Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Τραγούδια της Φωτιάς.

Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, στο μουσικό αφιέρωμα της εβδομάδας θα σας παρουσιάσω την ταινία του Νίκου Κούνδουρου ''Τραγούδια της Φωτιάς''.
Είναι ένα ντοκιμαντέρ που περιλαμβάνει τη μαγνητοσκόπηση δύο συναυλιών, αυτή που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτή που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974). Επίσης και άλλες εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου.
Ο Νίκος Κούνδουρος έχει πει για την ταινία αυτή:''Το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μια ταινία ωδή στη λευτεριά''.
Θα σας παραθέσω μερικά αποσπάσματα από την ταινία και στο τέλος όλη την ταινία για όποιον θέλει να την δει. Αυτό που θέλω να προσέξετε στα βίντεο, πέρα από τις εξαιρετικές ερμηνείες, είναι το πάθος του κοινού. Που είναι αυτό το πάθος σήμερα;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι,
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά,
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη,
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά.


Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό



Τόσα τριαντάφυλλα
Τα `καψε το χιόνι
Αχ αυτή η άνοιξη
Με ματώνει


Έλα βάρκα να με πάρεις, πάρε με
πάρε με, έλα πάρε με,
και στης Κύπρου το λιμάνι βγάλε με,
βγάλε με, έλα βγάλε με.


Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" ο σαλτιπάγκος
πουλά τα νούμερα φτηνά
δραχμή τα ακροβατικά
οι αλυσίδες δωρεάν
το πήδημα θανάτου δυο δραχμές
χωρίς σκοινιά, περάστε κόσμε.


Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί,
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί,
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια,
σαν κάθε μέρα.


Βασιλικιά μου αγάπη μ΄ αγάπη θα στο λέω,
για το ό,τι έκανες αιώνια θα σε κλαίω,
γιατί όλους τους εχθρούς μας θα ξέκανες εσύ,
δόξα τιμή στ΄ αξέχαστο γελαστό παιδί.


ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΤΑΙΝΙΑ


Ναι αγαπημένη μου, εμείς για αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε, 
για να μπορούμε να έχουμε μία πόρτα, 
ένα άστρο, ένα σκαμνί ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί
 ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ. 
Για να έχουμε έναν έρωτα πού να μη μας τον λερώνουν, 
ένα τραγούδι πού να μπορούμε να τραγουδάμε. 
Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας πατάνε πάνω στον έρωτά μας. 
Πριν πούμε το τραγούδι μας μας σκοτώνουν . 
Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. 
Φοβούνται τον ουρανό πού κοιτάζουμε, 
φοβούνται το πεζούλι πού ακουμπάμε, 
φοβούνται το αδράχτι τής μητέρας μας 
και το αλφαβητάρι του παιδιού μας, 
φοβούνται τα χέρια σου πού ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά 
και να μοχθούν τόσο αντρίκια, 
φοβούνται τα λόγια πού λέμε οι δυό μας με φωνή χαμηλωμένη, 
φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί μας φοβούνται, αγάπη μου, 
και όταν μας σκοτώνουν νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ. 
Τάσος Λειβαδίτης

2 σχόλια:

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα