Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι.

Τόσο που φτήνυνε ο κόσμο μας,
τόσο που η καρδιά μας σταμάτησε να χτυπά,
σταμάτησε να αναριγά το δέρμα μας.
Το χαμόγελο μας πουλήθηκε για μια στιγμή,
για μια τιποτένια ελπίδα,
για ένα κρύο πιάτο φαΐ.
Και οι δρόμοι αφιλόξενοι,
με μυστικά φορτωμένοι.
Και τα χέρια μας αδειανά,
με πόνο και πίκρα ματωμένα.
Δεν νιώθουμε πια, δεν ανατριχιάζουμε.
Δεν υπάρχουμε, δεν ζούμε.
Το σ΄ αγαπώ δεν μένει πλέον εδώ
και οι ποιητές χάθηκαν μέσα σε μια νύχτα...
από το ''τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια...''

Η αλήθεια είναι ότι είχα σκοπό να κάνω αυτό το αφιέρωμα την προηγούμενη εβδομάδα. Το είχα κιόλας ξεκινήσει. Αλλά με πρόλαβε ο θάνατος. Τώρα αποκτά άλλη χροιά. Αντί για αφιέρωμα, θα κάνω δυστυχώς μνημόσυνο.

Τα τραγούδια είναι πολλά. Θέλω να σταθώ στα πιο αγαπημένα, στο δίσκο που χαράχτηκε πιο πολύ μέσα μου. Που είναι για μένα ένας από τους σπουδαιότερους που έχουν φτιαχτεί ποτέ. Σε αυτόν όλοι οι δημιουργοί έδωσαν ότι καλύτερο είχαν. Ο καλύτερος δίσκος για τον Μικρούτσικο, ο καλύτερος για τον Μητροπάνο, ο καλύτερος για τον Αλκαίου. 
Πατήστε στους τίτλους να ακούσετε τα τραγούδια.

Στου αιώνα την παράγκα.
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Η πόλη άναψε τα φώτα της και φεύγει,
μ΄ ένα τρενάκι λούνα παρκ στο πουθενά,
σαν το κορμί σου που απ΄ τα χέρια μου ξεφεύγει
κι αναζητάει σε ξένα χέρια την χαρά.
Τα μάτια σου έκλεισες και μ΄ άφησες απ΄ έξω,
άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή,
όλα για πάρτη σου κι απόψε θα τα παίξω
και δε με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί.

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις,
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό,
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου,
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου,
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό.
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία,
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή,
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο,
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω,
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί.

Πόσο σου πήγαιν΄ η βροχή,
κείνο το βράδυ του Γενάρη,
κι έλεγες μέσα στην βοή:
"Κανένα μέλλον δεν μπορεί
αυτό που ζούμε να μας πάρει".
Τώρα ποζάρεις στο γυαλί,
σαν θεατρίνα στη σκηνή,
τι να σου λέω για το χθες,
για τις καμένες μας Ιθάκες,
εσύ γυρεύεις παρτενέρ,
για να σου δίνει τις ατάκες.

Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα,
σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δε σε ρώτησα,
τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω,
τη φωνή σου ακούω μα τι λες δε σε πιάνω,
Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε,
Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε,
Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου,
Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου.

Ξημερώνει στο γαλάζιο σου το στρώμα,
λιώμα ξύπνησα μα σ΄ αγαπώ ακόμα,
στάξε εύθυμο φαρμάκι για το γλέντι,
με μισή μεζούρα τζιν και λίγο αψέντι.
Με ακόρντα λα μινόρε προς το γκρίζο,
καμηλιέρικα τραγούδια σου σφυρίζω,
σαν μικρός λαχειοπώλης ώρα μία,
Πατησίων και Παραμυθιού γωνία.

Μια παλιά φωτογραφία,
αγκαλιά στη θάλασσα.
Χτες την έκανα κομμάτια
να μη βλέπουνε τα μάτια
πόσα χρόνια χάλασα.
Όσες φορές μ΄ έχεις φιλήσει
τόσες φορές σταυρώθηκα,
κι αυτό που απ΄ όλα τώρα μένει
είναι μια κάμαρα θλιμμένη
που κάποτε σου δόθηκα.

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι,
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη,
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι,
πάντα γελαστοί και γελασμένοι.
Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα - Σαλονίκη,
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι,
έπεσα να σ' ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα,
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ' όστρακο πορφύρα.

Στις ανθισμένες κορυφές,
ζήτησες τη ζωή σου,
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού,
το φως του παραδείσου,
χαράζει η μέρα σαν γυαλί,
στην κόψη κόβεις βόλτες,
παρέα με λαθρόβιους,
πότες και μηχανόβιους,
παράταιρους ιππότες.
Στου αιώνα την παράγκα,
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα,
με βρισιές και προσευχές,
και της μάνας τις ευχές.
Στου αιώνα την παράγκα,
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα,
στα κρυφά και ταπεινά,
ψάξε τα παντοτινά.

Όταν ο άνεμος φυσά κι οι άνθρωποι σωπαίνουν,
κάτι σκιές με προσκαλούν στις έρημες μαρίνες,
τα πλοία των ερώτων μας μου δείχνουν που πεθαίνουν
και τριγυρνούν στην πλώρη τους νεράιδες και σειρήνες.

Πάνω στον πάγκο ενός "Cafe" τα βρόχινά τους μάτια,
για τα ναυάγια με ρωτούν και της ζωής το ψέμα,
κι εγώ δειλά τους απαντώ κοιτώντας τα κατάρτια,
"η δύση κι η ανατολή έχουν το ίδιο αίμα".

Έτσι στα καθημερινά αμήχανοι γυρνάμε,
παιδιά που παίζουν στη βροχή με τρυπημένη μπάλα,
μα κάποιος γέρος ναυτικός μας είχε πει θυμάμαι,
πως πάντα μέσα μας θα ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα.

Τρικάταρτο η αγάπη σου και ο καιρός αρμύρα,
μια  Κυριακή σ' αντίκρυσα και μου 'κλεψες το φως μου,
οτι με πνίγει ν' αγαπώ ειν' η δική μου μοίρα,
καλά ταξίδια μάτια μου στις θάλασσες του κόσμου.


Καλό σαββατοκύριακο.

10 σχόλια:

  1. Το ξέρεις ότι δεν έχω λόγια... Τι να πούμε εμείς μπροστά σε τέτοια "μεγέθη" άλλωστε...

    Σε περιμένω, γιατί έχω "μουσικό αφιέρωμα" στο "κ.κ" και στον "Λωτοφάγο", οπότε τα λέμε:

    http://pistos-petra.blogspot.gr/

    "ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε σε προλαβαίνω με τις αναρτήσεις σου... και δεν έχω καθόλου χρόνου.
      Θα σε προλάβω όμως.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  2. Γιατί εγώ νόμιζα πως ο Αλκης Αλκαίος έφυγε στην αρχή της βδομάδας;
    Το ακούω τώρα και στο ραδιόφωνο.
    Πόσους χάσαμε μέσα στο 2012...
    Καλό ταξίδι.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την Δευτέρα πέθανε νομίζω. Αλλά ήταν από σύμπτωση να του κάνω αφιέρωμα την προηγούμενη εβδομάδα.
      Τι να πεις... καλό ταξίδι... κρίμα.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  3. Αν και δεν είναι του προσωπικού μου γούστου, αναμφίβολα πρόκειται για έναν πολύ αξιόλογο στιχουργό, απ' αυτούς που δικαιούνται βα φέρουν αυτόν τον τίτλο.

    Το "πάντα γελαστοί" είναι σπουδαίο, το "όλα ζουν αν τα θυμάσαι", το ΄"Πόρτο Ρίκο", η "Βικτώρια"...
    Έχει μερικά διαμάντια.

    Οι αξιόλογοι φεύγουν νωρίς και μένουν πίσω οι μέτριοι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασικά πάντα είχα ένσταση σε αυτό. Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν φεύγουν στην ουσία. Απλά δεν δημιουργούν ξανά. Δεν ξεχνιούνται ποτέ. Κάποιος φεύγει όταν τον ξεχάσεις.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  4. Γινόμαστε διαρκώς φτωχότεροι. Φεύγουν οι ποιητές μας. Κι αυτό είναι ορφάνια!
    Οι στίχοι είναι απλώς εκπληκτικοί!
    Καλή σου νύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ομοίως με τον Μαζεστιξ. Πάντα θα ζουν.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  5. Καλή σου μέρα Μαρία.
    Κυριακές με καταφύγιο στην ποίηση και τη μουσική, δεν είναι κι άσχημα.
    " Τα μάτια σου έκλεισες και μ΄ άφησες απ΄ έξω,
    άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή,
    όλα για πάρτη σου κι απόψε θα τα παίξω
    και δε με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί".
    Από τα λατρεμένα μου. Όπως θα καταλάβατε ήμουν πάντα πρωταγωνίστρια άτυχων ερώτων...
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς που έχουμε και τη μουσική και ξεχνιόμαστε λίγο.

      Αχ αυτοί οι έρωτες...

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα