Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Οι φίλοι δεν χάνονται μονάχα κοιμούνται.

Να μας χαλάσω λιγάκι την ειδυλλιακή ατμόσφαιρά που έχει δημιουργηθεί με το προ/μετε/προεκλογικό ντελίριο που μας έχει πιάσει όλους, και να πούμε και κάτι άλλο βρε αδερφέ.
Τώρα θα μου πείτε...τι μας λες και συ, εδώ ο κόσμος χάνετε...το υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου και στην serenata.
Να σας κάνω να αισθανθείτε λιγάκι πιο ευχάριστα, όπως είναι άλλωστε και ο σκοπός αυτού το blog.
Λοιπόν...



Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν τους βλέπεις συχνά. Μένουν μακρυά σου, πολύ μακρυά. Ούτε και στο τηλέφωνο πολυμιλάτε, όχι επειδή δεν θέλετε...απλά δεν τυχαίνει. Και η ζωή κυλά για όλους το ίδιο. Άλλοι παντρεύονται, άλλοι κάνουν παιδιά, άλλοι ψάχνονται ακόμα. Άλλοι έχουν κάνει επιχειρήσεις, άλλοι έχουν διοριστεί, άλλοι δουλεύουν από δω κι από κει. Μερικοί τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, άλλοι πάλι όχι. Μια όμως σκέψη είναι κοινή για όλους. Ένα συναίσθημα ακριβό. Η αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον. 
Αυτό το συναίσθημα μας φέρνει κοντά τα βράδια που αναζητούμε λίγη από την παιδική μας γαλήνη. Όταν είσαι κουρασμένος από όλους και από όλα, όταν σκέφτεσαι ότι παλιά ήταν όλα πιο εύκολα. Πηγαίνεις πίσω στις στιγμές που περάσατε μαζί. Από την μια μελαγχολείς που τα χρόνια δεν ξαναγυρνούν, από την άλλη αισθάνεσαι τυχερός που τα έζησες. Κοιτάζεις φωτογραφίες και αναρωτιέσαι που πήγε τόση ξεγνοιασιά.
Και τυχαίνει ένα γεγονός και όλοι μαζί ξαναβρισκόμαστε. Και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα...και ας έχουμε μήνες να βρεθούμε. Γελάμε ακόμα με τα ίδια αστεία. Έχουμε ακόμα εκείνο τον καταπληκτικό κωδικά μεταξύ μας, που δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε ο ένας τον άλλον τι εννοούμε...το καταλαβαίνουμε με μια απλή ματιά. Εκείνη την μαγική οικειότητα, που την αποκτάς με ελάχιστους ανθρώπους. Και είναι σαν να κλείνουμε με έναν απλό διακόπτη, ότι έχουμε ζήσει ενδιάμεσα στην ζωή μας. Και είναι σαν να ξεκινάμε από εκείνη την στιγμή που αποχωριστήκαμε. Φωνάζουμε, γελάμε, βρίζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά κανείς μας δεν παρεξηγείτε. Θέλουμε απλά να γευτούμε αυτές τις στιγμές που ήμαστε μαζί, να κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν σαν να μην έχει κανείς μας παρόν.
Και μετά έρχεται πάλι η στιγμή του φευγιού, ελπίζοντας η επόμενη συνάντηση να είναι σύντομα. Και φεύγουμε γεμάτοι από αγάπη. Είμαι πολύ τυχερή που σας έχω.
Μιλώ για τους φίλους μου από το σχολειό. Ήθελα πάντα να κάνω μια ανάρτηση για αυτούς...τους την αφιερώνω.


Θα σε πήρε ο άνεμος το κύμα
κι έχει μείνει απότομα τι κρίμα
στης καρδιάς το στερέωμα μια μικρή μαύρη τρύπα
και μια μέρα το ένιωσα κι από μέσα μου είπα.

Οι φίλοι δεν χάνονται μονάχα κοιμούνται
τι όνειρα βλέπουν και όλο ξεχνιούνται
το πείσμα μας πάντοτε θα βγαίνει χαμένο
στου χρόνου το άπλωμα που σε περιμένω.

Κι αν πορεύομαι κάνοντας το δικό μου
μοιάζω τόσο Θεούλη μου στο διπλανό μου
ενώ μέσα μου παίζεται το μεγάλο παιχνίδι
στης καρδιάς το δικαίωμα για να γίνει στολίδι.

Αν γινόταν να πήγαιναν όλα πίσω 
πριν ραγίσει η φιλία μας τότε ίσως
και `γω πια να μην ήξερα πώς και πού να γυρίσω
της καρδιάς το ξεδίπλωμα δεν μαζεύεται πίσω.

Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Μελίνα Τανάγρη

16 σχόλια:

  1. έτσι πιστεύω κι εγώ, πως υπάρχουν φιλίες κι είναι πολύτιμες. κι ας έχει πάρει η ζωή παραμάζωμα.
    κι ας βρισκόμαστε ολοένα και λιγότερο. τίποτα δεν χάνεται όταν έχει δομηθεί σωστά.
    μια καλημέρα κι ας μην ξημέρωσε ακόμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όταν έχει δομηθεί σωστά...πολύ σωστό.
      καλήμερα!

      Διαγραφή
  2. Oι φιλοι ειναι σαν τ αστερια...!!
    Οσο μακρυα κι αν ειναι...
    Αν υψωσεις το βλεμμα στον ουρανο τους..Αμεσως θα βρεθουν κοντα σου...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαγικά, μπορεί να προκύψει ανάμεσα σε ανθρώπους που ελάχιστα γνωρίζονται. Μαγικά, μπορεί να παραμένει κι ας έχεις χάσει επεισόδια απ΄τη ζωή του άλλου. Μαγικά, καμιά φορά εξαφανίζεται, χωρίς λόγο κι αιτία ή για όλους τους λόγους που προϋπήρχαν και ξαφνικά μπήκαν εμπόδιο...
    Καλημέρα Μαρία :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και μαγικά μπορεί να εμφανιστούν ξανά...
      καλήμερα.

      Διαγραφή
  4. Αχ Μαράκι να ξερες πόσο με συγκίνησες.......
    Ευχαριστώ πολύ!!!
    Εγώ δεν έχω πολλούς.
    Εναν άνθρωπο έχω που νοιώθω έτσι.
    Σ' όλη μου τη ζωή ένα άνθρωπο γνώρισα, αγάπησα και έχασα...
    Ακόμα και τώρα μιλάμε που και που στο τηλέφωνο και είναι σα να μην άλλαξε τίποτα!
    Γελάμε πολύ!!!
    Με τα δικά μας προσωπικά αστεία...
    Κι ας έχουν περάσει δυο χιλιάδες χρόνια....
    Τέτοια επικοινωνία δεν είχα ποτέ με άλλον.
    Τώρα ντρέπομαι που έγραψα το σημερινό ποστ........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αδελφές ψυχές...
      όσο για το ποστ μην ντρέπεσαι, το καθένα αντιπροσωπεύει την στιγμή που το γράφεις και συ έτσι ένιωθες τότε.
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  5. Ξερεις με αγγιξε τοσο πολυ αυτη η αναρτηση σου. Ειναι και επειδη ειμαι πολυ συναισθηματικα φορτισμενος επειδη αναγκαζομαι να ζω εκτος ελλαδας. Οι φιλοι ειναι τοσο υπεροχοι. Ευτυχως τους πηρα προσφατα, οσους εχω κοντα στην καρδια μου, και τους ειπα οτι τους αγαπω. Τοσο απλα. Ειναι τοσο απλο αλλα ολο το ξεχναμε, να πουμε ενα "σε αγαπω".

    Παναθεμα σε, λιγο το αλκοολ, λιγο η αναρτηση σου, λιγο το "τι τραγουδι να σου πω" απο Ενδελεχεια που ακουω απο το αλλο σου μπλογκ....Με εκανες και βουρκωσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλααααα....δεν θέλω και πολύ να τα μπήξω και γω!!!
      Οι φίλοι είναι ένας λόγος που δεν θα έφευγα από την χώρα. Όπως λέει και η μαμά μου οι φίλοι καμιά φορά μπορεί να είναι πιο σημαντικοί από την οικογένεια...και επειδή έχω τέτοια μαμά για αυτό έχω και τόσο καλούς φίλους.
      Φιλιά και καλό κουράγιο εκεί στην ξενιτιά.

      Διαγραφή
  6. Μπράβο βρε Μαρία!
    Αληθινή όαση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ για την ανταπόκριση...λόγω των συνθηκών έχουμε κουραστεί όλοι πολύ.
      Ήταν μια δύσκολή μέρα για μένα σήμερα και μου έφτιαξες την διάθεση και συ και όλοι σας.

      Μπορεί να μην σας ξέρω αλλά είσαστε και σεις οι διαδικτυακοί μου φίλοι.

      Διαγραφή
  7. Μαρία, έχω την τύχη οι φίλοι μου να είναι ως επί το πλείστον ακόμη αυτοί που είχα και στο σχολείο.
    Με τον καλύτερό μου φίλο κάνουμε παρέα από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού.

    Δυστυχώς πλέον έχω φύγει από την πόλη που μεγάλωσα και ζω αλλού, αλλά κάθε φορά που βρισκόμαστε με τους φίλους είναι σα να μην περασε μια μέρα.
    Τα ίδια αστεία που λέμε χρόνια τώρα, λίγο διανθισμένα από την πορεία των χρόνων, οι ίδιοι χαρακτήρες, οι ίδιοι ρόλοι στην παρέα κι ας μην πάμε πια... πενθήμερη εκδρομή ή σε φοιτητικό πάρτυ...

    Οι παιδικές φιλίες δεν συγκρίνονται με καμία άλλη.
    Είναι οι μόνες αδιαπραγμάτευτες, οι μόνες ανιδιοτελείς.
    Και οι μόνες που είναι τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή και στα βιώματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απόλυτα...τυχεροί λοιπόν όσοι το ζούμε.
      Καλησπέρα.

      Διαγραφή
  8. Οι Φίλοι είναι ευλογια στη ζωή μας...δεν έχει σημασία αν οι συνθήκες άλλαξαν και δεν τους βλέπουμε όσο θα θέλαμε...σημασία έχει πως όταν τους χρειαστούμε
    θα είναι διπλα μας και δε θα χρειάζεται να πούμε πολλά για να καταλάβουν...

    χάρηκα που στη πρώτη επίσκεψη βρήκα τη φιλία μπροστά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες Έλενα στην ωραία μας παρέα.
      Φιλιά.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα