Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Επειδή αγάπησα τον εαυτό μου.

Πριν κάποιους μήνες είχα κάνει μια ανάρτηση. Ήταν η ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στα 70στά γενέθλιά του. Την διαβάζω συχνά.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές, που ο καθένας μας κάθεται και σκέφτεται τα χρόνια που πέρασαν, τα χρόνια που ζούμε, αυτά που θα έρθουν. Τα λάθη που κάναμε, τα πράγματα για τα οποία είμαστε περήφανοι. Τους ανθρώπους που ζήσαμε μαζί τους, αυτούς που χάσαμε, αυτούς που κερδίσαμε.
Κάποιες στιγμές είναι καθοριστικές, κάποιες ανούσιες, κάποιες πονάνε, κάποιες η θύμησή τους φέρνει χαρά.
Συνδυάζοντας λοιπόν, τις στιγμές και τα συναισθήματα που έχουμε για αυτές, καταλήγουμε σε κάποια συμπεράσματα για τους εαυτούς μας. Άλλοτε τα κρατάμε και τα υποστηρίζουμε, άλλοτε τα αναθεωρούμε και τα απορρίπτουμε.
Έτσι λοιπόν και γω σκέφτομαι...

Τίποτα μην θεωρείς δεδομένο στην ζωή σου. Τα πάντα ανατρέπονται, τα πάντα χάνονται και τα πάντα γεννιούνται ξανά.

Η ζωή φτιάχνεται στο δρόμο. Επέλεξε το μονοπάτι σου και περπάτησε το με θάρρος. Και αν τελικά δεν είναι το σωστό μην ντραπείς να πεις ''απέτυχα''. Θα σου έχει μείνει τουλάχιστον η διαδρομή.

Είναι ηλίθιο να κρίνεις τους άλλους για τις πράξεις τους, γιατί αυτές τις ίδιες πράξεις θα τις κάνεις και συ και ίσως με μεγαλύτερη βλακεία.

Είναι ουτοπικό να περιμένεις από τους ανθρώπους να μην υποκύπτουν στις αδυναμίες τους.

Είναι σπατάλη φαιάς ουσίας να αναλύεις το πως θα μπορούσες να αποφύγεις κάποιες καταστάσεις.

Μην στεναχωριέσαι πριν γίνει το κακό. Θα στεναχωρηθείς μετά, αφού γίνει, αν γίνει.

Πρέπει να ακούς τους φίλους σου να σου αναλύσουν την βλακεία που έκαναν, να τους αφήσεις να ξεσπάσουν, να κλάψουν, χωρίς να πεις τίποτα όσο και να πιστεύεις το αντίθετο.

Πρέπει να βγάλεις από το λεξιλόγιό σου την λέξη εγώ.

Τα λάθη είναι δώρα. Αρκεί να τα ανοίξεις και να τα αποδεχτείς και όχι να τα επιστρέψεις.

Ο έρωτας δεν ρωτά, χτυπά αλύπητα.

Για έναν έρωτα αξίζει να βασανιστείς, αλλά όχι να καταστραφείς.

Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται εν δυνάμει καλοί. Η διαδρομή της ζωής είναι αυτή που σαπίζει την ψυχή τους ή την κάνει να ανθίζει.

Δε υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Πολλές φορές αυτό δεν το αντιμετωπίζουμε ως δώρο αλλά ως κάτι δεδομένο. Αλλά δεν είναι έτσι. Η αγάπη μας χαρίζεται δεν μας δίδεται. Και ως χάρισμα θα πρέπει να την αντιμετωπίζουμε και όχι ως δόσιμο.

Και τέλος...
Στην ζωή δεν παίρνουμε αυτό που αξίζουμε, αλλά αυτό που διεκδικούμε. Αυτό που διεκδικήσαμε με πάθος και αποκτήσαμε, είναι τελικά αυτό που μας αξίζει.

Και κάπως έτσι ζω την ζωή μου και έτσι πορεύομαι.
Περιμένω να ακούσω και τα δικά σας.

****

Με αφορμή αυτή την προσωπική ανάρτηση, δράττομαι της ευκαιρίας να απαντήσω στο παιχνίδι που με κάλεσε ο Ρασκόλνικωφ και να πω 7 πράγματα τα οποία δεν μ΄αρέσουν.

1. Δεν μου αρέσουν οι αγενείς άνθρωποι. Η ευγένεια για μένα είναι το βασικότερο προσόν.

2. Δεν μ΄αρέσει να καπνίζουν στο δρόμο. Μάλιστα όταν βλέπω μαμάδες να καπνίζουν και να κρατούν τα παιδιά τους από το χέρι μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

3. Δεν μ΄αρέσουν οι ξερόλες. Και όταν αρχίζουν τις φιλοσοφίες τους δεν κάνω καν τον κόπο να συμμετέχω. Με κουράζει αφόρητα αυτό, για αυτό σιωπώ.

4. Δεν μ΄αρέσουν οι μίζεροι και απαισιόδοξοι άνθρωποι. Μου μεταφέρουν αρνητική ενέργεια και με πιάνει πονοκέφαλος.

5. Δεν μου αρέσει η τσιγκουνιά. Αυτός που είναι τσιγκούνης στα λεφτά είναι και στα αισθήματα.

6. Δεν μ΄αρέσει να πετάω φαγητό. Είναι ντροπή.

7. Δεν μου αρέσει η ακατάσχετη βωμολοχία. Δεν είναι καθόλου σικ και ευγενικό.

Αυτά.

Όποιος θέλει ας το παίξει

Καλό μήνα.

(Χωρίς τραγουδάκι θα σας άφηνα σήμερα... όχιιιι!!! Θα ροκάρουμε ελληνικά)











6 σχόλια:

  1. Όταν το εγώ γίνει εμείς θα μας επιτρέψει να αλλάξουμε και ζωή μας.
    Στα δεν σου, μου επιτρέπεις να συμπληρώσω μόνο ένα.
    Δεν μπορώ και δεν ανέχομαι όλους αυτούς που νοιάζονται για μένα χωρίς εμένα.
    Καλό βράδυ .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ κι επαυξάνω. Αυτό το Εγώ θα μας καταστρέψει.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  2. Υπάρχει ένα τετράστιχο απ τους Χαϊνηδες που συνοψίζει τα παραπάνω

    "Πάνω στο στέμμα μου βρυχάται άγριος λιόντας
    κι έιναι του άγνωστου ο πιο μεγάλος τρόμος
    το ξέρεις, μάτια μου, πως δεν υπάρχει δρόμος
    αφού το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας".

    7 πράγματα που δε μ αρεσουν;

    Τα 7 δικά μου θανάσιμα αμαρτήματα:

    -Η απολυτότητα
    -Η ευθυνοφοβία
    -Η αδράνεια
    -Η αναισθησία
    -Ο εγωνεκτρισμός
    -Η προσκόλληση
    -Η απληστία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ όμορφοι στίχοι!

      Όσο για τα θανάσιμα αμαρτήματά σου μήπως φωτογραφίζεις τον Έλληνα;

      Φιλιά.

      Διαγραφή
  3. Πολύ σοφά και όμορφα!Κάποια τα τηρώ και κάποια θα προσπαθήσω!:)

    Ω ευχαριστώ που έπαιξες το παιχνίδι!:):)

    Χμμ!ΆΚου!Οι απαισιοδοξοι άνθρωποι σου δίνουν μια άλλη διάσταση στη ζωή,οπότε πρέπει να τους έχεις ενταγμένους στη ζωή σου για να σε κρατάν στο έδαφος!
    Όσο για την αγένεια και μένα δε μ' αρέσει,αλλά όταν έχω νεύρα μπορεί να πάρει κανέναν άσχετο!!:/

    Σε χαιρετώ!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν λέω αγένεια δεν εννοώ τον εκνευρισμό αλλά να είσαι ευγενής ας πού με στο δρόμο, με κάποιον ξένο, σε κάποιο κατάστημα. Αν είσαι παντού έτσι θα είσαι και στην οικογένεια.

      Φιλιά.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα