Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Η τυραννία της μικροπρέπειας.

''Δεν απορώ, ούτε καταλαβαίνω
πώς συνεχίζω να υπάρχω μ'όλα αυτά
Θέλω να βγω από δω μέσα κι όμως μένω
σε μια ομίχλη που ναρκώνει την καρδιά.''

Σε μια τυραννία μεγαλύτερη του Δράκοντα, πιο βαριά και από τις πλάκες των νόμων του. Την τυραννία της καθημερινότητας, την τυραννία της μικροπρέπειας. Από αυτή που μπορείς να ξεφύγεις μόνο αν εξατμιστείς, μόνο αν ζεις χωρίς ανθρώπους.
Σε αυτή υποβάλουμε όλους του ανθρώπους καθημερινά. Καταπιέζουμε τα συναισθήματα τους και τα θέλω τους. Προσπαθούμε να ασκήσουμε πάνω τους την εξουσία που ο καθένας μας νομίζει ότι έχει. Για να νιώσουμε τον άλλον κτήμα μας, υποχείριό μας. Για να αισθανθούμε έστω μια στιγμή ανώτεροι και αυτάρεσκοι. 
Δώσε μου εξουσία να σου δείξω ποιος είμαι. Η εξουσία του δασκάλου, του αφεντικού, του αστυνομικού, του γονιού, ακόμα και η εξουσία του ίδιου του έρωτα. Κάθε φυσική, σωματική ή υποτιθεμένη ανωτερότητα που θα χρησιμοποιηθεί όχι για να συνετίσει ή να συμβουλέψει αλλά για να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία της τυραννίας και να καταρρακώσει την προσωπικότητα του άλλου. Ώστε να μην μπορέσει να μας επιβληθεί, να μην μπορέσει να είναι πρώτος στην σκέψη, πρώτος που θα κόψει το νήμα. Να μην τον αφήσουμε καν να τρέξει. Για να φανούμε εμείς οι πρώτοι και καλύτεροι. Και ας μην έχουμε τρέξει ούτε 'μεις.
Η καταπίεση οδηγεί στους μεγαλύτερους δυνάστες. Μετατρέποντας τους ανθρώπους σε σκλάβους, δημιουργούμε τους μεγαλύτερους τυράννους. Τους δολοφόνους της ανθρώπινης σκέψης και αυτοδιάθεσης. Και δε βαστιέται πλέον τέτοια τυραννία. Αυτή θα μας οδηγήσει, αν δεν μας έχει ήδη οδηγήσει, στις πολιτικές τυραννίες. Εμείς οι ίδιοι οι μικροί τύραννοι του μικρόκοσμού μας, δικτάτορες της οικογένειας, της εταιρίας, της σχέσης, της φιλίας, εμείς θα αφήσουμε τους τυράννους της πολιτείας να μας εξαφανίσουν. Αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε και δεν αγαπήσουμε την δική μας ελευθερία και δεν την σπαταλήσουμε στον φόβο. 
Γιατί η ικανοποίηση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου είναι ένα μαχαίρι χωρίς λαβή. Πληγώνει τους άλλους αλλά πληγώνει και μας. Μας αφήνει κενούς και μετέωρους. Χωρίς βάσεις να πατήσουμε και να αναρριχηθούμε ως άνθρωποι. Ως άνθρωποι που βλέπουν με ματιά συμπάθειας το κρίμα του άλλου και όχι ως ευκαιρία επιβολής. Ως άνθρωποι που αγαπάμε το ελάττωμα ή το προτέρημα του άλλου, μα πάνω από όλα την δικιά μας δύναμη, την δικιά μας αδυναμία.
Αφήστε τους ανθρώπους να ανθήσουν όπως θέλουν και ας αποδεχτούμε την μοναδικότητά μας. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη τυραννία από την μικροπρεπή τυραννία. 


14 σχόλια:

  1. Το ζήτημα είναι να αρνηθείς το "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν" της εξουσίας.
    Το πλασσάρει όμως χρόνια το σύστημα προσπαθώντας να κατασκευάσει ανθρώπινες μικρογραφίες του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς ναι...
      Μα και την εξουσία εμείς οι ίδιοι δεν την δημιουργούμε;Και το σύστημα εμείς δεν είμαστε;
      Τι διαφορά έχει να σου την πέφτει το αφεντικό με το να σου κόβουν το ρεύμα επειδή δεν πλήρωσες το χαράτσι;Καμιά.
      Καληνύχτα.

      Διαγραφή
  2. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
    πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
    είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
    Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε .
    Ναζίμ Χικμέτ
    http://www.youtube.com/watch?v=0u7PT7heg6o
    Χωρίς άλλα σχόλια.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστότατο φίλε μου...τι άλλο να πω λοιπόν.

      Διαγραφή
  3. Πρεπει να γινει αντιληπτο απο ολους μας...
    Εστω για μια φορα μονη...
    Οτι καθε εξουσια που ασκεις, στους αλλους..Επιστρεφει σκληρο τερη, σ εσενα...!!
    Οταν εξουσιαζει κανεις...
    Ψευδεται στον ιδιο τον εαυτο του...!!
    Ο στοχος ολων των εξουσιαστων..ΔΕΝ ειναι να σε εξουσιασουν εσενα...!!!
    Αλλα να σε βαλουνε στο λουκι, να παραδεχτεις...ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ τ ης εξουσιας...!!
    Μετα..πηγαινεις μονος σου στη σκλαβια...Χωρις σκεψη..Χωρις αμφιβολια,χωρις ελπιδα...!!
    Γιατι νομιζεις, οτι η εξουσια..Ειναι μονοδρομος...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά τα λες...
      Μεγαλύτερο παράδειγμα η φυσικότητα του δικομματισμού που είχαμε τόσα χρόνια. Και η πεποίθηση που θέλουν να μας υποβάλουν αυτές τις μέρες ότι είναι μονόδρομος.
      Καλήμερα.

      Διαγραφή
  4. Μοναδικότητα...
    Πόσο δύσκολο να την αποδεχτεί ο πολύς κόσμος.
    Θέλουν όλοι να μοιάζουν κάπου.
    Να είναι ίδιοι με τους διπλανούς τους.
    Και είναι τόσο χαζό γιατί γεννιέται καθένας μας μοναδικός.
    Καλή βδομάδα Μαράκι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο κάθε ένας από εμάς ας σκύψει μέσα του κι ας αυτοαξιολογηθεί. Πόσο σέβεται τον άλλον.Πόσο αποδέχεται τη μοναδικότητά του και τη διαφορετικότητά του και ότι κανείς δεν είναι κτήμα κανενός; Για να μπορέσει όμως αυτό να γίνει συνείδηση πρέπει η πορεία να είναι αμφίδρομη. Πρώτα να το κατανοήσει ο καθένας από εμάς και να το εφαρμόσει στον εαυτό του και στον τρόπο που βλέπει τον άλλο και μετά οι άλλοι να το εφαρμόσουν για τον ένα.
    Και ένα άλλο πολύ σημαντικό ζήτημα είναι πόσο αλλάζει η συμπεριφορά του καθένα όταν αναλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη.
    Πιστεύω ότι οι άνθρωποι χρειάζεται να καταβάλουν τεράστιες προσπάθειες για να αντισταθούν στην αλαζονεία του εγώ και της εξουσίας. Τους δρόμους πρέπει να τους βρει ο καθένας μόνος του, να συγκρουστεί με τον εαυτό του, τις αδυναμίες του, τους φόβους του ή τους εγωισμούς του, τα πάθη γενικώς.
    Σε επίπεδο πολιτικής ίσως είναι πολύ δύσκολο, αλλά σε επίπεδο απλών καθημερινών σχέσεων μπορεί να κερδηθεί. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αφήσουμε τον άλλο ελεύθερο να αναπνέει ή να μην τον θεωρούμε υποχείριο μας; Ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε εμείς , ας απελευθερωθούμε από κτητικές τάσεις στις σχέσεις μας με τους/τις συντρόφους μας, τους φίλους μας, τα παιδιά μας και μετά επεκτεινόμαστε και σε άλλα πεδία πιο σύνθετα.
    Αυτό που δεν θέλουμε να μας κάνουν ας μη το κάνουμε εμείς στους άλλους για να αποδείξουμε την " ανωτερότητά" μας και τη δύναμή μας.

    Καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θεωρώ πιο γενναίο εκείνον που κυριαρχεί στα πάθη του από εκείνον που κυριαρχεί στους εχθρούς του. Η δυσκολότερη νίκη είναι εκείνη ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό.
      Αριστοτέλης

      Καλησπέρα και από μένα.

      Διαγραφή
  6. Με προβλημάτισες και δεν είναι η πρώτη φορά.
    Αισθάνομαι ότι κάτι συνέβη γιατί το κείμενο μοιάζει με ποταμό, ενώ μας έχει συνηθίσει σε ήσυχα ρυάκια.
    Μπορεί να κάνω και λάθος.
    Την καλησπέρα μου και την εκτίμησή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα ''ήσυχα ρυάκια'' γράφονται για να κατευνάσουν το φουρτουνιασμένό μου μυαλό, αλλά καμιά φορά οι σκέψεις δεν ελέγχονται και ξεχειλίζουν σαν ποτάμι. Και φοβάμαι μήπως αυτό στην συνέχεια γίνει μόνιμο.


      Χαίρομαι που σε προβλημάτισα.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  7. Κληρονόμοι μιας διεστραμμένης ιστορίας, όπου ανακατεύονται προδομένες επαναστάσεις, τρελαμένες τεχνολογίες, πεθαμένοι θεοί και ξοφλημένες ιδεολογίες, όπου μέτριες ηγεσίες μπορούν να καταστρέψουν τα πάντα αλλά δεν μπορούν να πείσουν κανέναν, όπου η νοημοσύνη ταπεινώνεται, αυτή η γενιά οφείλει, ξεκινώντας από τις αρνήσεις της, να αποκαταστήσει έστω κάτι από την αξιοπρέπεια της ζωής και του θανάτου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λες και το είπε σήμερα...πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως τελικά ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ και τζάμπα σκοτιζόμαστε;

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα