Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Matador.


Ας μιλήσουμε λίγο για σινεμά.
Το σινεμά είναι μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες. Με μια ταινία μπορεί απλά να ξεχαστείς, μπορεί να προβληματιστείς, μπορεί να κλάψες ακόμα και να εκνευριστείς. Ένα μέσο παραγωγής συναισθημάτων. Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία το είδος αυτό με έχει απογοητεύσει τρομερά. Και έτσι έχω σταματήσει να ασχολούμαι ιδιαίτερα.
Συνήθως προτιμώ αγγλόφωνο σινεμά, για το λόγο του ότι δεν τα πάω και τόσο καλά με τους υπότιτλους και προτιμώ να παρακολουθώ τους ηθοποιούς και όχι να διαβάζω. Και αφού η μόνη γλώσσα που κατέχω είναι τα Αγγλικά, έτσι μοιραία επιλέγω αγγλόφωνες ταινίες.
Μέχρι που ανακάλυψα πριν χρόνια τον Πέδρο Αλμοδοβάρ. Ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους δημιουργούς, που είτε τον μισείς, είτε τον λατρεύεις. Δεν υπάρχει κάτι μεσοβέζικο. 
Η γλώσσα στις ταινίες τους σου μιλάει κατευθείαν στην ψυχή. Δεν χρειάζεται να ξέρεις Ισπανικά για να δακρύσεις. Είναι αυτός ο αριστοτεχνικός τρόπος που σου περνά την συγκίνηση, χωρίς ιδιαίτερα δύσκολους και βαρύγδουπους διαλόγους. Ακόμα και με ένα απλό πλάνο, χωρίς λόγια.


Η πρώτη ταινία που είδα τυχαία ήταν το ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης''. Αν και είναι μια ταινία χωρίς ιδιαίτερη πλοκή, έχει ένα ιδιαίτερο τρόπο να σε κάνει να κολάς και να αφήνεσαι στον νευρικό κλονισμό των γυναικών, χωρίς να γίνεται ούτε μια στιγμή κουραστικός. Αυτή η ταινία ήταν έρωτας κεραυνοβόλος για μένα. Κάτι συμβαίνει εδώ, είπα. Κάτι με τραβάει. Και έτσι ξεκίνησα να τον ψάχνω και να τον αναζητώ. Βέβαια το να βρεις ταινίες του Αλμοδοβαρ στην δεκαετία του '90 και μάλιστα σε μια επαρχιακή πόλη ήταν σαν να ψάχνεις βελόνες στα άχυρα.


Την λύση την έδωσε το ''Όλα για τη μητέρα μου'', για την οποία απέσπασε στην Χρύση Σφαίρα στις Κάννες. Έτσι έγινε σχετικά γνωστός στο ελληνικό κοινό.  Μετά τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα να δω το ''Όλα για τη μητέρα μου'' στην αρχή αμφιταλαντεύτηκα για όλη αυτή την παρέλαση των τραβεστί και των σχέσεών τους. Αλλά πάλι κάτι μαγικό που έκλεισε τα μάτια και μου άνοιξε τα μάτια της ψυχής, ώστε να με ανταμείψει στο τέλος με την απολυτή συγκίνηση, που δεν νομίζω να είχα νιώσει σε άλλη ταινία μέχρι τότε.
Γιατί βγάζοντας πάντα το καλύτερο από τους ηθοποιούς του, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το υποκριτικό τους ταλέντο. Ακόμα και η Πενέλοπε Κρουζ και ο Αντόνιο Μπαντέρας μοιάζουν να είναι τελείως διαφορετικοί ηθοποιοί από ότι τους έχουμε γνωρίσει στον αμερικάνικό κινηματογράφο. 
Αυτό είναι και το ταλέντο του. Να σου περνά με ένα απίστευτο τρόπο τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών ακόμα και αν οι ζωές που υποδύονται είναι κάτι παντελώς άγνωστο για σένα και ίσως πολλές φορές μη αποδεκτό. Γιατί η αγάπη, το μίσος, ο έρωτας, η φιλία είναι ίδια όποιος και να τα νιώθει. Αρκεί να τα νιώθει αληθινά και τίμια. 
Πολλοί έχουν ονομάσει τις ταινίες του με τον γραφικό χαρακτηρισμό ''κιτς μελό''. Το θέμα είναι ότι ο Αλμοδοβάρ ισορροπεί πάνω σε αυτή την πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει το κιτς με το αριστούργημα. Και ισορροπεί με πολύ περίτεχνο τρόπο. Και εκεί που νομίζεις ότι βρίσκεται στην κιτς πλευρά, ξαφνικά σου ταρακουνά την ψυχή και αφήνεσαι στην έκρηξη των συναισθημάτων που προκαλεί.
Και ούτε χρειάζεται ιδιαίτερα σενάρια και πλοκή για να σου δώσει να καταλάβεις. Όπως στο ''Γυρνα πίσω''. Η αγάπη της μάνας για το παιδί της είναι πάνω από από κάθε διάλογο και δεν χρειάζεται λόγια για να την περιγράψεις. Μόνο το κλαμένο βλέμμα της Κρουζ καθώς τραγουδά, φτάνει να το νιώσουμε.


Και αυτός είναι ο στόχος του. Να μας φέρει στο αποκορύφωμα της απόλυτη συγκίνησης, να μας βγάλει όλα τα συναισθήματα από μέσα μας, ακόμα και τα πιο βασανιστικά και να μας κάνει να καταλάβουμε ότι τελικά όλοι οι άνθρωποι γεννιόμαστε εν δυνάμει καλοί. Γεννιόμαστε για να νιώθουμε όμορφα πράγματα, αλλά η ζωή είναι αυτή που μας κάνει να σαπίζουμε μέσα μας.
Ο Πέδρο Αλμοδοβάρ είναι ο Matador των συναισθημάτων μας.


12 σχόλια:

  1. Είναι φάτσα ο άτιμος.
    Έχει μια αξεπέραστη αδυναμία στις γυναίκες ηθοποιούς τις οποίες αναδεικνύει μέσα από τις ταινίες του.

    Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι και η Πενέλοπε Κρουζ αναδείχθηκε μέσω του Αλδομοβάρ.

    Μεγάλη φάτσα ο ματαντόρ σου.

    Είναι πολύ καλός στη δουλειά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι οι γυναίκες και τα πάθη τους είναι η αδυναμία του. Πολύ καλά μας διαβάζει.

      Διαγραφή
  2. M'άρεσε πολύ η αναλυση του θέματος! Πραγματικά πολύ καλή! Συγχαρητήρια...
    Θα κρατήσω το "Ο Πέδρο Αλμοδοβάρ είναι ο Matador των συναισθημάτων μας"
    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ καλή μου.

      Ε δεν είναι ο άτιμος;

      Διαγραφή
  3. Είχα δει τα Ψηλά Τακούνια πολλά χρόνια πριν και είχα ενθουσιαστεί. Μετά είχα δει μια άλλη ταινία με μια που αναστένεται, δεν θυμάμαι τον τίτλο, αλλά γενικά σχημάτισα την αίσθηση οτι έχει μια μανιέρα, δηλαδή ένα στυλ που επαναλαμβάνεται, όπως η εμμονή με τους τραβεστί και γενικά ένα τρελιάρικο που με κουράζει, κι έτσι τον εγκατέλειψα! Αλλά είναι και το σινεμά όπως με τη μουσική: διαλέγεις ανάλογα τη φάση σου!

    Καληνύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ''Μίλα της'' θα λες.
      Η αλήθεια είναι ότι έχει κάποιες εμμονές αλλα δεν το θεωρώ κακό.
      Περί ορέξεως που λένε.
      Όσο για τα ''Ψιλά τακούνια'' είναι από τις καλύτερες του.

      Διαγραφή
    2. Α, ναι το Μίλα της, με μια σε κώμα που μένει έγκυος ... και άλλα κουλά! Χαχα, όχι εντάξει, είναι καλλιτέχνης σίγουρα.

      Καλημέρα

      Διαγραφή
    3. Ε κοίτα...δεν λέω, σαν ιδέα ήταν κουλή.
      Αλλά το θέμα είναι ότι αυτό το κουλό σε κάνει να το βλέπεις νορμάλ.
      Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου για αυτήν την ταινία.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  4. Οι πιο προσφατες (Το Δερμα που Κατοικω, Σπασμενες Αγκαλιες και Γυρνα Πισω) μου αρεσαν πιο πολυ απο τις παλιοτερες.
    Αυτες που δε μου αρεσαν καθολου ειναι η Κικα και το Κακη Εκπαιδευση. Γενικα για να παρακολουθησεις Αλμοδόβαρ πρεπει να εχεις συνηθισει τις παραξενιες του. Μετα βλεπεται ανετα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι ότι καθώς περνούν τα χρόνια οι ταινίες του βελτιώνονται κατά πολύ.
      Ειδικά η τελευταία είναι ίσως η καλύτερη.
      Είναι ένα δύσκολος δημιουργός, με πολλές παραξενιές.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  5. Και μένα μου αρέσει ο Αλμοδόβαρ!
    Και το αγγλικό σινεμά, όχι μόνο λόγω γλώσσας.
    Και οι ταινίες απ' το Sundance!
    Ανεξάρτητος Αμερικανικός κινηματογράφος...
    Εχει κάτι διαμαντάκια!
    Ψάξτο.
    Φιλιά:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτόν το καιρό δεν βλέπω ταινίες, δεν προλαβαίνω.
      Αλλά ότι και να έχω ξεκινήσει τώρα τελευταία να δω με απογοήτευσε οικτρά.
      Ευχαριστώ για την πρόταση.
      Φιλιά.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα