Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Μάνος και Λευτέρης.

Μαζί με το Μάνο Λοΐζο και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, θα κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν. Να θυμηθούμε αγαπημένα τραγούδια. Να θυμηθούμε δύο αγαπημένους καλλιτέχνες που απεικόνισαν με τα έργα τους τον πόνο μιας Ελλάδας που αγωνιζόταν για τα ιδανικά της, που ζούσε στην φτώχεια αλλά ζούσε με ελπίδα και όνειρα. 
Δυο καλλιτέχνες που στήριξαν το πολιτικό τραγούδι, που πολεμήθηκαν αλλά δεν το έβαλαν κάτω.
Καλή σας Κυριακή και καλή σας ακρόαση.
(επειδή ο blogger δεν μου επέτρεπε να αναρτήσω τις εκτελέσεις που ήθελα, κάτω από τα βίντεο έχω τα λιγκ που ήθελα να βάλω)

********

Στην πολιτεία βραδιάζει, το χιόνι τις στέγες σκεπάζει.
Ένα καμιόνι φορτώνει και κόβει στα δυο τη σιγή.
Περιπολία στους δρόμους και κάποια φωνή που διατάζει.
Κι εσύ ησυχάζεις, το δάχτυλο βάζεις να βρεις την πληγή.


Σαν φονιάς τη μαύρη νύχτα ξαγρυπνώ, πίνω δάκρυ πίνω πρόστυχο καπνό
με μαχαίρια στην καρδιά μου δεν μπορώ, να τραγουδήσω και να καρτερώ.
Ήλιε μου σε παρακαλώ, πες τους χαροκαμένους,
να κλαιν στης πίκρας το γιαλό, για μας τους προδομένους.


Μάνα δε φυτέψαμε ούτε ένα λουλούδι
κι ακριβοπληρώσαμε δυο σπυριά ζωή.
Μάνα δεν τελειώσαμε ούτε ένα τραγούδι,
ήλιο ζητιανέψαμε κι έχουμε καεί.
Έσβησε η ασετιλίνη χίμηξε σκοτάδι
βούλιαξε στη Μυτιλήνη το στερνό καράβι.


Αχ παλικάρι μου τα τρένα φύγαν, δεν έχει δρόμο για μισεμό
κι όσοι μιλούσαν για λυτρωμό,πες μου πού πήγαν πες μου που πήγαν.
Άχου καρδούλα μου φυλακισμένη, δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς
μόνο ο ντελάλης της αγοράς σε ξεκουφαίνει.


Όλοι σε φωνάζαν αρχηγό κι ήξερες μονάχα να διατάζεις
κι έτρεχα ξοπίσω σου κι εγώ, για να με κοιτάζεις.
Έγειρες στη γη να κοιμηθείς κι έγινε η καρδιά σου κυπαρίσσι
σου ‘πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς κι όμως έχω ζήσει.

Να ‘χαμε λέει ένα σουγιά κι ένα διπλό καρβέλι
να ‘χαμε και δυο στάλες μέλι, να γλύκαινε η καρδιά.
Θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός, παράδεισος η πλάση
στου φεγγαριού το τάσι, καφές βαρύ γλυκός.


8 σχόλια:

  1. "Ήλιε μου σε παρακαλώ" μακράν των υπολοίπων...
    Αυό το τραγούδι έχει την ιδιομορφία να 'χει τρεις μουσικούς δρόμους και δυο ρυθμούς διαφορετικούς και παρόλα αυτά να μην σου δίνει την εντύπωση σε καμια περίπτωση ότι πρόκειται για συρραφή διαφορετικών μερών.

    Είχε τέτοιο θεϊκό ταλέντο ο Λοϊζος, ώστε όλα αυτά τα κόλπα του έβγαιαν αυθόρμητα και όχι επιτηδευμένα, γι αυτό και ακούγονται όλα τόσο ωραία, τόσο φυσιολογικά, τόσο ανθρώπινα, τόσο εσωτερικά, τόσο συναισθηματικά τόσο δυναμικά και τόσο αληθινά.

    Από τις πολύ καλές κοινές στιγμές των δύο επίσης: το "έχω ένα καφενέ" και ο "Σεβάχ".

    Αλλά και όταν ήθελαν να χαβαλεδιάσουν με κάτι ελαφρολαϊκό, πάλι ήταν κορυφαίοι!
    Απ' το παποράκι του Μπουρνόβα ως την Τζαμάικα και τον Κουταλιανό, κάθε τους συνεργασία μοιάζει να 'ναι εμπνευσμένη από "Μούσα πολύτροπον"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μένα μου αρέσουν τα ελαφρολαϊκά τους καθώς ελαφρολαϊκιά και γω. Αλλά είπα να το πάω στο πιο πολιτικοκοινωνικό λόγω των ημερών.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  2. Μαρία Νι, πάρα πολύ ενδιαφέρον το αφιέρωμα-όπως πάντα- αλλά και πολύ συγκινητικό...

    Έκανα μπλογκ και πολύ θα χαρώ να έρθεις και να με επισκεφτείς!

    http://pistos-petra.blogspot.gr/

    "ΠΕΤΡΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ"

    ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ, ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου ήρθα. Πολύ ωραία, θα τα λέμε λοιπόν και από εκεί.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  3. Τα καλύτερα αφιερώματα!
    Να σαι καλά Μαρία μου!!!
    Καλή βδομάδα:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σας αρέσουν τα αφιερώματά μου.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  4. τι να σχολιάσεις γι αυτούς...ο αρχηγός από τα αγαπημένα μου...
    Καλή βδομάδα να έχεις Μαρία μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα