Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Τι παιδιά θα φέρουμε στον κόσμο μας;

Κυκλοφορεί αρκετό καιρό τώρα στο διαδίκτυο ένα ένα κείμενο που απαριθμεί τα τόσο όμορφα και τα τόσο ανέμελα παιδικά χρόνια περάσαμε όλοι εμείς που είμαστε πια στην ηλικία των 30 και άνω. Είμαι σίγουρη ότι όλοι το διαβάζαμε με μεγάλη περηφάνια και αυταρέσκεια βλέποντας σε κάθε του γραμμή ένα κομμάτι του εαυτού μας, αναφωνώντας στο τέλος το πόσο τυχεράκιδες ήμασταν που μεγαλώσαμε έτσι. Ανταγωνιζόμαστε δηλαδή για το ποιος έχει την καλύτερη παιδική ηλικία, ανάμεσα σε μας και στα παιδιά μας; 
Όντως θεωρώ ότι ζήσαμε καλά χρόνια και πιστεύω ότι η δεκαετία του 80 ήταν μια καλή δεκαετία για να μεγαλώσεις παιδί, γιατί οι οικονομικές συνθήκες το ευνοούσαν. Επιπρόσθετα υπήρχε μια σταθερότητα  πολιτική και κοινωνική που διευκόλυνε την κατάσταση.
Αναρωτηθήκατε όμως πότε γιατί τα παιδιά μας δεν έχουν την ευτυχισμένη παιδική ηλικία που είχαμε εμείς, παρόλο που θεωρητικά είμαστε πιο ενημερωμένοι πάνω σε αυτό το θέμα; Είναι μόνο οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες που την επηρεάζουν ή εμείς οι ίδιοι δεν τα αφήνουμε να ζήσουν έτσι όπως ζήσαμε;

Ας δούμε το κείμενο.

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Γιατί τότε το πρώτο πράγμα που κάνει ένα ζευγάρι όταν αποκτά παιδιά είναι να αλλάξει αυτοκίνητο. Να είναι ευρύχωρο για να χωρέσει όλες αυτές τις απαραίτητες μ....ς που ''χρειάζεται'' ένα παιδί;
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. 
Οι γονείς μας δε έπαιρναν μια ντουζίνα παυσίπονα για το κεφάλι, το πόδι, την μέση, το μάτι, το φρύδι.......όπως εμείς.
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. 
Ποδήλατο τα παιδιά πλέον κάνουν μέσα στο διαμέρισμα και δίπλωμα για μηχανάκι βγάζουν όλα τα παιδιά γιατί είναι ''απαραίτητο''.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Γιατί για να στείλουμε τα παιδιά μας στις κούνιες μόνο αφρολέξ δεν τους φοράμε για να μην χτυπήσουν;
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Γιατί προσέχουμε τόσο πολύ την διατροφή τους που πολλές φορές τα καταπιέζουμε αφάνταστα και πάλι όμως αν δεν έχουμε μαγειρέψει θα τους πάρουμε κάτι από τα goodys να φάνε;
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότεανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Γιατί τότε πάμε στο τζάμπο και περνούμε ένα εκατομμύριο παιδαγωγικά παιχνίδια για να αναπτυχθεί σωστά το μυαλό τους, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί κάθε ενθουσιασμός για το καινούριο παιχνίδι;
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.
Γιατί δεν τα αφήνουμε να βγουν από το σπίτι;
Τότε δεν υπήρχαν κινητά. 
Μπορείτε να μου πείτε τι το θέλει ένα παιδάκι 10 χρονών το κινητό;
Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Γιατί αυτά συμβαίνουν.
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δενέτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. 
Για αυτό γίνανε πλούσιοι οι γιατροί.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround,υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. 
Δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να με βάλει η μαμά μου να δω τηλεόραση για να κάνει δουλειές ή για να ησυχάσει. Τώρα την έχουμε κάνει μπέιμπι σίτερ. Ξέρετε πόσα παιδιά κάτω των 12 ετών έχουν προφίλ στο facebook; Ποια είναι η χρησιμότητα σε αυτό και πως το επιτρέπουμε;
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. 
Ας είναι καλά το τζάμπο...μας έσωσε.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. 
Γιατί γινόμαστε καταπιεστικοί με τα μικρόβια αλλά πάλι αρρωσταίνουν κάθε τρεις και λίγο;
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
(παρέλειψα κάποια ώστε να μην μακρηγορήσω).

Κλείνουμε τα παιδιά μας και εμάς σε ένα αποστειρωμένο κλουβί με χιλιάδες πρέπει και μη. Τα μπουκώνουμε με υλικά αγαθά, παιχνίδια, μάρκες θεωρώντας ότι έτσι θα γίνουν ευτυχισμένα, ενώ εμείς ήμασταν ευχαριστημένοι και με τα μισά. Ίσως έτσι προσπαθούμε να καλύψουμε την δική μας απουσία. Πασχίζουμε να τους δώσουμε την μόρφωση που εμείς θεωρούμε κατάλληλη ώστε να πετύχουν στην ζωή τους. Στεναχωριόμαστε που το παιδί μας δεν τρώει φακές, αλλά ξεχνάμε να αναρωτηθούμε αν έχει φίλους, αν νιώθει μοναξιά. Όλα αυτά βέβαια γίνονται με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά είναι αυτό που πραγματικά θα τους κάνει καλούς και τίμιους ανθρώπους;
Θέλω να πιστεύω ότι οι παρούσες δύσκολες οικονομικές συγκυρίες θα βγάλουν και κάτι καλό. Μία γενιά που θα μάθει να επιβιώνει χωρίς βοήθεια, μια γενιά που θα ζει στο πραγματικό κόσμο, μια γενιά που θα πιστέψει στην δύναμη των ανθρώπων, στην αλληλεγγύη και στην πραγματική αξία των πραγμάτων. 
Μήπως δεν θα πρέπει να αναρωτιόμαστε σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας, αλλά τι παιδιά θα φέρουμε στο κόσμο μας;
Μαρία Νι.


8 σχόλια:

  1. Και η μουσική εκδοχή απο Μαύρη Μαγιονέζα...

    http://www.youtube.com/watch?v=29nxB-J6pqU

    Ναι είμασταν τυχεροί... Χρόνια με φτώχεια και ελλείψεις, αλλά γεμάτα συναισθήματα και ΟΝΕΙΡΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ξέρεις ε; όλα αυτά δεν υπάρχουν στα ράφια του τζάμπο...ας μην ψάχνουμε άδικα. Υπάρχουν δωρεάν στην αγκαλιά μας.
      Καλό ξημέρωμα καλέ μου Constantine.

      Διαγραφή
  2. Μακάρι, μακάρι απ΄τις δύσκολες οικονομικές συγκυρίες να βγει και κάτι καλό. Αν εστιάσουμε στο καλό. Ειδάλλως, σκοτεινιασμένα πρόσωπα δε βλέπουν ανατολή...
    Την καλημέρα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και από μένα. Καλή δύναμη, όλα καλά θα πάνε.

      Διαγραφή
  3. Αυτοί οι γονείς που μεγάλωσαν ,όπως γράφεις , ελεύθερα και ωραία , αυτοί ως επί το πλείστον μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά τους. Τι σύνδρομα έχουν; Γιατί είναι τόσο υπερπροστατευτικοί αλλά συγχρόνως και αδιάφοροι; Γέμισαν τα παιδικά δωμάτια με κάθε είδους καταναλωτική βλακεία (να μη σχολιάσω ότι τα παιδικά δωμάτια είναι στην εντέλεια πριν ακόμα γεννηθούν τα παιδιά), γέμισαν τη ζωή των παιδιών τους με άγχη στην προσπάθεια τους να τα δουν να πραγματοποιούν τα δικά τους απραγματοποίητα όνειρα ή τα σχέδια της ζωής τους που βγήκαν όλα πλάνα. Τους στερούν τον ελεύθερο χρόνο , τους στερούν το πραγματικό παιγνίδι, τους στερούν την παρουσία τους. Αυτό είναι το κυριότερο. Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν με τους γονείς τους , να ακολουθούν τους γονείς τους παντού. Να μην αισθάνονται ότι είναι βάρος, εμπόδιο. Θα έρθει η ώρα που θα ανεξαρτοποιηθούν, θα ανοίξουν τα φτερά και θα φύγουν και τότε θα αρχίσει το κλαψούρισμα , γιατί τότε θα τα θέλουν κοντά τους.
    Τα παιδιά σε τελική ανάλυση θέλουν τους γονείς τους. Αν τα ζευγάρια δεν μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να μην κάνουν παιδιά, διότι τα παιδιά δεν είναι παιγνίδια. Είναι ζωούλες, ψυχούλες που θέλουν το χρόνο τους και την αγάπη μας. Η γονεϊκή αγάπη δεν έχει υποκατάστατα.

    Την καλησπέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ότι είσαι εκπαιδευτικός έχουν άλλη βαρύτητα τα λόγια σου. Γιατί εγώ δεν τα γράφω όλα αυτά με την ιδιότητα του ειδικού, απλά θέλω να δώσω έμφαση στην άσκοπη υπερπροσφορά των υλικών αγαθών προς τα παιδιά. Τώρα με την κρίση ίσως αναθεωρήσουμε κάποιες αξίες, είναι ευκαιρία.
      Καλησπέρα.

      Διαγραφή
  4. Για να αναθεωρήσουμε αξίες καλό είναι να αλλάξουμε μυαλά, δηλαδή τρόπο σκέψης και στάση ζωής. Και αυτό με την κρίση δεν το δέχομαι. Να εξαθλιωθούμε για να καταλάβουμε ότι τα παιδιά μας χρειάζονται αγάπη και μάς χρειάζονται; Αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκαιο σε αυτό αλλά συνήθως οι άνθρωποι αλλάζουν αφού τους συμβεί κάτι κάτι που θα τους ανατρέψει την φαινομενική τους ισορροπία. Είναι σαν άγραφος νόμος, το πάθημα να γίνει μάθημα. Αλλά αυτό είναι, όπως λες, άλλο θέμα.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα