδημοσίευση).

Δεν θέλω να γράψω πολλά. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Μια αναδημοσίευση απλά.
Κάτι που μου άρεσε πολύ.


Σίγουρα δεν ξαφνιάστηκα που είδα την Louise πάλι μπροστά μου.

Με πλησίασε σαν να ήθελε να μου υπενθυμίσει…Ο Άλεξ ζει. ΕΣΥ?

Ο Άλεξ ζει. ΕΜΕΙΣ?

Κ.Π.

Από τον πιτσιρίκο.

update δικό μου.
Δεν φοβάμαι τόσο αυτούς που ασκούν την βία, όσο αυτούς που την δικαιολογούν και την προβάλλουν ως κάτι το αναπόφευκτο. Θεωρώ ότι είναι περισσότερο παράφρονες από τους ασκούντες την βία, διότι μπαίνουν στην διαδικασία να βρουν τρόπο να την απενοχοποιήσουν.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Γελάσαμε πάλι σήμερα...

Να χαλαρώσουμε λίγο; Κουραστικό είναι να είσαι συνεχώς φουρτουνιασμένος. Θέλει και λίγο χιούμορ. Ειδικά τώρα ίσως και περισσότερο. 
Καλή εβδομάδα.















Τα βρήκα ΕΔΩ.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Εγώ είμαι η Ελένη.

Σε αυτό το αφιέρωμα της εβδομάδας, θα ασχοληθώ με μια ιδιαίτερη τραγουδίστρια. Να την θυμηθούν οι παλιοί και να την μάθουν οι νέοι, όσοι δεν την ξέρουν. Την Ελένη Ροδά. Η Ελένη Ροδά μου άρεσε από τότε που ήμουν μικρή. Τώρα που χώραγε ανάμεσα στις Τρύπες στον Άσιμο και στον Σιδηρόπουλο δεν ξέρω. Πάντα όμως μου άρεσε να μπερδεύω μουσικές και αυτό που πάντα έμενε τελικά ήταν τα καλά τραγούδια.
Η Ελένη Ροδά ξεκίνησε σαν ηθοποιός αρχικά και μετά στράφηκε στο τραγούδι. Ο πρώτος της δίσκος ήταν με τον Δ. Μούτση και τον Ν. Γκάτσο. Συνεργάστηκε με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Μάνο Λοΐζο και άλλους. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα αποχής, είναι ακόμα δισκογραφικά ενεργή, άσχετα που οι τελευταίοι της δίσκοι δεν σημείωσαν επιτυχία, παρά του ότι ήταν αξιόλογες δουλειές. Πιστεύω όμως ότι γενικά δεν έκανε την καριέρα που της άξιζε. Ίσως δεν είχε τις κατάλληλες γνωριμίες και ίσως και η ίδια να μην έδωσε την δέουσα προσοχή, καθώς η μεγάλη της αγάπη ήταν η υποκριτική τέχνη και το τραγούδι την είχε τραβήξει περισσότερο για βιοποριστικούς λόγους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι στην πορεία δεν το αγάπησε εξίσου.
Αυτό που με γοήτευσε και με γοητεύει ακόμα σε αυτήν, είναι η υπέροχη, μπάσα, λαϊκή φωνή της. Όλο αυτό το μαγκιόρικο στυλ που την χαρακτηρίζει, ο τρόπος που ερμηνεύει τα τραγούδια και γενικά όλο αυτό το ασυμβίβαστο που αποπνέει. 
Να θυμηθούμε μερικά από αυτά.
Καλή ακρόαση και καλό Σαββατοκύριακο.

Εγώ είμαι η Ελένη
Στίχοι: Αλέκος Καγιάντας
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας


Βουρκωμένη Δευτέρα
Στίχοι: Διονύσης Τζεφρώνης
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας

τελευταία άρθρα