Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Όλα τελικά ξαναγυρνάν σε μας.

Όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές.
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.


Σαράβαλο
Ποιος κλαίει μέσα μου και μου λέει
ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει,
η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει.
Ποιος σκάει ο κόσμος που το πάει,
αυτή η βρωμοάνοιξη με σκίζει με μεθάει 
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο στ'αστέρια ξεφυσάει.


Το ποτάμι
Η μοναξιά σου είναι ένα βρώμικο λιμάνι,
κανείς δεν θέλει στα νερά του να σταθεί,
μην την ακούς όταν μιλάει κάψε ό,τι πρέπει να καεί.
Σου λέω μην βιάζεσαι, δεν ξέρεις πού έχεις φτάσει.
Ξυπνάς μια μέρα μ'ένα υπέροχο φιλί
και όσα για πάντα είχες χάσει,
για πάντα έχουν σωθεί


Κυρία των μέσα μου ανέμων
Πιο ριψοκίνδυνος κι από το Ναζωραίο
θα περπατήσω πάνω απ'την κινούμενη,
τη σαρκοφάγο άμμο,
που διατηρεί απρόσιτες τις χώρες των ιερών παλιάτσων
και των σεληνιασμένων γελωτοποιών.
Τραυλίζοντας λόγια ισχνά
μα και σπουδαία,
θ'αποσυρθώ στις προθανάτιες κοιλάδες των λοιμών
και της αγάπης,
όπου απ'το μαύρο χώμα τους διάσπαρτα ξεφυτρώνουν
κορμιά ανθρώπινα διαμελισμένα,
πλάι στις φεγγαρολουσμένες παπαρούνες.
Ίσως κι εγώ εκεί να λησμονήσω τον τραυματία ουρανό
και ν' αρχινήσω ένα τραγούδι που θα λέει μόνο
σ' αγαπώ,σ' αγαπώ.
Και σαν τελειώνει θα σταματάνε τα ποτάμια
κι οι οδοντοστοιχίες θα εκρήγνυνται.
Και θα γεμίζει ο αέρας πέταλα καρατομημένων ανθών,
καρπούς γυναικείων χεριών
και λιωμένα κοσμήματα.


Διψάω σαν ψάρι στο βυθό
Οι νύχτες μου χαμογελούν,
ποτίζουν με αίμα τον γλυκό μου πυρετό
και οι μέρες όλες με καλούν μέσα απ' το στόμα τους να πιω
τον μυρωμένο τους αφρό.
Κι όμως εγώ...
Διψάω σαν ψάρι στο βυθό
κι ασφυκτιώ,
κι ασφυκτιώ σαν συννεφάκι
μέσα στον καθαρό ουρανό.


Θέλω να είμαι η μουσική
Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου,
σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου,
να γίνω αέρας και να ’ρθω να κλαίω στην αυλή σου,
σαν σκύλος σαν θεός σαν εραστής σου.


Άγρια των άστρων μουσική
Μ' όσα φύγαν, μ' όσα έχουν πια χαθεί,
μ' ό,τι μέσα μου έχω ως τώρα περισώσει,
ξεκινάω κάθε μέρα απ' την αρχή,
τα μετράω και περιμένω να νυχτώσει.


Η αγάπη ορμάει μπροστά
Κι όταν καμιά φορά
στέκει και την αγγίζω
μου λέει είμαι φωτιά
μα μοναχά δροσίζω.
Κι άμα καώ γελά
μα εγώ πονάω και βρίζω
και πάω να γιατρευτώ ξανά.


Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
Έσταζε το φεγγάρι τη θλίψη του στα χείλη μου,
βούλιαζα σ’ ένα πικρό απόκοσμο πυθμένα.
Έβλεπα τη φωτιά που ερχόταν κατά πάνω μου
και δρόσιζα τη σκέψη μου με σένα..


Σ' ένα ανοιξιάτικο λιβάδι
Γελούσες κι έλιωναν
τα σύννεφα κι οι σκέψεις μου.
Σ' ένα ανοιξιάτικο λιβάδι
ήμασταν μόνοι.
Ξάπλωνα κι είχα το κεφάλι μου στα πόδια σου.
Κι άκουγα το χορτάρι να μεγαλώνει.


Ωκεανός
Μες στον σκληρό μες στον ατέλειωτο χειμώνα
κρύβομαι ακόμα κι όμως νιώθω δυνατός
είμαι σταγόνα κι ωκεανός.


Οι φωτογραφίες είναι δικές μου
Ποίηση: Γιάννης Αγγελάκας

8 σχόλια:

  1. Ωραίες φώτο!:)
    Δε πρόαλαβα να διαβάσω όλους τους στίχους,αλλά οι καλές φώτο πάνε μόνο με καλους στίχους!!:)

    Καληνυχτώ!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Yπεροχες φωτογραφιες ςυγκλονιστικοι στιχοι! ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Αγγελάκας πάντα καυστικός και ρομαντικός μαζί.
      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  3. Έκαμες καλό "συνταίριασμα" εικόνας και στίχων και το αποτέλεσμα ΑΨΟΓΟ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα