Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Μια ρουφηξιά είναι η ζωή...

Τα τραγούδια έχουν δύναμη μεγάλη. Όσα χρόνια και να περάσουν είναι εκεί και περιμένουν στην άκρη του μυαλού. Υπομένουν καρτερικά, σαν να μην υπάρχουν, μες την λήθη. Ως που μια μέρα σου ξαναχτυπούν την πόρτα μαζί με χιλιάδες αναμνήσεις. Και συ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τους ανοίξεις και να τα καλωσορίσεις ξανά.

Όλα μας τα 'παν οι σοφοί και με το παραπάνω,
κορώνα γράμματα η ζωή, μα εγώ το κέρμα χάνω

Βλέπω τους φίλους τους παλιούς να λένε δεν πειράζει,
ψυχή που δεν αμάρτησε, ποτέ της δεν αγιάζει

Είναι σκοτάδι μάτια μου, πάντα σ' αυτή την πλάση,
μια χαραμάδα αφήνουμε, το φως για να περάσει.

Να μπούνε χρώματα φωνές, όνειρα και ταξίδια,
να κλέψουμε απ' τους Θεούς, πανάκριβα στολίδια.

Μια ρουφηξιά είναι η ζωή, της άνοιξης μια μέρα,
μια ανάσα ένας στεναγμός στο δροσερό αέρα.

Καραβοκύρισσα καλή, δώσ' μου την αγκαλιά σου.
κι ας είναι δηλητήριο, στα χείλη τα φιλιά σου.


5 σχόλια:

  1. "Μια χαραμάδα αφήνουνε
    το φως για να περάσει"

    Δε ξέρω γιατί, αλλά αυτόν το στίχο τον λατρεύω!
    Α ρε Σωκράτη!

    Καλησπέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λατρεύω Σωκράτη και μάλιστα αυτό το παλιό και κλασικό!

      Υπέροχος! Από τους λίγους.

      Εγώ θα ξεχωρίσω αυτό:

      Μια ρουφηξιά είν η ζωή, της άνοιξης μια μέρα,
      μια ανάσα, ένας στεναγμός στο δροσερό αέρα.

      (έσβησα το προηγούμενο γιατί είχε ένα τυπογραφικό λάθος :-) )

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα