Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Το ταξίδι στα Κύθηρα μιας αγάπης που δεν ήταν κάλπικη.

Ένα ταξίδι προς το ανεκπλήρωτο, προς το αδύνατο, προς την ευτυχία.
Και τι είναι αυτό που εξιτάρει τόσο τις αισθήσεις μας; Είναι το ανεκπλήρωτο ή το κυνήγι του; Είναι το ταξίδι ή τα Κύθηρα; Ένα ταξίδι της ζωής των ανθρώπων, γοητευτικό μα και φουρτουνιασμένο.
Είναι στιγμές που είσαι διατεθειμένος να το κάνεις, πεισμώνεις, επιβιβάζεσαι στο πλοίο και ανεβαίνεις στο πιο ψηλό κατάστρωμα. Γαντζώνεσαι από τα κάγκελα και κοιτάς πίσω την ζωή σου, ατενίζοντας μπροστά την επίτευξη της ευτυχίας. Άλλες φορές πάλι δεν έχεις ίχνος ψυχικού σθένους να κατέβεις ούτε καν στην προβλήτα. Και πάντα θα προσπαθούμε να το αναβάλουμε.


Και αν πάλι το αποφασίσουμε στην πορεία του θα συναντήσουμε συμπληγάδες. Πολλές. Αλλά οι πιο τρομακτικές θα είμαστε εμείς. Οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Που πάντα θα μετανιώνουμε και θα θέλουμε να κατεβούμε στην επόμενη στάση. Γιατί το θέμα δεν είναι να έχουμε την δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε το ταξίδι, αλλά την δύναμη να το τολμήσουμε.


Και όταν τελικά φτάσουμε στο Τσιρίγο και κατέβουμε στο λιμανάκι του, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την ίδια την ευτυχία. Που καμιά φορά τρομάζει τους ανθρώπους, γι΄ αυτό λίγοι την ζουν, λίγοι την τολμούν. Η ευτυχία δεν είναι η ζωή, είναι οι στιγμές.


Μα αυτό που θα μένει πάντα, θα είναι η γλυκιά γεύση ότι αγγίξαμε το άπιαστο, ότι ζήσαμε έστω και για λίγο το όνειρο. Και όλα αυτά που νιώσαμε ήταν τόσο έντονα που δεν μπορούν να είναι κάλπικα. Ακόμα και αν πάρουμε το πλοίο της επιστροφής.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα