Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Το δέρμα που κατοικώ.


Ένα πολύ διαφορετικό σενάριο για τα Αλμοδοβαρικα στάνταρτ, πραγματεύεται η τελευταία ταινία του Ισπανού σκηνοθέτη. Η ταινία ξεφεύγει από τις συναισθηματικές εκρήξεις των προηγούμενων ταινιών και κινείται σε άλλα μονοπάτια, πιο δύσκολα, τόσο για τον σκηνοθέτη, όσο και για το κοινό. Θρίλερ πάντως δεν το λες. Ας μην βάλουμε κατηγορία σε αυτήν την ταινία γιατί ότι και να διαλέξουμε θα ήταν λάθος, αλλά και ταυτόχρονα σωστό. Ο εξαιρετικός(!!!) Α. Μπαντέρας, συνεργάζεται μετά από πολλά χρόνια με τον μέντορά του, υποδυόμενος ένα γιατρό στα όρια της τρέλας. Η εκδίκηση, ο έρωτας, το σύνδρομο της Στοκχόλμης, η παράνοια, ισορροπούν μαγικά σε ένα πολύ λεπτό σκοινί που είναι έτοιμο να σπάσει. Με άνεση βέβαια ο σκηνοθέτης, όπως πάντα, δεν περνάει τα όρια του τραγελαφικού, και όσο περίεργες και να είναι οι ιστορίες του, θα καταφέρει στο τέλος να συμπονέσουμε τους ήρωες και να συγκινηθούμε.
Στην αρχή βέβαια περίμενα, μάλλον ήθελα, να δω ένα ακόμα, ας μου επιτραπεί ο όρος, κωμικό μελόδραμα, αλλά και ο Αλμοδοβάρ όπως και το κοινό του, πρέπει να προχωρήσουν σε πιο ώριμα επιχειρήματα. Ένα σημείο στην ταινία που ίσως χωλαίνει, είναι το φτωχό τέλος, άλλα ίσως έτσι ο σκηνοθέτης θέλησε να αποφύγει την απέραντη συναισθηματική φόρτιση των προηγούμενων ταινιών του, θέλοντας να δώσει στην ταινία ένα πιο κρύο, πιο απόμακρο και αποστειρωμένο χαρακτήρα, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν μπαίνει σε καλούπια. Ίσως η καλύτερη ταινία τους ως τώρα, και λέω ίσως γιατί δεν μπορώ, όσο και να προσπαθήσω, να βάλω δεύτερο το πολυαγαπημένο μου ''Γύρνα πίσω'', γιατί, πως να το κάνουμε, είμαστε αισθηματίες.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα