Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Αν το είχες αφήσει να φύγει…


Μια φορά και έναν καιρό,ήταν ένα πουλί.
Στολισμένο με δυο τέλειες φτερούγες και λαμπερό,χρωματιστό και υπέροχο φτέρωμα. Ηταν δηλάδή ένα ζώο φτιαγμένο για να πετάει ελεύθερο και να αιωρείται στον ουρανό δίνοντας χαρά σε όποιον το παρατηρούσε.
Μια μέρα μια γυναίκα είδε το πουλί και το ερωτεύτηκε.
Εμεινε να κοιτάζει το πέταγμά του με το στόμα ανοιχτό απο τη σαστιμάρα,με την καρδιά της να γοργοχτυπάει και τα μάτια της να λάμπουν απο συγκίνηση.
Την κάλεσε να πετάξει μαζί του και ταξίδεψαν μαζί στον ουρανό μέσα σε απόλυτη αρμονια.Η γυναίκα θαύμαζε,υμνούσε και λάτρευε το πουλί.
Αλλά τότε σκέφτηκε :Μπορεί να θέλει να γνωρίσει μακρινά βουνά!Και η γυναίκα αισθάνθηκε φόβο.Φόβο μην το ξανανιώσει πια αυτό με άλλο πουλί.Και αισθάνθηκε φθόνο,φθόνο για την ικανότητα του πουλιού να πετάει.Και αισθάνθηκε μοναξιά.Και σκέφτηκε : Θα στήσω παγίδα.Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί το πουλί,δεν θα ξαναφύγει.Το πουλί που ήταν κι αυτό ερωτευμένο,επέστρεψε την επόμενη μέρα,έπεσε στην παγίδα και κλείστηκε στο κλουβί.
Κάθε μέρα η γυναίκα κοιτούσε το πουλί.Ηταν το αντικείμενο του πάθους της και το έδειχνε στις φίλες της που σχολίαζαν : « Μα εσύ τα έχεις όλα ».
Ομως άρχισε να γίνεται μια παράξενη μεταμόρφωση: αφού είχε το δικό της πουλί και δεν χρειαζοταν πια να το κατακτήσει,έχανε το ενδιαφέρον της. Το πουλί χωρίς να μπορεί να πετάξει και να εκφράζει το νόημα της ζωής του,πήρε να μαραζώνει,να χάνει την λάμψη του,να ασχημαίνει και η γυναίκα δεν του έδινε πλέον την προσοχή της, μόνο το τάιζε και φρόντιζε το κλουβί του.
Μια ωραία μέρα το πουλί πέθανε.Η γυναίκα λυπήθηκε πολύ και το σκεφτόταν συνέχεια.Αλλά δε θυμόταν το κλουβί,θυμόταν μόνο τη μέρα που το είδε πρώτη φορά,να πετάει ευχαριστημένο μέσα στα σύννεφα.
Αν παρατηρούσε τον εαυτό της,θα ανακάλυπτε ότι αυτό που τη συγκινούσε τόσο πολύ στο πουλί ήταν η ελευθερία του,η ενέργεια που εξέπεμπαν οι φτερούγες του,όχι το ίδιο του το σώμα.
Χωρίς το πουλί και η δική της ζωή έχασε το νόημα της και ο θάνατος ήρθε να χτυπήσει την πόρτα της.
«Γιατί ήρθες ;» ρώτησε το θάνατο. « Για να μπορέσεις να ξαναπετάξεις μαζί του στα ουράνια»,αποκρίθηκε ο θάνατος.
«Aν το είχες αφήσει να φύγει και πάντα να επιστρέφει,θα το αγαπούσες και θα το θαύμαζες περισσότερο.Τώρα όμως χρειάζεσαι εμένα για να μπορέσεις να το ξαναδείς.»

 Paulo Coelho

2 σχόλια:

  1. Μεγάλο θέμα αυτό.
    Το να αποδεχόμαστε το άλλο γι αυτό που είναι.
    Και όχι να θέλουμε να το κάνουμε "δικό μας".
    Γιατί χάνεται η μαγεία που κρατά αναμμένη την -όποια- φλόγα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνήθως όμως το αντιλαμβανόμαστε όταν είναι αργά.
    Όνειρα γλυκά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα