Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Πόσο κοντά είμαστε στο 1984;

Πόσο κοντά είμαστε στο αμάρτημα της σκέψης; Πόσο κοντά ήμαστε στο να θεωρηθεί η σκέψη ως το μεγαλύτερο έγκλημα; Μήπως για μερικούς η δουλειά έχει γίνει; Πόσο κοντά είμαστε σε μια οργουελική κοινωνία;


Στην κοινωνία του Όργουελ η διαμόρφωση της προσωπικότητας δεν έχει καμία αξία. Δεν υπάρχουν επιχειρήσεις, δεν υπάρχουν προιόντα, δεν υπάρχει απόλαυση, ούτε υλική, ούτε συναισθηματική. Οι άνθρωποι είναι ίδιοι, πανομοιότυποι, χωρίς ενδιαφέροντα, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς ενθουσιασμό. Οτιδήποτε μπορεί να αναπτύξει την σκέψη, ελευθερία, παιδεία, βιβλία, τύπος, διαπροσωπικές σχέσεις, φέρεται ως άχρηστο και περιττό. Δεν χρειάζονται σχολεία, οικογένεια, διασκέδαση. Οι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι χωρίς σκέψη. 
Έτσι κι αλλιώς τους έχουν φανατίσει με έναν ανύπαρκτο πατριωτικό πόλεμο, ένα ανύπαρκτο μεγάλο κίνδυνο, ένα ανύπαρκτο αδίστακτο εχθρό.   

Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.

Όλοι πιόνια στα χέρια της κυβέρνησης, του Μεγάλου Αδερφού του ανύπαρκτου μεγάλου αδερφού. Ο Μεγάλος Αδερφός είναι αυτός που παρατηρεί και παρακολουθεί τους πάντες και τιμωρεί με θάνατο αυτόν που θα υποπέσει στο έγκλημα της σκέψης. Αφού όμως αγαπήσει τον Μεγάλο Αδερφό. Αφού γιατρευτεί από την σκέψη.
Οι άνθρωποι σε αυτή την κοινωνία δεν έχουν παρελθόν. Εφόσον δεν δουλεύουν το μυαλό τους δεν έχουν μνήμη. Δεν έχουν αναμνήσεις. Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον, και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν. 
Μα ο ήρωας μας θυμάται. Θυμάται να φορά ρούχα με χρώματα, θυμάται λιβάδια με λουλούδια, θυμάται την μυρωδιά του καφέ, του αληθινού καφέ, θυμάται μερικά λόγια του Σέξπιρ. Θυμάται το άγγιγμα της μητέρας του, θυμάται την αίσθηση της αγάπης της. Θυμάται ένα σπίτι, μια οικογένεια, ζεστασιά και θαλπωρή. Επηρεασμένος από τον Μεγάλο Αδερφό πολλές φορές θεωρεί ότι οι αναμνήσεις αυτές δεν είναι αληθινές. Και προσπαθεί να τις αποβάλει. Γιατί τον κάνουν να σκέφτεται. Τον κάνουν να νιώθει. 
Και έτσι με αυτές τις σκέψεις θα κάνει το μεγαλύτερο και το πιο απαγορευμένο. Αυτό που δεν είχε ξανανιώσει, δεν ήξερε καν ότι υπήρχε. Θα ερωτευτεί. Θα νιώσει την Αγάπη. Και έτσι θα νικήσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Και αναρωτιέμαι λοιπόν πόσο κοντά είμαστε σε κάτι τέτοιο; Ανησυχώ μήπως μερικοί από εμάς έχουμε ήδη αποβάλει από το μυαλό μας την σκέψη, ότι έχουμε ξεχάσει το παρελθόν μας, ότι δεν έχουμε μνήμη, ούτε ιστορική, ούτε συναισθηματική. Και πολλοί έχουν βολευτεί στην μη σκέψη. Τους είναι πιο ξεκούραστο να είναι σκλαβωμένοι στο καναπέ τους, πάρα ελεύθεροι στο δρόμο. Και ψηφίζουν τους ίδιους αποτυχημένους, γιατί έχουν αποδεχτεί πλέον την δουλεία τους. Δεν επαναστατούν διότι θεωρούν ότι έτσι είναι τα πράγματα και δεν θα αλλάξουν ποτέ. 
Οι κυβερνήσεις βρίσκουν έδαφος να πατήσουν και σιγά σιγά μας παίρνουν τη σκέψη. Μας εγκλωβίζουν σε πολέμους, δημιουργούν φτώχεια, μετανάστευσή, πείνα, ανεργία. Ώστε να μην μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Να θέλουμε την επιβίωση και όχι τη ζωή. Να μην έχουμε αξίες και όνειρα. Χωρίς παρελθόν, χωρίς παρόν και φυσικά χωρίς μέλλον.
Και χωρίς αυτά τα εφόδια πως θα πολεμήσουμε τον Μεγάλο Αδερφό που έρχεται;
Πόσο κοντά είμαστε τελικά στο 1984;


4 σχόλια:

  1. Χωρις ιστορικη μνημη δεν μπορει να δημιουργηθει πολιτικη συνειδηση Γι αυτο βλεπουμε τους ναζιστες να παρουσιαζονται ως επαναστατες να χαιρετουν ξεδιαντροπα οπως ο μεγας δημιος της ανθρωποτητας να υβριζουν τον ανθρωπο που κατεβασε τη μιαρη σβαστικα απο τον ιερο βραχο της ακροπολης. η κολαση ηδη ειναι εδω! ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...η κόλαση ήδη είναι εδώ... αυτό φοβάμαι και γω αγαπητή Βάσω.
      Καλησπέρα.

      Διαγραφή
  2. Ας μας σώσει κάποιος απ' τους σωτήρες!!
    Ας πάψουμε να τους ψηφίζουμε!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο μόνος σωτήρας είμαστε εμείς.
      Καλό βράδυ καλή μου

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα