Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Bloggolexotanil.


Η μεγάλη ψυχολογική καταπίεση που υφίσταντο οι Έλληνες τα δυο τελευταία χρόνια είναι γεγονός αναμφισβήτητο πλέον. Και δεν χρειάζεται ούτε στατιστικές, ούτε έρευνες για να διαπιστωθεί και να επιβεβαιωθεί. Το ζούμε κάθε μέρα όλοι μας. Το βλέπουμε στο εαυτό μας και στα πρόσωπα τριγύρω μας. Βλέπω ανθρώπους δυνατούς να καταρρέουν ψυχολογικά, να μην βρίσκουν διέξοδο και ευχαρίστηση σε τίποτα πλέον. Και το τρομακτικό είναι ότι όλο αυτό είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση που παρασέρνει όλους μας σιγά σιγά, ακόμα και αυτούς που δεν έχουν επηρεαστεί από την κρίση. Όλη Ελλάδα ζει στα πρόθυρα της κατάθλιψης, απόρροια της οικονομικής αστάθειας και το τραγικό είναι ότι πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν ήδη λυγίσει μπροστά στο τέλμα που όλοι βιώνουμε.
Σε μια συζήτηση που είχα σήμερα με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, σχετικά με τις διεξόδους που πρέπει να αναζητήσει ώστε να νιώσει καλύτερα, μου ανέφερε κάτι που καιρό το είχα κάπου μέσα στο μυαλό μου αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Μου είπε επί λέξη ''εσύ έχεις το blog, σου βγάζει από το μυαλό τις κακές σκέψεις''. Και εκείνη την στιγμή ένιωσα μέσα μου μια μεγάλη αλήθεια και παράλληλα κατάλαβα πόσο πολύ με έχει βοηθήσει αυτή η διαδικασία.
Αν αναρωτηθούμε την ραγδαία αύξηση των ιστολογίων στην χώρα από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση θα πρέπει να σκεφτούμε ότι η δημιουργία τους ξεφεύγει από τα όρια της μόδας και ίσως έχει βαθύτερα αίτια. Πέρα από τα ιστολόγια που γίνονται είτε για οικονομικούς σκοπούς είτε για λόγους διαφήμισης και προώθησης, τα οποία θα γινόντουσαν ούτως ή άλλως, υπάρχουν και οι προσωπικές σελίδες του καθενός, στις οποίες όλοι μας καταθέτουμε τον πόνο μας και τις ανησυχίες μας. Και λόγω του ότι αυτή την στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες μπλογκς σημαίνει ότι ο κόσμος προσπαθεί να εκφραστεί και να βρει ίσως μια παρηγοριά σε αυτό. Μήπως όλο αυτό είναι και ένα είδος ψυχοθεραπείας;
Θα μιλήσω για μένα. Για μένα, ναι είναι. Καταρχάς συγκεντρώνω τις σκόρπιες σκέψεις καλές ή κακές, τις οργανώνω σε κείμενο και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την τακτοποίηση του κομφούζιου που επικρατεί στο μυαλό μου. Γιατί πολλές φορές ενώ έχεις την λύση κάπου σε μια γωνιά του εγκεφάλου σου, αυτή είναι κρυμμένη πίσω από άλλες σκέψεις που σε εμποδίζουν να την βρεις. Παράλληλα η έκφραση των σκέψεων είναι πιο εύκολη λόγω της ανωνυμίας.
Πέρα όμως από την κατάθεση των σκέψεων, ένα άλλο κομμάτι είναι εξίσου σημαντικό. Η επικοινωνία. Είναι υπέροχο πόσοι πολλοί άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να σε διαβάσουν, να σου μιλήσουν, να σε υποστηρίξουν και να σε στηρίξουν. Όλη αυτή η διαδικασία των σχολίων, η αναμονή των απαντήσεων, η ευχαρίστηση που πέρνεις από ένα καλό λόγο ή αντίθετα η δυσαρέστηση από κάποια αποδοκιμασία, δημιουργεί μια πολύ γοητευτική και ελκυστική ατμόσφαιρα. Ανακαλύπτεις ότι τελικά δεν είσαι μόνος και πέρνεις κουράγιο. 
Είναι λοιπόν σίγουρο ότι όλοι μας έχουμε κάτι να πούμε, είτε αυτό είναι κάτι σημαντικό που αφορά την ζωή όλων μας είτε κάτι πιο καθημερινό. Και ίσως αυτό το βάρος που κουβαλάμε και θέλουμε να το εξωτερικεύουμε, να βρίσκει εκτόνωση στις γραμμές κάποιας ανάρτησης. Δηλαδή βρισκόμαστε, μέσω των μπλογκς σε μια εγρήγορση ψυχολογική και νοητική, που αληθινά πιστεύω, ότι πολλές φορές βοηθά στο να κρατάμε τις βίδες του μυαλού μας στην θέση τους. 
Είναι πάντως γεγονός ότι έχει δημιουργηθεί κάτι πολύ όμορφο και αληθινό μα πάνω από όλα ανεξάρτητο και δικό μας...(μέχρι τώρα τουλάχιστον). Ένα group therapy με δικά μας bloggolexotanil.

το βιντεάκι είναι δικό μου.

19 σχόλια:

  1. Για σου Μαρία Νι .Πολύ καλή ανάρτηση , σε προσωπικό (ατομικό) επίπεδο αυτή η ενασχόληση είναι ίσος μια από της καλύτερες διεξόδους , εκτός από την επικοινωνία με άλλους , σου δίνη και ένα κίνητρο για περισσότερη μάθηση .
    Είναι πολύ καλό αλλά από μόνο του δεν φτάνει . Ο αγώνας μόνο μέσα από το πληκτρολόγιο δεν τους τρομάζει .
    Πιστεύω πως αν αυτή την απρόσωπη φιλική σχέση μέσα από τη διαφορετικότητα του καθενός που έχει δημιουργηθεί μεταφερθεί μαζί με άλλους έξω από το κλειστό δωμάτιο στο δρόμο οι νίκες θα είναι εντυπωσιακές.
    Τέτοια ώρα καληνύχτα και καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ μεγάλη αλήθεια αυτό που λες καθώς επίσης και τολμηρή πρόταση...φαντάζεσαι να γίνει κάποιο κίνημα με μπλογκερς;
      Όσο για αυτό που λες ότι δεν τους τρομάζουμε μην παίρνεις και όρκο...είδες πως λυσσάνε να αρθεί η ανωνυμία και πόσο λάσπη ρίχνουν τα κανάλια.
      Γιατί κόσμος αναζητά και μαθαίνει την αλήθεια από τα μπλογκ και αυτό στα χοντοκάναλα δεν αρέσει καθόλου. Δεν μπορούν να στίσουν το παιχνίδι όπως θέλουν.
      Ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου ενημερώνεται από τα μπλογκς και καλά κάνει γιατί αν ενημερωνόμασταν όλοι μόνο από την τηλεόραση θα είχαμε αυτοκτονήσει ομαδικώς προ πολλού.
      Καληνύχτα νυχτερινέ επισκέπτη.

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Μαράκι,
    Εγώ πάλι είμαι λίγο μπερδεμένη.Ίσως γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία τους δεν μου εμπνέουν και πολύ εμπιστοσύνη. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Πώς μπορείς να συνομιλείς χωρίς να γνωρίζεις στο ελάχιστο ποιον έχεις απέναντι σου. Ανήκω σε άλλη γενιά και καλλιέργησα σχέσεις πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα πολλές φορές νιώθω τυφλή. Περπατώ στο σκοτάδι, γιατί δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό που βγαίνει από το κάθε blog είναι ειλικρινές και αληθινό. Τις βλέπω λίγο διαφορετικά τις ανθρώπινες σχέσεις. Μετά παρακολουθώ ορισμένους που δεν μπορώ να τους καταλάβω. Παρατηρώ μία σύγχιση , δηλαδή για το ίδιο θέμα μπορούν να γράφουν άλλα στο ένα blog, άλλα στο άλλο , και σκέφτομαι μήπως προσαρμόζονται ανάλογα με τον blogger.
    Είναι καλό να είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας και να μιλάμε με αναρτήσεις και σχόλια;.Κι αυτό με προβληματίζει.
    Εν πάση περιπτώσει μέσα σε όλο αυτό το χάος της μπλογκόσφαιρας χρειάζεται πάλι μεγάλη προσπάθεια για να ξεχωρίσεις τους ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να πας λίγο παραπέρα. Οι οποίοι καταλήγουν να είναι ελαχιστότατοι, γι΄αυτό και πολύ ακριβοί. Εξαρτάται τι ζητάμε τελικά από τους ανθρώπους και τι δίνουμε εμείς.
    Πάντως για ενημέρωση δεν επιλέγω blog με τίποτα. Απλά παρακολουθώ απόψεις.
    Πω πω πρωινή πολυλογία!

    Να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίτα δεν έχεις και άδικο για αυτό που λες περί ανωνυμίας. Αλλά η πολυποικιλότητα απόψεων και ανθρώπων που συναντάς είναι και αυτό μια επικοινωνία. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντικαθιστά την προσωπική επαφή.
      Από την άλλη και εσύ ως μπλόγκερ φαντάζομαι ότι εκφράζεσαι μέσω των αναρτήσεων σου και για αυτό και το έχεις. Κάτι παίρνουμε και ΄μεις από αυτό και αυτό είναι το όμορφο της υπόθεσης.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  3. Λοιπον...Το Μπλογκιν ΕΙΝΑΙ ψυχοθεραπεια...!!
    Αυτο ειναι αναμφισβητητο...!!
    Πολυ καλυτερη ψυχοθεραπεια ομως θα ηταν..Να μπορουσαμε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ...Να συμμετεχουμε σε ομαδικες δρασεις,σε προσωπικο επιπεδο...!!
    Ωστε αυτα που λεμε στα μπλογκ..Να γινονται και πραξεις...!!
    Οχι μονο.."με τα λογια να χτιζουμε..Ανωγεια και κατωγια"
    Αλλα να βλεπουμε και κοσμο...!!
    Να δεχομαστε αμεση κριτικη...Απο αληθινους ανθρωπους...!!

    Τετοιες δρασεις..Βλεπω...Να ειναι πολυ θετικες...
    Σε συλλογους γονεων...[απαραιτητο για οσους εχουν παιδια σε σχολεια]..Σε συλλογους γειτωνιας...Και σε συλλογους με διαφορα ΧΟΜΠΥ...[Σκακι, βιβλιοφιλια,εκδρομες,ποδηλασιες..
    Κατασκευες, κηπος,διακοσμηση....Ακομα και πλεξιμο και υφαντικη, ραψιμο και μαγειρεμα...]
    Οταν προσπαθεις, να φτιασεις κατι...Οτιδηποτε...!!
    Παρεα με αλλους πολλους...!!
    Αυτο κι αν ειναι....
    Φτιανει τη ζωη σου...Καλυτερη, ωστε να μη χρειαζεσαι,,
    Κανενα λεξοτανιλ...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολλά μπλόγκ όπως λες έχουν μετατραπεί σε δράσεις και ομάδες. Ίσως είναι το επόμενο βήμα της εξέλιξης τους και πιστεύω ότι θα το δούμε σύντομα. Αυτό θα είναι ευχής έργο.
      Καλήμερα.

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα,

    Πολύ ωραία ανάρτηση και με ζουμί!

    Συμφωνώ πολύ και με όλα τα σχόλια που βάζουν διάφορες πλευρές του ζητήματος.

    Όσο για την ανωνυμία που λέει η φίλη Σοφία, είναι απαραίτητη για να μπορείς να λες ελεύθερα την αλήθεια σου. Άλλά ισχύει οτι από πίσω από την οθόνη, μπορεί και να κρύβονται διαφόρων ειδών ιδιοτέλειες ή και πολιτικά - κομματικά κόλπα. Αυτό προσωπικά το έχω αντιληφθεί. Πιστεύω όμως, φίλη Σοφία, οτι, μετά από ακρετό καιρό επικοινωνίας και παρακολούθησης ενός blog, μπορείς να καταλάβεις σε ένα βαθμό περί τίνος πρόκειται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και επιπλέον πειράζει που δεν μπορώ να καταλάβω το συνδυασμό ελεύθερης έκφρασης της γνώμης και της ανωνυμίας; Αν βρισκόμασταν σε μια παρέα , σ'ένα δημόσιο χώρο θα εκφραζόμασταν ανώνυμα; Ίσως είμαι αφελής και ίσως γι' αυτό νιώθω να ασφυκτιώ στο χώρο του διαδικτύου. Μάλλον δεν με "σηκώνει", κάτι με ενοχλεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητή κ.κ. και Σοφία
    Δεν ξέρω αν είναι πραγματικά το βασικό ζητούμενο η επωνυμία του άλλου. Είμαι λίγο μπερδεμένη σε αυτό, όπως και η Σοφία. Μάλλον δεν πρέπει να εστιάζουμε σε αυτό, γιατί χάνουμε άλλα πολύ όμορφα πράγματα που γίνονται.
    Όπως και σε ένα καλλιτεχνικό έργο δεν ξέρεις τον χαρακτήρα του άλλου αλλά το αποδέχεσαι, σου αρέσει η δεν σου αρέσει, κάπως έτσι είναι και στο μπλογκ. Τώρα θα μου πεις βλέπεις την φάτσα του καλλιτέχνη αλλά από την άλλη και αυτή μπορεί από μόνη της να μην λέει και τίποτα.

    Και γω πολλές φορές για κάποιους μπλογκερ μπορώ να αντιληφθώ περί τίνος πρόκειται, άλλες πάλι όχι. Αλλά θα μου πεις και στις διαπροσωπικές σχέσεις το ίδιο δεν συμβαίνει πολλές φορές.

    Θα έλεγα ότι είναι πιο σημαντικό να μηνούμε στο κομμάτι που κάνουμε αυτή τι στιγμή, του προβήματισμου και της επικοινωνίας δηλαδη.

    Και Σοφία ούτε αφελής είσαι, ούτε πειράζει που σε προβληματίζει όλο αυτό. Όλοι το έχουμε σκεφτεί.
    Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θα δεχθώ την άποψη σου ότι δηλαδή αποδέχεσαι ή δεν αποδέχεσαι.Απλά εγώ αν διακρίνω έναν χαρακτήρα ή απόψεις που μπορεί και να με εξοργίζουν, κλίνω περισσότερο στο να μην ξανασχοληθώ, τον απορρίπτω. Και αυτό πάλι από μόνο του είναι περιοριστικό.
    Πάντως το θέμα ανωνυμίας και ελευθερίας της γνώμης με απασχολεί, γιατί το βλέπω διαφορετικά. Σκέφτομαι ότι δεν μπορεί να έχει χυθεί τόσο αίμα γι΄αυτή την ελευθερία , να είναι ένα από τα πρώτα κριτήρια για την ποιότητα μιας κοινωνίας και να υπερασπιζόμαστε την ανωνυμία στο διαδίκτυο. Είναι σαν να κινούμαστε στην παρανομία. Κάπως έτσι.Μπορεί να μην το εκφράζω και σωστά. Αλλά με προβληματίζει και πολύ μάλιστα . Και για αν εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι αναφέρομαι γενικά στον τρόπο λειτουργίας του διαδικτύου.
    Στις διαπροσωπικές σχέσεις είναι τελείως διαφορετικό, γιατί μπορείς να συζητήσεις άμεσα, να δώσεις διευκρινίσεις, να κάνεις ζωντανή κουβέντα, να διαλύσεις τις παρεξηγήσεις. Με το blog επικοινωνούμε έμμεσα και αν αν επικοινωνήσουμε.
    Ελπίζω να έγινα σαφής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ένα μεγάλο και ανοιχτό θέμα και δεν μπορούμε να το εξαντλήσουμε φυσικά σε σχόλια.

      Γεγονός είναι πως κάθε περίπτωση έχει τα θετικά και τα αρνητικά της.

      Σκέψου όμως οτι η ανωνυμία θα σου έδινε το ελεύθερο να εκφράσεις και μια προσωπική γνώμη, αληθινή και δίκαιη, που επώνυμα δεν μπορείς, γιατί π.χ. αν σε πάρει χαμπάρι το αφεντικό σου, θα πέσεις σε δυσμένεια. Και αυτό Σοφία ισχύει γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που δεν είναι αγγελικά πλασμένη. Μην ξεχνάς οτι οι χαφιέδες της γειτονιάς ήταν γεγονός πριν λίγα μόνο χρόνια σε αυτή τη χώρα που έχει περάσει τα μύρια όσα. Και δε ζούμε και στους πλέον δημοκρατικούς καιρούς.

      Σε αυτή τη χώρα δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη! Σε κανένα θέμα και σε καμιά περίπτωση δε λειτουργεί η δημοκρατία. Σε ποιον θα απευθυνθείς λοιπόν για να σε βοηθήσει αν αδικηθείς;

      Παρόλο που η ελευθερία της γνώμης έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα, στην πράξη δεν είναι.

      Άσε που δεν ξέρεις και ποιος είναι από την άλλη μεριά. Δηλαδή ένα όνομα δεν λέει και τίποτα.

      Εγώ ίσα ίσα νομίζω οτι αν παρατηρήσεις προσεκτικά και για καιρό ένα διαδικτυακό πρόσωπο, πολύ περισσότερο αν είναι blogger και άρα παρουσιάζει εκτενώς τις σκέψεις του, ήδη ξέρεις γι αυτόν πάρα πολλά.

      Εξάλλου εδώ επικοινωνούμε ιδέες, λόγο και εικόνες - και μουσικές!

      Διαγραφή
  8. ...να εξηγούμαι(αμάν με αυτά τα λάθη στην πληκτρολόγηση)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Είχα δει πριν από χρόνια μια είδηση ΕΝΤΕΛΩΣ αμερικανική!
    Ένας τύπος αγόρασε μια μεγάλη ερημική περιοχή γεμάτη πέτρες και θάμνους, παράτησε μέσα σκόρπια μερικές δεκάδες άχρηστα αυτοκίνητα και κάθε σαββατοκύριακο δεχόταν κόσμο.
    Μοίραζε στους επισκέπτες βαριοπούλες, μπαστούνια του μπέιζμπολ και διάφορα ματσούκια και αυτοί μετά ξαμολιόνταν στην περιοχή. Όπου έβρισκαν αυτοκίνητο το διέλυαν πραγματικά. Ανέβαιναν στο καπό και το βούλιαζαν, έσπαγαν παρμπρίζ, καθρέφτες, χτυπούσαν από παντού.
    Οι κύριοι επισκέπτες ήταν τραπεζίτες, στελέχη επιχειρήσεων, μάνατζερς κλπ. Μια βδομάδα καταπίεσης και στρες ξεθύμαινε στα σαράβαλα!

    Κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ τα μπλογκς, εξαιρώντας τα ειδησεογραφικά, τα στρατευμένα, ή για λόγους διαφήμισης και κονόμας.
    Ο θυμός μου είναι το αυτοκίνητο και το πληκτρολόγιο η βαριοπούλα.
    Και σ’ όποιον αρέσουμε…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ βάρος κουβαλάμε τελικώς...κάψτε ότι πρέπει να καεί που λέει και ο ποιητής.
      Καλησπέρα.

      Διαγραφή
  10. Καλησπέρα κορίτσι!
    Τα είπες τόσο καλά που ειλικρινά δεν έχω ούτε κόμμα να προσθέσω.
    Με κάλυψες άψογα.
    Συμφωνώ και προσυπογράφω... ;)
    Kαλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. καλως σε βρηκα καιεχεις δικιο για οσα γραφεις, στα μπλογκε υπαρχε επικοινωνια χαρα , γνωση, χιουμορ, γλυκαδα, ρομαντισμος,σκεψεις, αλλα και ψεμα εμπαθεια και αλλα πολλα
    οπως η ζωη αλλα μην ξεφευγουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα