Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Τι είναι ο άνθρωπος;

Ναι... τόσο κλισέ, αλλά και τόσο αληθινό. Τι είναι ο άνθρωπος; Πραγματικά ένα τίποτα. 
Μια φορά, πολύ παλιά, είχα ακούσει στην τηλεόραση από μια ψυχολόγο, ότι αυτό που μας σοκάρει περισσότερο σε έναν θάνατο, είναι κάτι πιο βαθύ, κάτι πιο υποσυνείδητο. Είναι ο φόβος του δικού μας θανάτου. Και πόσο μου έχει καρφωθεί τόσα χρόνια αυτό στο μυαλό. Έτσι είναι νομίζω. Κάθε θάνατος, μας γκρεμίζει την ματαιοδοξία μας, αναμενόμενοι και το δικό μας τέλος. Και σαν σκέψη είναι από την μια καλό. Αλλά το κακό είναι ότι η  ματαιοδοξία  μας δεν γκρεμίζεται συνειδητά, αλλά την γκρεμίζει ο φόβος. Και ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να μαθητεύσει το μυαλό και να το νουθετήσει. Και όταν φύγει το πρώτο σοκ, αρχίζουμε να την ξαναχτίζουμε. Με το ίδιο πάθος, το ίδιο αχόρταγα.
Το είχα γράψει και πιο παλιά. Όσο μεγαλώνεις αναπόφευχτα κάποιοι άνθρωποι θα φύγουν από την ζωή, σε αντίθεση με το όταν είσαι μικρός, που οι άνθρωποι μπαίνουν συνήθως στην ζωή σου.
Και σκέφτεσαι και λες: πρέπει να σου συμβεί και στο σπίτι σου για να πάρει μπρος το μυαλό σου και να δουλέψει; Και να πεις δεν παν στο διάλο οικονομικά προβλήματα και τέτοιες σαχλαμάρες. Γιατί όλα είναι μάταια, μάταια, μάταια. Ξέρω ότι είναι δύσκολο όταν σε ζώνουν τα χαράτσια να το σκεφτείς. Αλλά τουλάχιστον να μην χαθούμε μεταξύ μας. Οι στιγμές που περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους είναι και πρέπει να είναι πολύτιμες. Και να τις χαιρόμαστε όσο μπορούμε περισσότερο. Γιατί είναι ένα δώρο που μπορούμε να το χάσουμε ανά πάσα στιγμή. Χαρείτε τες, μην τις θεωρείτε δεδομένες και μην αφήνετε να πάει καμία χαμένη. Γευτείτε τους ανθρώπους σας.
Ένας άνθρωπος έφυγε, δεν ήταν πολύ κοντινός μου, αλλά μου έδωσε την αφορμή να γράψω αυτό το κείμενο. Συγνώμη για τον μακάβριο χαρακτήρα αλλά όλα μέσα στην ζωή είναι... κλισέ και αυτό, αλλά επίσης αληθινό.


4 σχόλια:

  1. Η σκηνή αυτή είναι τέλεια, από το Η γυνή να φοβείται τον άνδρα!

    Εκείνο που πιστεύω είναι πως η ζωή έχει μια δική της αξία, ακόμα και τα ασήμαντα έχουν αξία, το πιο παράξενο είναι πως τα άψυχα πράγματα ζουν πολύ περισσότερο από τους ανθρώπους. Κι έτσι λέω πως αυτό που αφήνει ένας άνθρωπος πίσω του, το έργο του, κάτι που έφτιαξε με τα χέρια του, ή κάτι που είπε, αυτό είναι η μνήμη του και η παρακαταθήκη για τη συνέχεια.

    Δηλαδή ο άνθρωπος ο ίδιος, σαν σώμα, είναι φθαρτός, αλλά τα έργα του μένουν. Σκέψου π.χ. που βρίσκουν οι αρχαιολόγοι στις ανασκαφές σπίτια ή και μικροαντικείμενα της καθημερινότητας, αλλά και τα μεγάλα μνημεία. Αυτά ζουν χιλιάδες χρόνια ενώ τα έφτιαξαν φθαρτοί άνθρωποι που είχαν μόνο λίγα χρόνια ζωής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκαιο... απλά όλα αυτά τα άφθαρτα μοιάζουν τόσο μάταια όταν φεύγει κάποιος, ενώ στην ουσία είναι το σημάδι που αφήνει στον χρόνο.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  2. ΜΠΡΕΧΤ¨΄Τι ειναι ο ανθρωπος?ΠΟυ να ξερω ο ανθρωπος τι ειναι ξερω την τιμη του μοναχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα